Χρειαζόμαστε πολιτισμική αυτοπεποίθηση και όχι εαυτοφοβία
Από τον
Ραφαήλ Καλυβιώτη*
Στη Δύση του πολιτιστικού μαρξισμού έχουμε ένα κυρίαρχο αφήγημα: «Φταίει πάντοτε και πρωτίστως η Δύση και μετά όλοι οι άλλοι». Αλλά και όταν φταίνε οι «όλοι άλλοι», δεν φταίνε επί της ουσίας αυτοί, φταίνε οι δυτικοί που είναι «ιμπεριαλιστές και δολοφόνοι των λαών».
Αυτή η δυτικής προελεύσεως αντιδυτική ιδεολογία βασίζεται στη μεταπολεμική «κουλτούρα της ενοχής» (Guilt Culture) που αποτελεί ένα ψυχολογικό φαινόμενο μίσους για τον εαυτό (self-hating ή εαυτοφοβία). Φορέας αυτού του φαινομένου ήταν η Νέα Αριστερά στην Αμερική και την Ευρώπη, καταγγέλλοντας τον «βάρβαρο δυτικό καπιταλισμό των ιμπεριαλιστικών όπλων» έναντι των «θυμάτων της Μ. Ανατολής». Το ιδεολόγημα αυτό τοποθετήθηκε στις νοητικές διόπτρες όλων των δυτικών, αφού αναπαράγεται διαρκώς από τα ΜΜΕ και διδάσκεται στα σχολεία. Ολοι μας γνωρίζουμε για τις αγριότητες των Σταυροφόρων, αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν για τις επιθετικές ενέργειες των μουσουλμάνων που προηγήθηκαν των Σταυροφοριών και το σύνολο των βαρβαροτήτων τους απέναντι στους χριστιανικούς πληθυσμούς από τον 7ο έως τον 17ο αιώνα.
Οι αντιεπιστημονικές θεωρήσεις της Νέας Αριστεράς υπονοούν, όταν δεν το διακηρύσσουν ευθέως, ότι και η οικονομική καθυστέρηση των κρατών της Μ. Ανατολής είναι απόρροια του δυτικού επεκτατισμού και εκμετάλλευσης. Κανείς εξ αυτών των αναλυτών όμως δεν αναφέρεται στις αιματηρές ενδοαραβικές και ενδοθρησκευτικές διαμάχες, στην κρίση του μοντέλου του κράτους – επιχειρηματία των υψηλών τιμών πετρελαίου και εμβασμάτων από πρόσφυγες στο οποίο βασίζονται ακόμα τα περισσότερα εκεί κράτη, στην ανελαστικότητα των οικονομικών τους πολιτικών και στην πρόσδεση των πολιτικοστρατιωτικών ελίτ στις αμιγώς πελατειακές σχέσεις και συναλλαγές με ομάδες εγχώριων τραπεζιτών και επιχειρηματιών οικιστικής ανάπτυξης. Αλλά ακόμα και σε χώρες όπου επιχειρήθηκε κάποιου είδους οικονομικός φιλελευθερισμός, όπως στην Αίγυπτο, αυτό δεν επέφερε και πολιτική ελευθερία, αφού οι εγχώριοι επιχειρηματίες φοβούνται τον διεθνή ανταγωνισμό ως ενός είδους διασπάστη των πολιτικοοικονομικών προνομίων τους.
Η ιδεολογία της Νέας Αριστεράς, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, χρειαζόταν επανασύνταξη αλλά και μία νέα δεξαμενή ψηφοφόρων για τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Το νοητικό σχήμα που ανακαλύφθηκε για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας. Ιστορικό υποκείμενο της πολυπολιτισμικότητας ήταν ο μετανάστης, ιδίως ο μουσουλμάνος μετανάστης, περιθωριοποιημένος τόσο από ταξικής όσο και από πολιτισμικής άποψης. Ετσι, η πολυπολιτισμικότητα κήρυσσε στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς να αποποιηθούν τις εθνικές τους ιδιαιτερότητες ενώ την ίδια στιγμή έπρεπε οι μετανάστες να διατηρούν τη δική τους πολιτισμική ιδιαιτερότητα όσο προνεωτερική και εάν ήταν (π.χ. ανισότητα των φύλων).
