Η ξεχωριστή και ελπιδοφόρα περίπτωση της «Hope-Genesis»Από τον
Παναγιώτη Χ. Δούμα*
Την περασμένη Τρίτη, στις Βρυξέλλες, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απένειμε το «Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη» σε τρεις ελληνικές ΜΚΟ. Μία από αυτές ήταν η «Hope-Genesis», που, μέσω εθελοντικών ιατρικών υπηρεσιών, εστιάζει στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, μέσα από την εθελοντική ιατρική υποστήριξη ακριτικών περιοχών. Για έναν περίεργο λόγο, στη βράβευση της «Hope-Genesis» έγινε ελάχιστη αναφορά, ενώ κάποια ΜΜΕ επέλεξαν να την αποσιωπήσουν εντελώς. Δεν μου κάνει εντύπωση, καθώς η δράση της εν λόγω ΜΚΟ είναι ιδιαιτέρως αξιέπαινη και καινοτόμος, αφού καταπιάνεται με ένα ζήτημα που τολμά να υπερβεί τα όρια της λεγομένης «πολιτικής ορθότητας».
Και γιατί; Διότι απλά, σε πείσμα των καιρών, ασχολείται με ένα πρόβλημα αμιγώς ελληνικό. Εχοντας φτιάξει ένα μεγάλο δίκτυο εθελοντών γιατρών σε παραμεθόριες περιοχές, κυρίως της νησιωτικής Ελλάδος, η «Hope-Genesis» πέτυχε για το 2017 να γεννηθούν 20 μωρά, 14 κορίτσια και έξι αγόρια, σε οκτώ ελληνικά ακριτικά νησιά, τα οποία έως τότε είχαν μηδενικές γεννήσεις. Και, απ’ ό,τι ακούω, ο αριθμός αυτός κατά το τρέχον έτος αυξάνεται ραγδαία.
Αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του πατριωτισμού, τότε τι είναι; Κρίνοντας δε και από τον επικεφαλής αυτής της πρωτοβουλίας, τον Στέφανο Χανδακά, έναν επιτυχημένο επιστήμονα με σωρεία διακρίσεων, γνωστό και για την πρωτοποριακή χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης μήτρας μέσα από τον ομφαλό (Single Port Laparoscopy), μπορεί κανείς να μένει ήσυχος ότι πρόκειται για ένα υγιές και καλόβουλο εγχείρημα, που επιπλέει στον μαύρο ωκεανό των διάφορων «μη κυβερνητικών μαγαζιών» που λυμαίνονται τα εγχώρια και τα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Η δημογραφική γήρανση της χώρας μας αναμένεται τα επόμενα χρόνια να αποτελέσει πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς το δημογραφικό άπτεται πλείστων εθνικών, κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων, άρρηκτα συνδεδεμένων και με την επιβίωση του κράτους, αλλά πρωτίστως με την επιβίωση των Ελλήνων ως έθνος. Και μπορεί η οικονομία να δεσπόζει ως το κυρίαρχο πρόβλημα, όμως ακόμη και αυτή δεν έχει κανένα μέλλον στην πατρίδα μας, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα ως προς την αναστροφή του δημογραφικού κατηφόρου μας.
Η δεσπόζουσα άποψη στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως προς τη λύση αυτού του προβλήματος είναι η άμεση πολιτογράφηση λαθρομεταναστών και προσφύγων, ώστε αυτοί να ενταχθούν στην αγορά εργασίας, να ενισχυθούν τα ασφαλιστικά ταμεία και να παρακαμφθεί η ανθρωπιστική κρίση που θα γεννήσει η χρεοκοπία τους. Κανείς, ωστόσο, από την πτέρυγα όσων υποστηρίζουν κάτι τέτοιο δεν απαντά στο καίριο ερώτημα: Γιατί να αντικαταστήσουμε τους εθνικούς πληθυσμούς και όχι να τους ενισχύσουμε οικονομικά, ασκώντας πολιτικές ένταξης των υπαρχόντων γηγενών ανέργων στην αγορά;
Η απάντηση είναι απλή: Διότι τα έθνη αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» και στο νεοσοβιετικό μοντέλο, που το συνασπισμένο με την Αριστερά λιμπεραλιστικό στρατόπεδο της Ανγκελα Μέρκελ οραματίζεται. Η πολιτική τής «Hope-Genesis» αποτελεί μια μικρογραφία αυτού που ένα εθνικό κράτος και μια Ευρώπη των εθνών θα έπρεπε να ακολουθήσουν.
*Eπιχειρηματίας, αντιπρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
