Οι κινήσεις της Λεπέν, η ταυτότητα και η ενσωμάτωση
Παρακολούθησα προσεκτικά την καμπάνια της Λεπέν την τελευταία εβδομάδα των προεδρικών εκλογών και, από ένα σημείο και μετά -ειδικά από την περασμένη Τετάρτη-, άρχισα να αμφιβάλλω κατά πόσο ήθελε να χτυπήσει «στα ίσια» τον πρώην υπάλληλο των Ρότσιλντ Εμανουέλ Μακρόν. Πρώτα άρχισε να «τα μασάει» για το νόμισμα. Ενώ τέσσερα ολόκληρα χρόνια διεκήρυσσε την έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ, αίφνης, δεδομένης της συντριπτικής αποδοχής του στη Γαλλία -άνω του 85%-, άρχισε να υποστηρίζει ότι πρώτα θα έκανε εξάμηνες διαπραγματεύσεις με την Κομισιόν και, αν αυτές αποτύγχαναν, τότε και μόνο τότε θα προκήρυσσε δημοψήφισμα για το νόμισμα.
Επειτα, μετά τον εσωκομματικό σάλο που ξέσπασε, ο αντιπρόεδρός της επανέφερε τα πράγματα στην πρότερη κατάσταση και υπερθεμάτισε υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Η ίδια η Λεπέν, τέλος -εκεί πείστηκα ότι θέλει να χάσει-, διεκήρυξε προς τους εμβρόντητους Γάλλους ότι θα βάλει capital controls μετά την απόφαση για την έξοδο.
Ηταν προφανές ότι δεν ήθελε καν να διεκδικήσει την προεδρία, άγνωστο γιατί. Ισως γιατί κατάλαβε ότι δεν ήταν η ώρα της. Την επομένη του πρώτου γύρου, άλλωστε, είχα σημειώσει ότι, με την πατρίδα της στο διαρκές στόχαστρο των ισλαμιστικών τρομοκρατικών ομάδων (Μπατακλάν, Νίκαια, «Σαρλί Εμπντό») και την ασφάλεια βασικό θέμα της ατζέντας, ήταν αποτυχία της που δεν ήρθε πρώτη στον γύρο εκείνο. Αρα, πότε;
Ωστόσο, το αποτέλεσμα των γαλλικών προεδρικών εκλογών δεν πρέπει να μας ξεγελά. Η εθνικιστική Ακροδεξιά βάσισε την άνοδό της σε όλον τον Βορρά (Αυστρία, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία) στην αντι-παγκοσμιοποίηση και στο Μεταναστευτικό, όχι στον αντιευρωπαϊσμό του νομίσματος – εύλογη η ήττα της, λοιπόν. Ανάγκασε, μάλιστα, τις αντίπαλες δυνάμεις να δανειστούν τμήματα της συνθηματολογίας της για να αντιπαρατεθούν μαζί της. Ο Ρούτε έπαιξε το αντι-ισλαμικό χαρτί στην Ολλανδία για να νικήσει τον Βίλντερς, ο δε Μακρόν προχθές βράδυ στα επινίκια αντέγραψε τη Λεπέν και τραγούδησε τη «Μασσαλιώτιδα». Τα ζητήματα της εθνικής ταυτότητας και της αλλοίωσης των κοινωνιών από το Ισλάμ θα συνεχίσουν να απασχολούν.
Σ την πραγματικότητα, οι ακροδεξιοί ηττήθηκαν, αλλά η Ακροδεξιά έβγαλε ρίζες. Αν ρωτάτε πώς αντιμετωπίζεται αυτό, νομίζω ότι ξέρω και θα το πω με παράδειγμα: Προχθές παρακολούθησα στο Μέγαρο Μουσικής το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Σαίξπηρ από λονδρέζικο θέατρο (Cheek By Jawl). Το καστ ήταν πολυεθνικό. Τους βασικούς ρόλους, όμως, τους υποδύονταν Αγγλοι με άψογη προφορά και μοναδική λιτότητα στην έκφραση.
Αυτή, νομίζω, πρέπει να είναι η απάντηση των εθνών στις νέες προκλήσεις: ένταση στη διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας και ενσωμάτωση χωρίς αποκλεισμούς.
Μανώλης Κοττάκης
