Από την πρόταση μομφής κατά του Κ. Μητσοτάκη (το 1993) έως την αυριανή δοκιμασία του Τσίπρα
Αύριο τα μεσάνυχτα θα τεθεί στην κρίση της Ολομέλειας το αν η κυβέρνηση διαθέτει ή όχι τη δεδηλωμένη, μετά την πρόταση για ψήφο εμπιστοσύνης που κατέθεσε ο πρωθυπουργός, λίγη ώρα αφότου έπεσαν οι τίτλοι τέλους στη συγκυβέρνηση, λόγω της συμφωνίας με τον Ζάεφ. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το Σκοπιανό προκαλεί κρίσιμες ψηφοφορίες στη Βουλή και απειλεί κυβερνήσεις με πτώση.
Προ εξαμήνου η Ν.Δ. κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας για τον ίδιο λόγο, πρόταση που ναυάγησε μετά την καταψήφιση από 153 βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ. Η ψηφοφορία στιγματίστηκε από το παραλήρημα του πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής Κώστα Μπαρμπαρούση, αλλά και από την κυβερνητική απώλεια του Δημήτρη Καμμένου, που υπερψήφισε τη «γαλάζια» πρόταση και διεγράφη από τον Πάνο Καμμένο.
Αυτή είναι η δεύτερη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά που η αντιπολίτευση καταθέτει πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση με αφορμή το Σκοπιανό. Η πρώτη φορά είναι η σαφώς λιγότερο νωπή πρόταση δυσπιστίας του 1993. Στις 27 Μαρτίου ο αρχηγός της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης Ανδρέας Παπανδρέου κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, λόγω των χειρισμών στο Σκοπιανό.
Ποια ήταν η κατηγορία; Οτι «αποδέχθηκε δημόσια τη διπλή ονομασία γειτονικής κρατικής οντότητας, η οποία επιδιώκει τη διεθνή αναγνώρισή της. Εφτασε στην αποδοχή ονομασίας που περιλαμβάνει και το όνομα της Μακεδονίας. Και προχωρεί τώρα στην αποδοχή διαδικασιών, οι οποίες ενθαρρύνουν την προκλητική προβολή των πιο απαράδεκτων και προκλητικών αξιώσεων κατά της Ελλάδας». Η πρόταση τελικά καταψηφίστηκε από 152 βουλευτές, ενώ 145 ψήφισαν υπέρ και δύο βουλευτές δήλωσαν «παρών».
Δύο είναι οι ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις. Η πρώτη, ότι ο υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κατέθεσε προ μηνών πρόταση δυσπιστίας για το ίδιο ακριβώς ζήτημα που είχε δεχθεί πρόταση δυσπιστίας και ο πατέρας του! Η δεύτερη, ότι αμφότερες οι προτάσεις απορρίφθηκαν. Αλλωστε, η κοινοβουλευτική ιστορία της Μεταπολίτευσης έχει αποδείξει ότι καμία κυβέρνηση δεν έπεσε από προτάσεις δυσπιστίας ή εμπιστοσύνης. Η ιστορία, άραγε, θα επαναληφθεί;
