Αντί να «υστερίζουμε» ζητώντας παραδειγματικές τιμωρίες, ας προσπαθήσει καθένας από το μετερίζι του να προλαμβάνει
Το περασμένο τριήμερο με τον γιο μου γίναμε μέρος του μαυροφορεμένου σκηνικού της Τούμπας μετά τη δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη από οπαδό του Αρη στην Καλαμαριά, που βύθισε τον ΠΑΟΚ στο πένθος.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
«Πώς το είδες;» του ζητάω να συνοψίσει μετά τον αγώνα, καθώς μπαίναμε στο αμάξι για να κατηφορίσουμε στον Νότο. Η ανάλυσή του με έβαλε σε σκέψεις. «Οι “κυρ Παντελήδες” και οι ανούσιοι ερμηνευτές των γεγονότων, οι “Ποτέ-ξανάκηδες” παίρνουν χαμπάρι ή ηθελημένα εθελοτυφλούν;» με ρωτάει. «Κι αλήθεια ως πότε οι συντηρητικοί οικογενειάρχες θα αρκούνται στο ηλίθιο αφήγημα, “μα, αυτός ήταν από τις Συκιές, τι έκανε στην Καλαμαριά;”».
«Οι απαντήσεις υπάρχουν, πατέρα», μου λέει, «να τις χωνέψουμε είναι το δύσκολο. Είναι δύσκολο να αντικρίσουμε την ωμή πραγματικότητα που μεταφράζεται σε πέντε δολοφονίες με οπαδικό κίνητρο τα τελευταία πέντε χρόνια, ενώ τόσες είχαν καταγραφεί από το 1995 ως το 2017».
Τον αφήνω να τα πει. «Αυτή η κυβέρνηση σε συνέχεια των προηγούμενων έχει και σε αυτό το κομμάτι αποτύχει παταγωδώς. Με την αυστηροποίηση των ποινών που έφερε η νέα οπαδική νομοθεσία, το κλείσιμο των συνδέσμων και των γηπέδων, την ψηφιακή κάρτα οπαδού και το ηλεκτρονικό εισιτήριο, απέδειξε περίτρανα άλλη μια φορά ότι από μόνη της η δημιουργία ενός κλίματος τρομοκρατίας και αυταρχισμού δεν δίνει λύσεις, απλά σπρώχνει τα προβλήματα κάτω απ το χαλάκι.
Καταλαγιάζει πρόσκαιρα η πρωτόγονη δίψα της μάζας για τιμωρία. Οι πολιτικές της στην πραγματικότητα είναι αυτές, γύρω από την οικονομία, την Παιδεία, το διαλυμένο σύστημα Υγείας που έχουν φτάσει τα παιδιά να ξυπνάνε και να φαντάζει ως πιο ρεαλιστική επιλογή, σαν διέξοδος, η αναζήτηση ενός ανθρώπου με διαφορετική οπαδική πεποίθηση αντί για οτιδήποτε άλλο.
Οι πολιτικές της είναι που γκρεμίζουν σπίτια, σπρώχνουν οικογένειες στην προσμονή των επιδομάτων και την ανασφάλεια της επιβίωσης. Αυτό είναι το μεγάλο έγκλημα της κυβέρνησης που δολοφονεί το μέλλον των παιδιών, τα οποία καταλαβαίνουν από νωρίς ότι ακόμα και το πανεπιστήμιο δεν εξασφαλίζει πλέον απαραίτητα την όποια μελλοντική αποκατάσταση στην Ελλάδα της ακρίβειας, των χαμηλών μισθών και της στεγαστικής κρίσης.
Αυτό είναι που ωθεί τους νέους, αντί να χαρτογραφούν το μέλλον τους, να χαρτογραφούν τα πάρκα που συχνάζουν οι συνομήλικοι αντίπαλοι οπαδοί τους». «Οπότε τι κάνουμε;» τον ξαναρωτάω. «Καμιά φορά είναι καλό να αναρωτιόμαστε μήπως είμαστε κι εμείς (πέρα από αυτούς που μας κυβερνούν) πολύ μ@λ@κες;» με αιφνιδιάζει. «Μήπως, όταν πέρασε εκείνη η περίοδος που λιντσαρίστηκαν με όρους όχλου οι 12 συλληφθέντες για τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού, θα έπρεπε να μας προβληματίσει ότι άμεσα τη διαδέχτηκε σε σύντομο διάστημα η επόμενη οπαδική δολοφονία, αυτή του Μιχάλη Κατσούρη;
Αντί, λοιπόν, να “υστερίζουμε” ζητώντας παραδειγματικές τιμωρίες για τον εγκλεισμό σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα -που κάθε άλλο παρά σωφρονιστικό είναι-, ας προσπαθήσει καθένας από το μετερίζι του να προλαμβάνει. Να αφουγκράζεται τους προβληματισμούς των άλλων, ιδιαίτερα των νέων και μετά χωρίς αφορισμούς να δείχνει τον δρόμο προς τον σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης, γιατί έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο πλέον η ζωή να αξίζει όσο η τιμή ενός μαχαιριού στρατιωτικού τύπου. Αυτό, μεταξύ άλλων, είναι και δική μας ευθύνη, σου θυμίζω, δεν χρειάζεται να παρέμβει το κράτος».
Υπερήφανος για την ωριμότητα του γιου μου, Ηλία, απαισιόδοξος ωστόσο, μετά τις ανακοινώσεις του απολύτως αποτυχημένου υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που ανέβηκε στη Σαλονίκη για να εξαγγείλει για κατανάλωση, τα ίδια πάντα, ηλίθια κατασταλτικά μέτρα.
