Φλώρινα

Στις 11 με 13 Φεβρουαρίου του 1949 έγινε η Μάχη της Φλώρινας, η οποία υπήρξε η αποφασιστική καμπή του Συμμοριτοπολέμου και σήμανε και την αρχή του τέλους των κατά της Πατρίδος στασιαστών.

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Το τέλος του… τέλους γράφτηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του ιδίου έτους στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι. Φυσικά πρόκειται για σχεδόν απαγορευμένη γιορτή, αφού δεν αναφέρεται σε έργα και ημέρες του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη, αλλά του θρυλικού Στρατηγού «Παππού» (Νικόλαος Παπαδόπουλος). Αυτές οι γιορτές ως γνωστόν αναμοχλεύουν τα πάθη και τα μίση. Τώρα, από πότε η ιστορία είναι αναμόχλευση παθών και μίσους είναι μία άλλη ιστορία.

Η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού διοργάνωσε κι εφέτος προσκηνυματική εκδήλωση στην Φλώρινα. Στο μνημόσυνο, ο ειδικός δίσκος έγραφε: «υπέρ πεσόντων». Δηλαδή υπέρ ΟΛΩΝ των πεσόντων, ανεξαρτήτως χρώματος και επιδιώξεων. Βεβαίως στα πλαίσια των εκδηλώσεων, έγινε και αναφορά στην Μάχη της Φλώρινας, κατά την οποία οι κομμουνιστοσυμμορίτες του «ΔΣΕ» στην προσπάθειά τους να… απελευθερώσουν την Φλώρινα (από ποιόν άραγε;), αφού είχαν προηγουμένως αποτύχει να… απελευθερώνουν την Έδεσσα, το Καρπενήσι και την Κόνιτσα, συνετρίβησαν από τον Ελληνικό Στρατό. Πολλούς «πονάει» η ιστορία, ενώ θα έπρεπε απλώς να τους παραδειγματίζει. Η αλήθεια, πρέπει να λέγεται.

Όταν πατάς τα χώματα της Δυτικής Μακεδονίας, νοιώθεις την Ελλάδα να σε συγκλονίζει.

Νοιώθεις ότι εκεί στην στροφή του δρόμου, θα συναντήσεις τον Παύλο Μελά, αγκαλιά με τον υπαρχηγό του, τον Φλωρινιώτη Λάκη Πίρζα.

Νοιώθεις ότι από κάπου θα εμφανισθεί ο καταγόμενος από το Βογατσικό της Καστοριάς Ίων Δραγούμης και θα κραυγάσει: «Να ξέρετε πως αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε».

Αισθάνεσαι ότι είχε απόλυτο δίκιο ο Περικλής Γιαννόπουλος, όταν απομυθοποιούσε τους άσπονδους φίλους λέγοντας: «Ελληνική φυλή είσαι ανήθικος διότι θέλεις οι φράγκικοι στρατοί και στόλοι να σου φυλάν τ΄ αμπέλια σου».

Νοιώθεις τον Χριστόδουλο να σου φωνάζει «Πρόσεχε πού πατάς. Εκεί είναι τα οστά του αγνώστου Μακεδονομάχου, που ήρθε και σκοτώθηκε για την Μακεδονία από την Κρήτη, από την Ρούμελη από την Πελοπόννησο».

Και βέβαια όταν φθάνεις στην Φλώρινα δεν μπορείς να μη θυμηθείς τον σεπτό Ιεράρχη, που από το 1990 είχε προφητεύσει: «Έρχεται Επιδημία! Όχι γρίπη, σαν την γριπούλα αυτή, που πέφτεις στα κρεβάτια, αλλά, σύμφωνα με την Αποκάλυψη, έρχεται Επιδημία με ένα περίεργον όνομα ασθένειας που θα εκμηδενίσει, θα εξευτελίσει τους γιατρούς, θα εξευτελίσει τα φαρμακεία, τα πάντα!».

Το μόνο που δεν προέβλεψε ο Μέγας Ιεράρχης ήταν η άγρια κονόμα μερικών – μερικών.

Πόσο μας λείπει και ο Αυγουστίνος σήμερα!

Στην ακριτική Φλώρινα, κάτι μυστήριο σε κυριεύει. Όταν βλέπεις ολόγυρα τα επιβλητικά υψώματα, με τον μεγαλοπρεπή σταυρό σε ένα από αυτά, που πάνω τους γράφτηκε η σύγχρονη ιστορία όχι μόνο της Φλώρινας αλλά ολόκληρης της Ελλάδος συγκλονίζεσαι, ενώ ξέρεις ότι οι ψυχές του Στρατηγού Νικολάου Παπαδόπουλου του θρυλικού Παππού και του Λάκη Πύρζα, θα φτερουγίζουν ανάμεσά μας, ήσυχες, αφού η αποστολή τους εξετελέσθη.

