Θυμάμαι, όταν είχα αναλάβει να συγκροτήσω ψηφοδέλτιο σε κάποιες δημοτικές εκλογές στην πόλη μας. Δεν φαντάζεστε τι απίθανους τύπους συνάντησα. Και όλοι είχαν «χιλιάδες κόσμο», όλοι είχαν «μεγάλη εμπειρία», αλλά με το που τους άκουγες για κάνα δεκάλεπτο, έλεγες ένα «κάτι έκτακτο έτυχε, θα σας τηλεφωνήσω» και τους ξαπόστελνες…
Στην Ελλάδα η φράση «κατεβαίνουμε στις εκλογές» ή «κάνουμε κόμμα» λειτουργεί σαν εκείνη την κολλητική ταινία που πιάνει τα έντομα. Δεν προλαβαίνεις να το πεις και, από κάθε πλευρά της δημόσιας ζωής, ξεπροβάλλουν οι γνωστές φιγούρες: οι αιώνιοι απίθανοι της πολιτικής. Ανθρωποι που δεν τους κάλεσε κανείς, αλλά νιώθουν ιστορικό καθήκον να εμφανισθούν, να συμβουλέψουν, να «σώσουν την κατάσταση», με στόχο τελικό το να εξασφαλίσουν μια θέση στο ψηφοδέλτιο.
Πρώτοι καταφθάνουν οι μάγοι. Δεν φέρνουν ξόρκια, αλλά δημοσκοπήσεις τριετίας και power point. Διαβάζουν οιωνούς στο TikTok και το Instagram, προβλέπουν εκλογικά ποσοστά από το κουπάκι του καφέ και σου λένε με απόλυτη βεβαιότητα ότι «ο λαός διψά για κάτι νέο, άφθαρτο», αρκεί φυσικά αυτό το νέο να μην απέχει πάρα πολύ από ό,τι απέτυχε στο παρελθόν.
Ακολουθούν οι γέροντες της πολιτικής. Βετεράνοι όλων των κομμάτων, με μνήμη που φτάνει μέχρι κυβερνήσεις που κανείς πλέον δεν θυμάται. Σκύβουν στο αυτί και σου σφυρίζουν: «Εγώ τα έχω ξαναζήσει αυτά», χωρίς να εξηγούν ποτέ τι και πού ακριβώς, αλλά επιμένουν ότι χωρίς αυτούς δεν γίνεται κόμμα ή κίνημα. Θεματοφύλακες μιας σοφίας που δεν γράφτηκε ποτέ σε κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν εμφανιστεί και οι… δραχμιστές. Για αυτούς, κάθε νέο κόμμα είναι απλώς ένα όχημα επιστροφής στο ’90. Δεν τους ενδιαφέρει το καταστατικό, ούτε η ιδεολογία· αρκεί να υπάρχει μια υποσημείωση για «εθνικό νόμισμα» και «ρήξη», συνήθως χωρίς άλλες λεπτομέρειες.
Απαραίτητος μαϊντανός, οι αποτυχημένοι πολιτικοί. Πρώην υπουργοί, πρώην σωτήρες, πρώην τα πάντα. Ερχονται με το χαμόγελο του ανθρώπου που έκανε λάθη, αλλά έμαθε. Συνήθως τα λάθη ήταν των άλλων. Το νέο κόμμα το βλέπουν ως «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες», με την ελπίδα ότι ο Ελληνας έχει μνήμη χρυσόψαρου.
Τέλος, κάνουν την εμφάνισή τους και οι πρώην βουλευτές. Ανθρωποι που δεν πρόλαβες να μάθεις το όνομά τους όταν εκλέχθηκαν, αλλά τώρα έχουν άποψη για τα πάντα. Δηλώνουν έτοιμοι να βοηθήσουν «ανιδιοτελώς», αρκεί να υπάρχει μια θέση, για το καλό της παράταξης, πάντα.
Για να λέμε την πάσα αλήθεια, αν αρχίζει έτσι το κόμμα, έχει ήδη γεράσει. Γιατί στην Ελλάδα το πρόβλημα δεν είναι να κάνεις κόμμα, αλλά το ποιοι θα «σκάσουν μύτη» μόλις το μάθουν.
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