Η στάση όμως αυτή της Δύσης δεν εκλαμβάνεται από ένα πολύ μεγάλο μέρος του ισλάμ ως ένδειξη ηθικής ανωτερότητας, αλλά ως έκφραση αδυναμίας. Αλλωστε, για την κυρίαρχη ισλαμική θεώρηση ο χριστιανισμός είναι μία προγενέστερη, ατελής εκδοχή, μία περίοδος ερέβους και άγνοιας (Jajiliyyah). Αλλά και βέβαια, πολλές επιμέρους θεωρήσεις του πολιτικού Ισλάμ είναι ακόμα πιο ακραίες, όπως ο σαλαφισμός που πιστεύει ότι οι «αλλόθρησκοι» πρέπει να υποταχθούν και μέχρις ότου γίνει αυτό κάθε στρατιώτης πρέπει να μάχεται μέχρις εσχάτων, ήτοι «τζιχάντ». Τώρα, πόσο οι άλλες ομάδες του Ισλάμ, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, είναι μετριοπαθείς, το αφήνω στη δική σας κρίση. Αλλά, πάντως, η αναντίρρητη αλήθεια είναι ότι το πολιτικό Ισλάμ σε καμία περίπτωση δεν είναι ενοποιημένο και δεν υφίσταται ουδεμία μέθοδος διακρίβωσης πόσοι και ποιοι από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη πιστεύουν τι, πολλώ δε μάλλον οι πρόσφυγες που έρχονται μαζικά από τη Συρία βρίσκοντας ανοιχτά σύνορα και αμφίβολες μεθόδους εξακρίβωσης της ταυτότητάς τους.
Η δικτατορία αυτής της πολιτικής ορθότητας οδήγησε την Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορα διάπλατα ούτως ώστε να μην απολογείται κανείς σε κανέναν ότι είναι «ρατσιστής». Η προοπτική των ανοιχτών, δίχως ουσιαστικό ελέγχο, συνόρων από τη μία ζώνη Σένγκεν στην άλλη όμως δεν είναι μόνο το όνειρο κάθε πρόσφυγα, είναι και το όνειρο κάθε ακραίου ισλαμιστή, αναζητώντας τις κατάλληλες συνθήκες σε οποιαδήποτε χώρα τον οποιονδήποτε χρόνο. Πάμπολλα στοιχεία αποδεικνύουν ότι η πολυπολιτισμικότητα στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και τη Σουηδία έχει αποτύχει, ιδίως στην ενσωμάτωση στις δυτικές αξίες των μουσουλμανικών πληθυσμών.
Τριάντα χρόνια τώρα οι δυτικοί μάθαμε να σιωπούμε απέναντι στην πολιτική ορθότητα που μας επεβλήθη. Τριάντα χρόνια τώρα διδαχθήκαμε ότι «επήλθε το τέλος της Ιστορίας» μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Πάσης φύσεως εχθροί, εντός και εκτός τειχών, δεν συμμερίζονται την αφέλειά μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η απελευθέρωση από τις αυταπάτες και τους καταστατικούς μύθους της Νέας Αριστεράς, η επιβαλλόμενη πολιτική ορθότητα της οποίας μας οδήγησε σε ένα καθεστώς ιδιότυπης Ιεράς Εξέτασης απέναντι στους πάσης φύσεως διαφωνούντες. Χρειαζόμαστε πολιτισμική αυτοπεποίθηση και όχι εαυτοφοβία. Οι προνεωτερικοί εχθροί έχουν τους μετανεωτερικούς αριθμούς μας. Καιρός να τους επιστρέψουμε την κλήση.
*Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών,
[email protected]