🙝🙝🙝🙝🙝🙝🙝🙝

Και μια και μιλάμε για την Φλώρινα, να θυμηθούμε – διότι αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε – και το επεισόδιο που έγινε τον Δεκέμβριο του 2025 με μια «Μπάντα του δρόμου», που ήθελε να παίζει… αθώα τραγουδάκια. Να τι γράφαμε στην «Ριπή» της 30 Δεκεμβρίου:

«Ας υποθέσουμε ότι ανήκετε σε μία συλλογικότητα (!!!) και φτιάχνετε ένα μουσικό συγκρότημα με σκοπό το θεμέλιωμα και το πλάτεμα της ειρήνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Νοικιάζετε ένα βανάκι και φθάνετε στα Τίρανα και παίζετε το «Έχω μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή τη λένε Βόρειοήπειρο την αγαπώ πολύ». Τι νομίζετε ότι θα γίνει; Να σας πω εγώ. Θα έχετε λιντσαριστεί στην πρώτη στροφή. Ή πάτε στο Μοναστήρι και παίζετε το «Μακεδονία ξακουστή». Εκεί θα γίνει ο τάφος σας. Ή πάτε στην κεντρική πλατεία της Σόφιας και τραγουδάτε το «Τι ζητούν οι Βούλγαροι στη Μακεδονία». Το θέαμα που θα ακολουθήσει θα είναι ακατάλληλο για κάτω των 30 ετών. Τέλος αποφασίζετε να κλείσετε το τουρ ειρήνης και αλληλεγγύης τραγουδώντας μπροστά στην Αγιά Σοφιά, όχι στο γήπεδο της ΑΕΚ αλλά στην Πόλη, και να ψάλλετε το «Θάρθεις σαν αστραπή» του Σταμάτη Σπανουδάκη. Ούτε μέχρι το «σαν» θα φθάσετε και θα έχετε εξαϋλωθεί. Τούτων δοθέντων, με ποια λογική ο κ. Βασίλης Γιαννάκης Δήμαρχος της Φλώρινας να επιτρέψει στην Banda Entopica να τραγουδήσει στα σλαβικά για την… επανάσταση του Ίλιντεν. Φίλοι μου, το κυριότερο έργο των Δημάρχων είναι η αποκομιδή των σκουπιδιών. Και ο κ. Γιαννάκης, ενεργώντας μέσα στην αποστολή του, σάρωσε τα σκουπίδια και κράτησε καθαρή την πόλη του. Θερμά συγχαρητήρια και χρόνια πολλά για την εορτή του».

Να και οι «αθώοι» στίχοι, με τον Δήμαρχο!

🙝🙝🙝🙝🙝🙝🙝🙝

Η αιχμηρή παραίτηση ενός κορυφαίου συνθέτη!

Ο κ. Νικόλαος Ταμουρίδης γράφει: «Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 18 Ιουνίου 1989, ο εκ των κορυφαίων μουσικών συνθετών και μαέστρων Σταύρος Ξαρχάκος εξελέγη βουλευτής. Στις 12 Ιανουαρίου 1990 παραιτήθηκε στέλνοντας μια εκπληκτική επιστολή-δίδαγμα για τους νέους που επιθυμούν να επιλέξουν πολιτική σταδιοδρομία, αλλά και επιστολή- κόλαφο για την πολιτική καθεστηκυία τάξη της εποχής, η οποία δυστυχώς, 36 χρόνια μετά, παραμένει η ίδια και χειρότερη.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής παραίτησης, όπως το βρήκα στο αρχείο μου, από εφημερίδα της εποχής, και το κράτησα»:

«Προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε

Αναγκάζομαι να υποβάλω την παραίτησή μου από το αξίωμα του βουλευτή γιατί δεν πιστεύω πια πως μπορώ από τη θέση μου αυτή να ανταποκριθώ στοιχειωδώς στο επιτακτικό αίτημα των καιρών μας για ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Υποχρεώνομαι εκ των πραγμάτων να ενεργήσω κατ’ αυτόν τον τρόπο, για να αντιδράσω στην πλημμυρίδα της πολιτικής επαγγελματοποίησης και στις απαράδεκτες μεθοδεύσεις που συντελούνται στην καθημερινή μας ζωή, πιστεύοντας πως η δημοκρατία έχει ανάγκη από μία διαρκή εγρήγορση των λειτουργών της και όχι από μια χρησιμοποίησή της από τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Πεπεισμένος λοιπόν απόλυτα για την βαθιά και κυρίαρχη πολιτική σκέψη που μας απειλεί, αναγκάζομαι να παραιτηθώ για να συνεχίσω, αδέσμευτος και έξω από την παρούσα πολιτική αδιέξοδη κατάσταση, τον πνευματικό και δημιουργικό μου αγώνα ως απλός πολίτης και άνθρωπος.

