Το (κρίσιμο) δημοψήφισμα που θα σημαδέψει το μέλλον της γηραιάς ηπείρου
Δεν έχω κρύψει ότι στο βρετανικό δημοψήφισμα στηρίζω τις δυνάμεις της ευθύνης και της εξωστρέφειας που επιθυμούν το Ηνωμένο Βασίλειο να παραμείνει στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με το ίδιο σκεπτικό που πήρα θέση και στο ελληνικό δημοψήφισμα. Ο Ντέιβιντ Κάμερον, ο πολιτικός που πέτυχε έπειτα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να κάνει ξανά το ιστορικό κόμμα των Συντηρητικών όχι μόνο γοητευτικό αλλά και ικανό να κυβερνήσει ξανά τη χώρα, δίνει μεγάλη μάχη απέναντι στις πολυεπίπεδες δυνάμεις που έχουν ποντάρει πολλά στην έξοδο της χώρας από τις ευρωπαϊκές δομές.
Για πολλούς λόγους το σύνολο της Ευρώπης οφείλει να έχει στραμμένα τα μάτια της στο Λονδίνο και να συνδράμει τις προσπάθειες του Βρετανού πρωθυπουργού που έχει και την υποστήριξη του κόμματος των Εργατικών σε αυτή την προσπάθεια σε μια αξιοθαύμαστη επίδειξη πολιτικής σύμπνοιας υπέρ του εθνικού συμφέροντος. Αν η Βρετανία αποχωρήσει από την Ενωση, τότε η επόμενη ημέρα στη γηραιά ήπειρο θα χαρακτηρίζεται από έλλειψη πολιτικού πλουραλισμού και προοπτικών.
Ακόμα κι αν η Βρετανία τα τελευταία χρόνια απέχει εμφατικά από τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Ενωσης, εντούτοις αποτελεί πάντοτε έναν πυλώνα διαφορετικού κράματος πολιτικού ρεαλισμού από αυτόν που προωθεί ο κανονιστικός ευρωκοινοτισμός. Η Βρετανία υπενθυμίζει με τη διακριτή πολιτική αύρα της ότι η Ενωση είναι μία σύνθεση κρατών με αφετηρία την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία και την ελεύθερη οικονομία. Κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλες τις πολιτικές δυνάμεις ανά την Ευρώπη που προσεγγίζουν την ευρωπαϊκή ταυτότητα τους μέσω της αταλάντευτης δυτικής προοπτικής της απρόσκοπτης συνεννόησης και συνεργασίας των δύο ακτών του Ατλαντικού.
Η παραμονή της Βρετανίας στην Ευρώπη μπορεί να στηρίξει την ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ το μοντέλο λιτότητας που ακολούθησε ο Ντέιβιντ Κάμερον για πολλά χρόνια ώστε να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της κρίσης του 2008 στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου δίχως να οδηγήσει στην εξαθλίωση το λαό του αλλά και δίχως την απώλεια εθνικής κυριαρχίας αποτελεί ένα μοντέλο ανάπτυξης στον αντίποδα των μέτρων Σόιμπλε και της μεθοδολογίας του Ordoliberalism. Τέλος, η παραμονή της Βρετανίας στην Ευρώπη κάνει τη γηραιά ήπειρο πιο ασφαλή, αφού καμία ευρωπαϊκή δύναμη δεν μπορεί να συγκριθεί με τους υπεραναπτυγμένους μηχανισμούς σκληρής ισχύος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Βρετανία πρέπει να μείνει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Όπως πρέπει να αναλάβει μία πιο ενεργητική πολιτική απέναντι στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, όπως πρέπει η Ελλάδα να αναθερμάνει τις ιστορικές σχέσεις της με το Ηνωμένο Βασίλειο ως δυο παραδοσιακά κράτη ναυτικής ισχύος στην περιοχή. Αλλά κάθε πράγμα στον καιρό του ή, αλλιώς, one step at a time…
Σπύρος Λίτσας
