Από τον
ΜΕΝΕΛΑΟ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟ
Νεοφιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς, εν ολίγοις το σύστημα εξουσίας της τελευταίας εικοσαετίας, δηλώνουν σε αγωνία ως προς το ενδεχόμενο η Ελλάδα να εξέλθει της ζώνης του ευρώ και να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα. Κάτι που προφανώς θα έπρεπε να είχε συμβεί το 2010-2011, εξασφαλίζοντας όχι μόνο τον αναγκαίο αποπληθωρισμό, με μία βίαιη μεν αλλά ουσιαστική επανεκκίνηση για την ελληνική οικονομία και πραγματικότητα, αλλά και την πιθανότητα της Ελλάδας να συγκροτήσει σενάριο βιώσιμης ανάπτυξης σε συνθήκες εθνικής κυριαρχίας.
Αυτό δηλαδή που της στέρησε η επιλογή της ανερμάτιστης εισόδου της στη ζώνη του ευρώ. Διαδικασία που αποφάσισαν τη δεκαετία του ’90 αυτοί που κυβέρνησαν μέσα από την αποδοχή του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας και ολόκληρη τη δεκαετία του 2000, για να φτάσουμε σε τελική χρεοκοπία το 2010.
Είναι οι ελίτ εξουσίας και στρατηγικών προσεγγίσεων που μετά τη χρεοκοπία συνέχισαν να μιλούν μονομερώς υπέρ του ευρώ, να τρομοκρατούν για οποιαδήποτε ευέλικτη εναλλακτική στρατηγική και σήμερα θέλουν να εμφανίσουν τον εαυτό τους ως βάσιμη μεταρρυθμιστική και αναδομητική παράμετρο του έθνους. Πρόκειται για ένα σύνολο «χρήσιμων ηλιθίων» στη γερμανική ηγεμονία, τον διεθνή μερκαντιλισμό των οικονομικών ζωνών και τον καπιταλισμό της στρατηγικής διαφθοράς.
Η απάντηση που πρέπει να δοθεί σε όλους αυτούς του «μεσαίου χώρου», οπαδούς στην ουσία της περίφημης «ατζέντας 2010» του Γερμανού καγκελάριου και σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ, είναι ότι δεν πρέπει να ανησυχούν.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να εξέλθει αυτοτελώς από το ευρώ, σε μια εθνική απόφαση επανεκκίνησης. Ούτε τα πρόσωπα στην πολιτική, στην οικονομία, στις τράπεζες ή στα μίντια υπάρχουν ούτε οι δομές στην οικονομία ούτε και η διάθεση στην κοινωνία για ρίσκο υψηλών προδιαγραφών. Αρα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Η Ελλάδα δείχνει εντελώς ανέτοιμη και σε θέση αδυναμίας να πάρει αποφάσεις για το μέλλον και την προοπτική της. Θα περιμένει από τους ισχυρούς και τη διεθνή συγκυρία να προκύψει ένα αποτέλεσμα για το μέλλον της. Στην Ελλάδα υπάρχουν μεταπράτες, «μεροκαματιάρηδες» της διαπλοκής, κομπάρσοι στο γίγνεσθαι.
Ολοι αυτοί οι ευτελείς που αυτοκαθορίζονται ως ελίτ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι «ένα μικρό, κακό χωριό». Και αυτό έκαναν. Ή, με πιο επίσημους όρους, μια «μικρή και ανέντιμη Ελλάδα». Την παραχώρησαν μάλιστα ακόμη και αυτήν. Στη Γερμανία, στην Τουρκία, στους διεθνείς κερδοσκόπους, στους εθνικούς Εφιάλτες της. Δεν υπάρχει τίποτα για να φύγει από το ευρώ και να πάει σε εθνική στρατηγική. Οι ίδιοι οι δείκτες της οικονομίας, των επιχειρήσεων, των κοινωνικών συμπεριφορών το δείχνουν. Το αποδεικνύουν. Επτά χρόνια Μνημονίων μάς έφτασαν ακριβώς εδώ.
Οι άλλοι λοιπόν θα αποφασίσουν για την τύχη των Ελλήνων. Ποιοι είναι οι άλλοι; Οι ισχυροί της ευρωπαϊκής δομής και ειδικά οι «διαχειριστές» της Ελλάδας της χρεοκοπίας. Οι Γερμανοί.
Επειτα από μια σειρά κρίσιμων εκλογών στην Ολλανδία, στη Γαλλία, ενδεχομένως στην Ιταλία, οι Γερμανοί πολίτες θα επιλέξουν την ισχύ των κομμάτων και των πολιτικών δυνάμεων του Ράιχ. Στη συνέχεια οι ελίτ της Γερμανίας και οι πάστορες του Λούθηρου θα προκρίνουν τον μεγάλο συνασπισμό της επόμενης τετραετίας. Αν επικρατήσουν οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Φιλελεύθεροι, οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας και οι Εναλλακτικοί της Δεξιάς, ο Σόιμπλε θα ολοκληρώσει το έργο του για το ευρώ των δύο ζωνών.
Η Ελλάδα θα εξέλθει από τις πρώτες από τον «πυρήνα του ευρώ». Αν επικρατήσουν οι πιο επιχειρηματικές, φιλοευρωπαϊκές, ευέλικτες δυνάμεις που συνασπίζονται στην παρούσα φάση πέριξ των Σοσιαλδημοκρατών -Γκάμπριελ, Στάινμαγερ-, θα υπάρξει κίνηση χαλάρωσης του συμφώνου σταθερότητας, ο Σόιμπλε θα απομακρυνθεί από το υπουργείο Οικονομικών και η Ελλάδα θα μείνει ως έσχατη στη ζώνη του επόμενου ευρώ. Απλά τα πράγματα…