Αγωνίστηκα χρόνια με όλες μου τις δυνάμεις για την πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη. Πίστεψα στις ηθικές αξίες, αγωνίστηκα για αυτές και θεώρησα πως θα μπορούσα να συμβάλλω ακόμα περισσότερο στην προώθησή τους με την πολιτική και κοινοβουλευτική δραστηριότητα.

Γελάστηκα όμως βάναυσα.

α. γιατί κάθε κόμμα αποτελεί σφαγείον ιδεών, ψυχοπνευματικών εξάρσεων, ανθρώπινης και πολιτικής ελευθερίας.

β. γιατί το κοινοβούλιο, όπως λειτουργεί σήμερα, αποτελεί χώρο τυπικής και άγονης λειτουργίας του πολιτικού διαλόγου.

γ. γιατί το υφιστάμενο σύστημα της πολιτικής λειτουργίας και έκφρασης, είναι διαβρωμένο βαθύτατα, αντιπνευματικό, αντιηθικό και τελικά αντιανθρώπινο.

Η εξουσία, για την εξουσία, έχει καταστρέψει κάθε σοβαρή δυνατότητα για αναγέννηση του πολιτικού μας βίου, το δε εφιαλτικό γραφειοκρατικό κράτος και παρακράτος συνθλίβουν τους ανήμπορους να αντιδράσουν πολίτες σε όλα τα επίπεδα της δράσης τους, τις εκφράσεις τους, τις λειτουργίες τους, της ζωή τους.

Έτσι, η Ελλάδα, καθημερινά και πιο πολύ, βουλιάζει σε ένα τέλμα ή καλύτερα σε ένα βάραθρο, αποξενώνεται από τα πολιτιστικά της πρότυπα, εξαρτάται πια από ξένα κέντρα, ξεπουλιέται σαν γη και σαν παραγωγή και γενικά χάνει τις δυνατότητες να υπάρξει σαν ζωντανή, αυτοδύναμη και ουσιαστικά ανεξάρτητη χώρα στον καινούργιο αιώνα.

Και ενώ η Ελλάδα χρεοκοπεί, όχι μόνο οικονομικά και κοινωνικά, αλλά κυρίως συνειδησιακά και ηθικά, η Ευρώπη και ο κόσμος αγωνίζονται σε νέες γραμμές και με νέες κατευθύνσεις για καινούργιες και σύγχρονες δημιουργίες και ελευθερίες, μέσα στην καινούργια συναγωνιστική και μαζί ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία που ανατέλλει.

Εμείς, όμως, είμαστε τραγικά, απογοητευτικά απόντες, από τα νέα συμβαίνοντα και είμαστε απόντες και περιθωριοποιημένοι, γιατί είμαστε κυριαρχούμενοι από παλιές νοοτροπίες, από παλιά σύνδρομα, από ξεπερασμένους καταναγκασμούς και από παλιές ξεπερασμένες και ανήμπορες πολιτικές ηγεσίες, για να αρθρώσουν τον καινούργιο πολιτικό, πνευματικό, πολιτιστικό και κοινωνικό λόγο της Ελλάδας. Και αυτές οι δεινοσαυρικές ηγεσίες δεν έχουν την συναίσθηση χρέους και ευθύνης για να αποσυρθούν άμεσα, ελευθερώνοντας τους χώρους δράσεως για να συντελεστεί στην χώρα μας η επιβαλλόμενη, η απόλυτα αναγκαία επανάσταση για τους νέους ορίζοντες και για τις νέες ελληνικές αναζητήσεις και επιτεύξεις.

Επειδή λοιπόν στο χώρο ιδιαίτερα της πολιτικής, από την οποία εξαρτώνται όλες οι άλλες δραστηριότητες, δεν υπάρχει η ευθύνη και η ευαισθησία των κρατούντων, είναι επιβεβλημένη η παραίτηση όλων των αρχηγών μεγάλων και μικρών κομμάτων, οι οποίοι χρόνια τώρα δυνάστευσαν την Ελλάδα και εξακολουθούν ακόμα δυστυχώς και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή να επιμένουν στην εξουσιαστική και καταστροφική για τον τόπο μονομανία τους, στους χώρους που ο καθένας πολιτικά εκφράζει.

