➜ Την πρώτη βδομάδα οι άλλοι εργάτες σπάγανε πλάκα μαζί μου. Ηταν οι μέρες προσαρμογής. Με βλέπανε ότι, από ένα ύψος και πάνω, όταν οι «ντάνες» έφταναν τα δύο μέτρα κι ανέβαιναν, μου ’βγαινε η πίστη να ξεφορτωθώ ένα κατοστάκιλο τσουβάλι γεμάτο πατάτες από πάνω μου.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Την έβδομη μέρα με λυπήθηκε ένας παλιός κι έρχεται κοντά και μου λέει: «Αμα με τη φόρα που έχεις, τινάξεις κοφτά τον ώμο, το σακί θα πάει εκεί όπου θέλεις σαν πούπουλο…». Μια, δυο, την τρίτη φορά μπήκα στο νόημα. Ημουν σε όλα τώρα ένας από αυτούς, γιατί στη σβελτάδα, όταν πλάκωνε η φούρια, ανάμεσα δέκα το πρωί με τέσσερις απόγευμα, δεν πιανόμουν…
➜ Εργάτης λαϊκών αγορών. Πατάτες, το πιο λαϊκό προϊόν που δεν λείπει από κανένα σπίτι, και κρεμμύδια. Και στο πιο φτωχικό τσαρδί να μπεις, διάολε, μια τηγανιά πατάτες, άντε κι ένα αβγό από πάνω, θα βρούνε να σε φιλέψουνε.
➜ Επικράτειά μας, η Α’ Αθήνας. Γκύζη, Κυψέλη, Πατήσια, Παγκράτι, Αμφιθέας και τα Σάββατα, εναλλάξ, το ένα στην πολύχρωμη λαϊκή της Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, μπροστά στα μαγέρικο η Μάννα, γωνία με Ζωοδόχου Πηγής, και το άλλο στην τεράστια λαϊκή των Αμπελοκήπων, στο ύψος του Γηροκομείου. Στην πρώτη συναντούσα τον ευγενή Λεωνίδα Κύρκο και στη δεύτερη τον μειλίχιο σοφό, πρώην υπουργό Μακεδονίας – Θράκης τον Νικόλαο Μάρτη.
➜ Ενάμιση χρόνο περίπου εκεί πέρα, με πρωινό ξύπνημα στις τρεις τα ξημερώματα πάνω στα Τουρκοβούνια, για να φορτώσουμε το εμπόρευμα από τις νταλίκες στα «δικά» μας φορτηγά μέχρι τις 5 και στις 6 να ’μαστε στα πόστα μας και να ’χουμε στήσει δελεαστικό πάγκο, ως τις 6 το απόγευμα που επιστρέφαμε κατάκοποι, αφού τρώγαμε όλοι μαζί στο σπίτι των αφεντικών και πίναμε παλιό κρασί από την Αρκαδία σπιτικό, τριετίας.
➜ Ηταν η τελευταία χειρωνακτική δουλειά όσο σπούδαζα στα πανεπιστήμια, στη Σαλονίκη και στην Αθήνα, προτού να μπλέξω χειρότερα, με την δημοσιογραφία στο ιστορικό «Ποντίκι». Ενα σχόλιο μάλιστα που είχα πρωτογράψει εκεί είχε γίνει viral, όταν ανέφερα την περίπτωση ενός ωραίου τύπου, αλλά τζόρα, παραγωγού από το Αργος, ο οποίος πούλαγε ντομάτες δίπλα από τον δικό μας πάγκο στην Αμφιθέας και βλέποντας μια δύστροπη κυρία να πιέζει δυνατά το εμπόρευμα, δεν άντεξε κάποτε και της είπε: «Τι της ζουλάς, κυρά μου, τις ντομάτες; Περιμένεις να κορνάρουν;»! Ευρηματικά πειραχτήρια λαϊκατζήδες!..
➜ Τα λέω αυτά επειδή είδα με «συναδελφικό» ενδιαφέρον μια ανακοίνωση του κόμματος ΝΙΚΗ που καταγγέλλει ότι η κυβέρνηση των «αρίστων» οδηγεί στον μαρασμό τις λαϊκές αγορές, έναν ιστορικό θεσμό, ταυτόσημο με την κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας.
➜ Οι υπαίθριες αγορές, που επί δεκαετίες στηρίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά, τον μικρό παραγωγό και την τοπική οικονομία, πλέον καταρρέουν με κρότο και η «γαλάζια» συμμορία παρακολουθεί με κυνική αδιαφορία.
➜ Σύμφωνα με στοιχεία από ομοσπονδίες παραγωγών, σωματεία λαϊκών αγορών και εκπροσώπους του κλάδου, η κατάσταση είναι πλέον οριακή. Στον νομό Θεσσαλονίκης, από τους περίπου 3.500 αδειούχους παραγωγούς και επαγγελματίες πωλητές, σχεδόν 800 έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα τα τελευταία χρόνια έως και το πρώτο τετράμηνο του 2026, ενώ το ενδιαφέρον νέων παραγωγών είναι ελάχιστο.
➜ Αντίστοιχη εικόνα καταγράφεται και πανελλαδικά, με περισσότερους από 5.000 παραγωγούς και επαγγελματίες να έχουν αποχωρήσει από το 2021 έως σήμερα.
➜ Οι φορείς του κλάδου παρατηρούν ότι στον νόμο 4849/2021, που θεσπίστηκε επί υπουργίας Αδωνη Γεωργιάδη -πάλι αυτός…-, αντί να στηριχθούν οι μικροί παραγωγοί, επιβλήθηκε ένα ασφυκτικό πλαίσιο γραφειοκρατίας, αβεβαιότητας και αποκλεισμών υπέρ των μεγάλων αλυσίδων λιανικής.
➜ Τι να καταλάβει από ανθρώπινο μόχθο το συντρίμμι…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
