Το ιδεολογικό «παιχνίδι» στις εκλογές της Ολλανδίας
Κωδικοποιώ κατά σειρά σπουδαιότητας τα συμπεράσματά μου από τις ολλανδικές εκλογές: Πρώτον, το ευρώ αντέχει. Το αποτέλεσμα απογοήτευσε τους traders, οι οποίοι είχαν λάβει θέση για να σορτάρουν το ευρωπαϊκό νόμισμα σε περίπτωση που ο Βίλντερς κέρδιζε με βραχεία κεφαλή. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα τελικώς αποδεικνύεται πολύ ισχυρό για να πεθάνει, παρά τις ισχυρότατες επιφυλάξεις που έχουν όλοι οι λαοί της ηπείρου για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Δεύτερον, μαζί με το ευρώ αντέχουν και οι συμμαχίες της Γερμανίας στον Βορρά. Η Ολλανδία, παλαιά αυτοκρατορία, είναι μια περίεργη χώρα. Στέκεται σταθερά στο πλευρό του Βερολίνου, αλλά υπογείως εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί και ως βραχίονας των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών στην ήπειρο. Θυμηθείτε τις εθνικότητες των στρατιωτών του ΟΗΕ, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας -χιλιάδες Ολλανδοί-, και θα καταλάβετε καλά τι εννοώ… Τυχόν περιπλοκή στον σχηματισμό κυβέρνησης εκεί θα προκαλούσε πρόβλημα στα σχέδια της Γερμανίας για την πρώτη ταχύτητα, εντός της οποίας σχεδιάζεται να περιληφθεί αυτονοήτως και η σύμμαχος Ολλανδία.
Τρίτον, σε ιδεολογικό επίπεδο, υποτίθεται ότι ο ρεαλισμός κέρδισε τον λαϊκισμό. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση των αναλυτών. Αν ως λαϊκισμό εννοούμε το μπρουτάλ ύφος του Βίλντερς και το μίσος για το διαφορετικό, τότε, ναι, σαφώς και ηττήθηκε ο λαϊκισμός. Αν όμως ως λαϊκισμό εννοούμε τον αντιτουρκισμό και τον αντιισλαμισμό, τότε νομίζω ότι το πράγμα αλλάζει. Στην πραγματικότητα έγινε και ο Ρούτε «λαϊκιστής», προκειμένου να κερδίσει τον αντίπαλό του.
Το κόμμα του Ρούτε ονομάζεται Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Τι σχέση έχει, άραγε, με την ελευθερία και τη δυτική δημοκρατία η… απαγόρευση προσγείωσης πτήσης εμπορικού αεροσκάφους το οποίο μετέφερε τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας; Τι σχέση έχουν με την ελευθερία η απαγόρευση μετάβασης της Τουρκάλας υπουργού Οικογενειακών Υποθέσεων στο προξενείο της χώρας της και η απέλασή της από τη χώρα «καροτσάκι», συνοδεία αστυνομικών, έως τα σύνορα Ολλανδίας – Γερμανίας; Απάντηση: Καμία.
Ωστόσο, η αποφασιστικότητα του Ρούτε, ο οποίος έγινε Βίλντερς για μια βραδιά, άλλαξε τον ρουν των δημοσκοπήσεων και του έδωσε την πρωτιά. Για να συμπεράνουμε, άραγε, τι και εμείς εδώ στην Ελλάδα; Στους ρευστούς καιρούς που ζούμε, η Κεντροδεξιά μπορεί να νικά, αν μπορεί να ενσωματώνει την Ακροδεξιά ως μειοψηφική συνιστώσα στους κόλπους της και όχι ασφαλώς ως κυρίαρχο ρεύμα.
Με στενά ιδεολογικούς όρους, ο Ρούτε δεν επέδειξε ιδιαίτερα φιλοευρωπαϊκή στάση απέναντι στους Τούρκους. Με μια κίνησή του, όμως, ενσωμάτωσε τις ανησυχίες των πολιτών που φλέρταραν με τον Βίλντερς στην πολιτική δράση του. Σαφές;
Μανώλης Κοττάκης
