Η «κόντρα» Ανατολής – Δύσης και η θέση της Ελλάδας
Είμαι βέβαιος ότι πολλοί Ελληνες παρακολουθούν με αγαλλίαση τη διαφαινόμενη ευρωτουρκική κόντρα, θεωρώντας ότι ήρθε η ώρα να ενοχληθούν και κάποιοι στην Εσπερία από το «ασίκικο» στιλάκι των γειτόνων. Προσοχή, όμως. Ολη αυτή η κλιμακούμενη διένεξη ενέχει στοιχεία πολιτικού θεάτρου. Και όταν σβήσουν οι προβολείς, μπορεί οι πρωταγωνιστές του καβγά να φύγουν αγκαλιασμένοι στα καμαρίνια.
Ο Ερντογάν δεν έχει τίποτε να χάσει από αυτή την ιστορία. Ισα ίσα την επιδιώκει. Το «τζαρτζάρισμα» με τους κεντροευρωπαίους τον βολεύει πολιτικά, γιατί κολακεύει τα σοβινιστικά απωθημένα των Τούρκων, που νιώθουν ότι παίρνουν ρεβάνς από τους… Φράγκους ως απόγονοι της πάλαι ποτέ κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ταυτόχρονα ξυπνάει και τα θρησκευτικά ανακλαστικά των ισλαμικών μαζών που τον στηρίζουν και θεωρούν τους χριστιανούς ιστορικό αντίπαλο.
Ολη αυτή η εθνικιστική συσπείρωση ευνοεί αφάνταστα τον Τούρκο πρόεδρο εν όψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος για τη μετατροπή του σε… «σουλτάνο» και με τη βούλα! Ιδιαίτερα οι πληθυσμοί των Τούρκων της διασποράς, πολλοί από τους οποίους έχουν δικαίωμα ψήφου, αποτελούν κύριο στόχο της προεκλογικής στρατηγικής Ερντογάν. Στην Ευρώπη αισθάνονται κοινωνικά αποξενωμένοι και αποκλεισμένοι, οπότε μία τεχνητή ένταση με τα κράτη που τους φιλοξενούν τους κάνει να έρθουν πιο κοντά με τη «μητέρα-πατρίδα» και τον ηγέτη που σήμερα την εκπροσωπεί.
Μέσα στον αναβρασμό ευνοούνται, όμως, πολιτικά και ορισμένοι Ευρωπαίοι που θυμήθηκαν να κουνήσουν το δάχτυλο στους Τούρκους, ακριβώς γιατί έχουν μπροστά τους και αυτοί εκλογικές αναμετρήσεις.
Δεν θα μιλήσω για τον όψιμο «τσαμπουκά» του Ολλανδού πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε, που ήταν…καραστημένος, ακριβώς επειδή νιώθει καυτή στον σβέρκο του την ανάσα του ξενοφοβικού και αντιισλαμικού κόμματος του Γκερτ Βίλντερς. Ηταν απολύτως αναγκαίο πολιτικά να δώσει διαπιστευτήρια εθνικής αξιοπρέπειας έναντι των «αλλόθρησκων» Τούρκων.
Στα ίδια νερά, αν και με λιγότερη όρεξη, ψαρεύει και η Μέρκελ. Μόνο που από αυτήν τη συγκυριακή ένταση η Ελλάδα δεν έχει λόγο να χαίρεται ή να χαμογελά. Θέατρο είναι, ξαναλέω, και στο βάθος Ευρωπαίοι σαν τους Ολλανδούς παραμένουν εξαιρετικά τουρκόφιλοι, ενώ οι Γερμανοί και να ήθελαν δεν μπορούν να κρύψουν τη διαχρονική αγάπη τους προς τη γειτονική χώρα.
Επιμύθιον: Οι ψευτοτσαμπουκάδες, ακόμη και αν κλιμακωθούν τις επόμενες μέρες, δεν προσφέρουν το παραμικρό εχέγγυο στήριξης σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης. Πιο πιθανό είναι να συμβεί το ακριβώς αντίθετο και οι Γερμανοολλανδοί να τη κάνουν γυριστή…
Γιώργος Χαρβαλιάς
