Η καθημερινότητα στους δρόμους της Αθήνας έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί μια απλή μετακίνηση και έχει μετατραπεί σε μια εξοντωτική δοκιμασία νεύρων, αντοχής και χαμένου χρόνου. Τα στοιχεία της νέας διεθνούς έρευνας από την Compare the Market Australia έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο κυνικό τρόπο αυτό που κάθε οδηγός βιώνει στο πετσί του. Η ελληνική πρωτεύουσα είναι η 3η χειρότερη και πιο αγχωτική πόλη για οδήγηση σε ολόκληρη την Ευρώπη, πίσω μόνο από το Δουβλίνο και το Βουκουρέστι.
Το μέγεθος της «ασφυξίας» αποτυπώνεται σε έναν αριθμό που προκαλεί σοκ. 143 ώρες τον χρόνοσπαταλά ο μέσος Αθηναίος οδηγός κολλημένος σε μια ουρά χιλιομέτρων, περιμένοντας ένα φανάρι που αργεί ή μια αρτηρία που έχει φράξει. Για να το αντιληφθούμε καλύτερα, πρόκειται για έξι ολόκληρα εικοσιτετράωρα ετησίως ή 18 εργάσιμες ημέρες που «καίγονται» στην άσφαλτο. Είναι χρόνος που στερείται η οικογένεια, η ξεκούραση και η προσωπική ζωή, θυσιαζόμενος στον βωμό μιας πόλης που αδυνατεί να κινηθεί.
Με το ποσοστό συμφόρησης να αγγίζει το 54,7% και τη μέση ταχύτητα να περιορίζεται στα εξευτελιστικά 19 χιλιόμετρα την ώρα, η Αθήνα θυμίζει περισσότερο ένα απέραντο στάσιμο πάρκινγκ παρά μια σύγχρονη ευρωπαϊκή μητρόπολη. Η αιτία του κακού δεν είναι κρυφή φαίνεται να είναι το ότι η Αθήνα καταγράφει 872 αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους, την υψηλότερη πυκνότητα οχημάτων στην έρευνα. Αυτή η παθολογική εξάρτηση από το ΙΧ, αποτέλεσμα της άναρχης αστικής ανάπτυξης και της διαχρονικής υποβάθμισης των μέσων μαζικής μεταφοράς, έχει οδηγήσει το οδικό δίκτυο στα όρια της κατάρρευσης.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η σύγκριση με πόλεις που παραδοσιακά θεωρούσαμε «χαοτικές». Η Αθήνα αποδεικνύεται πιο στρεσογόνα από τη Ρώμη και το Μιλάνο, ενώ απέχει παρασάγγας από τη Μαδρίτη ή το Παρίσι, πόλεις που επένδυσαν σοβαρά σε εναλλακτικά δίκτυα και πράσινη κινητικότητα. Την ίδια ώρα, η οδική ασφάλεια παραμένει μια ανοιχτή πληγή, με 49 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η καθυστέρηση, αλλά και ο κίνδυνος που παραμονεύει στην άσφαλτο.
Ενώ πόλεις όπως το Όσλο και η Στοκχόλμη δείχνουν τον δρόμο της αποσυμφόρησης με χαμηλά επίπεδα κίνησης και υψηλές ταχύτητες, η Αθήνα μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο του περασμένου αιώνα. Η οικονομική αιμορραγία από τα καύσιμα, η περιβαλλοντική επιβάρυνση και η ψυχολογική φθορά των πολιτών συνθέτουν το σκηνικό μιας πρωτεύουσας που «πνίγεται» στις ίδιες της τις επιλογές. Αν δεν υπάρξει άμεση και ριζική αλλαγή στο μοντέλο μετακίνησης, οι 143 χαμένες ώρες θα είναι σύντομα ένας αισιόδοξος αριθμός μπροστά στο απόλυτο κυκλοφοριακό έμφραγμα που πλησιάζει.