Δηλώνω πως η παραίτησή μου αυτή δεν έχει καμία σχέση με όποιες ατομικές ή άλλες πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις. Είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στον εαυτό μου, στην ιστορία του τόπου, στη δημοκρατία και στο αβέβαιο και σκοτεινό ελληνικό μέλλον μας.

Γι’ αυτό δεν μεταπηδώ σε κανένα άλλο κόμμα ή δεν παραμένω ουδέτερος, ανεξάρτητος. Ακόμη δεν πολιτεύομαι στις νέες άσκοπες εκλογές που έρχονται.

Δηλώνω πως θα πολιτευθώ ως λειτουργός μόνο της πολιτικής και όχι ως επαγγελματίας της, όταν θα υπάρξουν συνθήκες ηθικής, πολιτικής ανάτασης και ανάστασης και ανοίγματος δρόμου για τις νέες προοπτικές του Έθνους.

Θα παραμείνω αγωνιζόμενος με ανεξάρτητη συνείδηση έξω από τον χώρο της συντελούμενης εξακολουθητικά αμαρτίας εναντίον του λαού και του τόπου.

Μπορούν να πουν οι συνασπισμένες δυνάμεις της αμαρτωλής πολιτικής έκφρασης ότι είμαι ένας αιθεροβάμων καλλιτέχνης, απροσάρμοστος στα κόλπα και στους σκοτεινούς ρεαλισμούς της πολιτικής πράξης. Και εγώ θα απαντήσω: «Ναι, είμαι. Γιατί μόνον οι αιθεροβάμονες και οι απροσάρμοστοι καλλιτέχνες» μπορεί να βοηθήσουν την πολιτική και κοινωνική Δημοκρατία να περισωθεί από την καταστροφή ή την αυτοκτονία της.

Με την πράξη της παραίτησής μου καλώ σε συναγερμό, ιδιαίτερα όλους τους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας και τους ζητώ να κάνουν αισθητή και αποφασιστική την παρουσία τους, με σκληρό αγώνα εναντίον της πολιτικής μας αποβαρβαρώσεως, του ηθικού μας αφοπλισμού και της πνευματικής απογύμνωσης του Έθνους.

Παραιτούμενος, ζητώ την κατανόηση των βουλευτών από όλα τα κόμματα, γιατί πιστεύω πως και αυτοί ζουν την αγωνία της μεγίστης ανάγκης για αληθινή πολιτική και κοινωνική κάθαρση και για την δημιουργία καινούργιας ελπίδας για τον τόπο.

Τέλος, στους Αθηναίους και Αθηναίες που με ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές απευθύνω χαιρετισμό και από βάθους ψυχής ευχαριστίες. Ζητώ την ηθική τους συμπαράσταση και τους διαβεβαιώνω πως με την πράξη της παραίτησής μου πιστεύω πως δικαιώνω ηθικά τις καλύτερες προσδοκίες τους.

Με την ελπίδα για ένα καλύτερο Ελληνικό μέλλον.

Διατελώ

Σταύρος Ξαρχάκος, 12 Ιανουαρίου 1990»

Προσωπικά δεν έχω να προσθέσω τίποτε, τα έγραψε όλα ο κ. Ξαρχάκος!

Νικόλαος Ταμουρίδης. Αντιστράτηγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Σημείωση Χ. Μπολώση: Αλήθεια μπορείς να προσθέσεις κάτι σε ένα κείμενο του Σταύρου Ξαρχάκου; Ίσως να σιγοτραγουδήσεις το «Κάντε υπομονή κι’ ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός…»

