Η… συζήτηση για τη δραχμή, η ευρωζώνη και το σχέδιο Β
Eίναι η συζήτηση για την επιστροφή της δραχμής ταμπού; Είναι οι προβληματισμοί για τη διάλυση του ευρώ ταμπού εξίσου; Και να ήταν, δεν είναι πια. Πρώτον, διότι οι πολίτες, απογοητευμένοι από τη φτώχεια και τη μακροχρόνια στασιμότητα εντός ευρώ, αναπολούν το εθνικό νόμισμα. Και ας ήταν συνδεδεμένο με πληθωρισμό «μαμούθ» και διαρκείς υποτιμήσεις (και επί δραχμής είχαμε κινδυνέψει με χρεοκοπία και υπαγωγή στο ΔΝΤ, το 1990).
Το όραμα «κανείς πάνω από το κεφάλι μας» είναι ισχυρό και ελκυστικό. Δεύτερον, δεν είναι ταμπού, γιατί έχει ήδη αρχίσει συντεταγμένη ευρωπαϊκή συζήτηση για τη «μεταρρύθμιση» του ευρώ. Οχι μόνο από τη Λεπέν, τον Γκρίλο και τον Σόιμπλε, αλλά και από πολιτικούς υπεράνω πάσης υποψίας, όπως ο σοσιαλιστής υποψήφιος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία. Κατά συνέπεια, είτε επιθυμούμε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είτε όχι, οφείλουμε να εκπονήσουμε ένα αληθινό σχέδιο Β για την περίπτωση διάσπασης της ευρωζώνης.
Η συζήτηση για τη δραχμή δεν είναι ταμπού στην πατρίδα μας για ακόμη έναν λόγο: Ευνοείται πλέον από τις «φιλοευρωπαϊκές ελίτ». Εις εκ των ιστορικών μεγαλοεπιχειρηματιών της πατρίδας μας θεωρεί μόνη λύση τον συμψηφισμό χρεών με τη Γερμανία (κατοχικό δάνειο, αποζημιώσεις) και την έξοδο από τον χαλκά του ευρώ. Κοντά στις απόψεις του εμβληματικού κινούνται ο ΣΕΒ, καθηγητές, αναλυτές. Θέλω πολύ να συμφωνήσω με την ανάλυσή τους, τα επιχειρήματα υπέρ της δραχμής είναι γνωστά, άλλωστε: τόνωση των εξαγωγών, ανταγωνιστικότητα του ελληνικού τουρισμού, εθνική ανεξαρτησία.
Ωστόσο, είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι ένα νόμισμα έχει αντίκρισμα για τον λαό αναλόγως της παραγωγικής βάσης που διαθέτει μια χώρα και του παραγόμενου πλούτου. Μπορούμε να το κάνουμε; Μπορούμε να στηριχτούμε στις δυνάμεις μας; Φοβάμαι πως όχι. Οχι επειδή δεν το θέλουμε, αλλά επειδή, λόγω της γεωπολιτικής, δεν μας επιτρέπεται να το μπορούμε. Κοιτάξτε τον βιομηχανικό χάρτη των Βαλκανίων. Οι μισές Μερσεντές που κυκλοφορούν στη χώρα μας συναρμολογούνται στην Ουγγαρία και την Κροατία, αυτές διάλεξαν για «γραμμές παραγωγής» οι Γερμανοί. Θυμηθείτε ότι κάποτε προσπαθήσαμε να αναπτυχθούμε στην πολεμική βιομηχανία. Το εργοστάσιο της Πυρκάλ έκλεισε.
Η άλωση της ΕΑΒ είναι διαρκής πόθος των δανειστών. Η βαριά βιομηχανία του τουρισμού είναι στοχοποιημένη. Η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά θέλει να αχρηστέψει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημά της για να ευνοηθούν τα γερμανικών συμφερόντων ξενοδοχεία στην απέναντι ακτή. Η ναυτιλία μας είναι στοχοποιημένη από τον Σόιμπλε.
Χωρίς παραγωγική βάση, λοιπόν, ένα ερώτημα είναι επίκαιρο: Πού πάμε, ωρέ Καραμήτροι;
Μανώλης Κοττάκης
