Ο προκομμένος άνθρωπος αφήνει τον ταραγμένο νου και γίνεται άνθρωπος της καρδιακής γαλήνης. Κάνει προσευχή, και τίποτα δεν μπορεί να τον κλονίσειΓράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος
Γνωρίζω και λέω όλα τα ωραία. Από βιβλία και ανθρώπους. Εχω γνωρίσει και προσωπικά ψυχές που έχουν προκόψει. Και θαυμάζω αυτή την πρόοδο. Εγώ, όμως, δυστυχώς, «χαλιέμαι» ακόμα εύκολα. Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια. Αν -για παράδειγμα- έχω κάνει ένα σχέδιο και ακυρωθεί ή αλλάξει το πρόγραμμα, διαλύομαι. Αν κάποιος μου μιλήσει άσχημα και με στενοχωρήσει, πληγώνομαι. Αν ο καιρός χαλάσει, μελαγχολώ. Γενικά, το έξω επηρεάζει έντονα το μέσα μου.
Ενώ ο προχωρημένος άνθρωπος έχει εσωτερική ψυχραιμία και ηρεμία απέναντι στα πράγματα και στις εξελίξεις γύρω του, και η γαλήνη του είναι σταθερή. Δεν τον χαλούν τα έξω, διότι ζει μέσα του κάτι πολύ μεθυστικό. Είναι σε επαφή με τη «βαθεία καρδία», που λέει η Αγία Γραφή.
Δηλαδή την καρδιά που είναι στο βάθος της ψυχής μας. Δεν μιλάμε εδώ για τη σάρκινη καρδιά. Αυτή είναι η πρώτη καρδιά που βλέπουμε. Εδώ αναφερόμαστε στη «βαθεία καρδία». Ωραία φράση: βαθεία καρδία. Δηλαδή, η καρδιά του βάθους. Η καρδιά στο βάθος. Το βάθος της καρδιάς. Το βάθος του ανθρώπου. Ολα αυτά. Εκεί που υπάρχει αδιατάρακτη γαλήνη και ησυχία. Χωρίς καθόλου άγχος. Εκεί που είναι η χάρη του Θεού και το Αγιο Πνεύμα. Εκεί δεν σε αγγίζει τίποτα.
Η πραγματικότητά μας, όμως, τώρα είναι διαφορετική. Καμία σχέση με αυτό το βάθος. Και γι’ αυτό τόση ταραχή. Εσύ κι εγώ κινούμαστε συνήθως στην επιφάνεια του νου. Ενός νου ταραγμένου. Με διαρκή αναστάτωση και θυμό. Κλονισμένα νεύρα συνέχεια. Με το παραμικρό, διάλυση. Κι εσύ κι εγώ έτσι είμαστε. Αν μου πεις τώρα «Ξέρεις τι; Κάποιος χτύπησε το αυτοκίνητό σου» ή «Κάποιος σε τράκαρε», θα σταματήσω το γράψιμο και θα τρέξω πανικόβλητος για να δω τι έγινε… Πανικός. Αυτό είναι ο νους: πανικός, φόβος και ένταση. Αυτά είναι η τροφή και τα καύσιμά του.
Ο προκομμένος όμως άνθρωπος σταδιακά αφήνει τον ταραγμένο νου και γίνεται άνθρωπος της καρδιακής γαλήνης. Φροντίζει να βρίσκει χρόνο μέσα στο εικοσιτετράωρο για να νιώθει ξανά και ξανά αυτή τη γαλήνη. Κλείνει τα μάτια και κάνει προσευχή.
Φεύγει από τον νου, μπαίνει στην καρδιά και ησυχάζει. Εκεί τίποτα δεν μπορεί να τον κλονίσει. Το λέει όμορφα ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Φαντάσου λέειέναν μεθυσμένο. Του λες “Πήρε φωτιά το σπίτι σου”. Και ο μεθυσμένος απαντά: “Ασ’ το, ας πήρε. Να γίνουν όλα κάρβουνο”. Είναι αλλού. Ζει το μεθύσι του».
Στην Εκκλησία αυτό ονομάζεται και «μακαριότητα». Σ’ αυτή τη μακαριότητα του Aγίου Πνεύματος τα πράγματα της γης δεν σε τρελαίνουν. Τα ακούς, τα καταλαβαίνεις, τα σκέφτεσαι, μα δεν μπορούν να σε ταράξουν βαθιά. Σημάδι προκοπής όλο αυτό. Αν το ‘χεις, είσαι μακάριος και μακάρια.
Και είναι σίγουρο ότι με τέτοια δυνατή ψυχή θα αντέξεις τη ζωή. Ενα ακόμα καλό που φέρνει αυτή η κατάσταση: Ζεις πολλά χρόνια. Δηλαδή, μακροζωία και μακροημέρευση.
*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Ολα του γάμου δύσκολα» των εκδόσεων Αθως