. α. Το ότι κάτι δεν πάει καλά με την κυβέρνηση των αρίστων είναι γεγονός. Ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι πριν από ένα έτος το 80% του ελληνικού λαού πίστευε ότι στο δυστύχημα των Τεμπών υπήρξε συγκάλυψη… Ένα χρόνο μετά έχει αποδειχθεί ότι όλα αυτά ήταν ψέματα και ότι δεν υπήρξε κανένα παράνομο φορτίο, κανένας λαθρέμπορος, καμία συγκάλυψη. Δηλαδή επιστρατεύοντας τα ολίγιστα ελληνικά μας και την πρακτική αριθμητική ο κ. Γεωργιάδης μας λέει ότι τρία χρόνια μετά το δυστύχημα απεδείχθη ότι όλα ήταν καλά. Να μας συγχωρεί, αλλά μάλλον πολύ τους πήρε για να αποδείξουν το ότι όλα είναι καλά. β. Η κυρία Μητσοτάκη νοσηλεύτηκε στο ΚΑΤ για να εγχειρισθεί για κάτι που ουδείς γνωρίζει τι ήταν. Ατύχημα στους χειμερινούς Ολυμπιακούς στο Μιλάνο, είπαν. Μετά το εξιτήριό της της απηύθυνε μήνυμα με το οποίο ευχαριστούσε το προσωπικό του ΚΑΤ και τους προέτρεπε να προσέχουν. Μέχρις εδώ όλα καλά και ανθρώπινα. Όμως η υπογραφή της «Μαρέβα», κάπου είναι …κάπως. Κάπως σαν «Εβίτα». Κάπως τέλος πάντων. Σε κάθε περίπτωση θερμές ευχές για περαστικά στην κα Μητσοτάκη (και όχι… Μαρέβα!).
. Ότι κάτι σάπιο συμβαίνει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας είναι γεγονός. Και επειδή εμείς ούτε βασίλειο, είμαστε ούτε Δανιμαρκία, απλώς Ελλάδα για να δούμε τι συμβαίνει στα του οίκου μας. Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) κατηγορεί την Διοίκηση του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών (ΟΑΚΑ), για ερασιτεχνικούς χειρισμούς και ανικανότητα διοικήσεως. Ο λόγος είναι ότι καθυστερούν χαρακτηριστικά οι εργασίες επισκευών και συντηρήσεως του Σταδίου, με αποτέλεσμα να αναγκασθεί η Ομοσπονδία να μεταθέσει στο Πανθεσσαλικό Στάδιο την διεξαγωγή του τελικού κυπέλλου Ελλάδος, αντί του αρχικού ορισμού του στο ΟΑΚΑ. Η ιταλική «Corriere dello Sport», στάθηκε με ιδιαίτερα επικριτικό τρόπο στην εικόνα του ΟΑΚΑ, λίγες ώρες πριν από το κρίσιμο ευρωπαϊκό παιχνίδι της 29 Ιανουαρίου, μεταξύ ΠΑΟ – Ρόμα, γράφοντας: «Το Ολυμπιακό Στάδιο είναι μία καταστροφή, με γερανούς και κλειστές κερκίδες». Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι η κατάσταση των σταδίων, τα οποία είχαμε καμάρι, είναι άθλια. Είχαμε τις πρόσφατες πλημμύρες στο ΣΕΦ, για τις οποίες μας έκραξαν και δικαίως, οι Τούρκοι, ήρθε τώρα και η γιούχα των Ιταλών. Μήπως θα πει πρέπει να ξανααξιολογήσουμε τις διοικήσεις όλων των Εθνικών σταδίων, για να σταματήσουμε να μαζεύουμε πρόγκες;
. Ο λαός μας λέει ότι «κάθε πράμα στον καιρό του κι’ ο κολιός τον Αύγουστο». Έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό από αυτά που ξεβλαχεύουν την νεολαία μας και την… οδηγούν να δώσει εξετάσεις στις… στρατιωτικές σχολές! Μέσα στις σελίδες του λοιπόν, θαύμασα τους σελέμπριτις και τις σελεμπριτίτσες, που καμαρώνουν στις δεξιώσεις, λες και κάνουν κάτι. Και τέλος πάντων αυτοί νέοι είναι κι αν δεν το κάνουν τώρα, πότε θα το κάνουν. Εκεί όμως βλέπω και κάποιους νεανίζοντες γηραλέους, δήθεν διανοούμενους, που η εμφάνισή τους είναι αξιοθρήνητη. Πνιγμένοι σε γένια και μαλλιά (πιασμένα αλογοουρά…) και ενδεχομένως με βερμούδα (!) λες και είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε τους κιρσούς και την φλεβίτιδά τους… Αν πεις ότι και οι αρχαίοι διανοούμενοι έτσι ήταν, θα σου πω ότι ναι έτσι ήταν, αλλά άλλο ο Σωκράτης και άλλο εσύ. Επίσης αυτοί οι αστείοι είναι, φυσικά, χωρίς γραβάτα. Λες και ότι η γραβάτα εξαφανίζει την γνώση, την οποία τυχόν έχουν και αποτελεί ύβριν. Ακόμα τα γυαλιά ηλίου τα έχουν στερεωμένα πάνω στο κεφάλι τους και την πουκαμίσα όξω από το παντελόνι, το οποίο είναι επιμελώς τσαλακωμένο για να καταλήξει στις σαγιονάρες. Αυτά τα μορμολύκεια, αν νομίζουν ότι με τις γελοίες εμφανίσεις θα κρύψουν τα σημάδια του πανδαμάτορος, πλανώνται πλάνην οικτράν. Το μόνο που πετυχαίνουν, είναι να γελοιοποιούνται.