Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of the American Heart Association αναδεικνύει τη μοναξιά ως έναν κρίσιμο και συχνά παραγνωρισμένο παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση βαλβιδικής καρδιοπάθειας. Η έρευνα, η οποία βασίστηκε στην ανάλυση δεδομένων από 463.000 συμμετέχοντες της βάσης UK Biobank με μέση ηλικία τα 58 έτη, κατέδειξε ότι το υποκειμενικό αίσθημα της μοναξιάς συνδέεται άμεσα με αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης δυσλειτουργίας στις καρδιακές βαλβίδες. Το εύρημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η συσχέτιση παρέμεινε ισχυρή ακόμη και μετά τη συνεκτίμηση παραδοσιακών κινδύνων, όπως η γενετική προδιάθεση και οι συνήθειες του τρόπου ζωής.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της 14ετούς παρακολούθησης, κατά την οποία καταγράφηκαν περισσότερα από 11.000 νέα περιστατικά εκφυλιστικής βαλβιδοπάθειας, τα άτομα που βίωναν έντονη μοναξιά παρουσίασαν κατά 19% υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη εντόπισε αύξηση κινδύνου κατά 21% για τη στένωση της αορτικής βαλβίδας και κατά 23% για την ανεπάρκεια της μιτροειδούς, σε σύγκριση με όσους ανέφεραν ελάχιστο αίσθημα κοινωνικής απομόνωσης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η αντικειμενική κοινωνική απομόνωση, δηλαδή η συχνότητα των δια ζώσης επαφών, δεν φάνηκε να επηρεάζει την υγεία των βαλβίδων στον ίδιο βαθμό με το εσωτερικό αίσθημα της μοναξιάς, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ποιότητας και της συναισθηματικής βάσης των σχέσεων.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο Central South University της Κίνας παρατήρησαν ότι η μοναξιά λειτούργησε ως επιβαρυντικός παράγοντας ανεξάρτητα από το γενετικό υπόβαθρο, αν και ο συνδυασμός υψηλού γενετικού ρίσκου και έντονης μοναξιάς οδήγησε στις συχνότερες διαγνώσεις. Η σύνδεση αυτή εξηγείται εν μέρει από την υιοθέτηση ανθυγιεινών προτύπων διαβίωσης, καθώς οι συμμετέχοντες με υψηλές βαθμολογίες μοναξιάς εμφάνιζαν συχνότερα παχυσαρκία, καπνιστικές συνήθειες, σωματική αδράνεια και διαταραχές ύπνου. Παρά τον παρατηρησιακό χαρακτήρα της μελέτης, τα ευρήματα υποδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση των βιολογικών μηχανισμών που συνδέουν τον ψυχικό πόνο με την οργανική φθορά της καρδιάς, θέτοντας το ερώτημα αν οι κοινωνικές παρεμβάσεις θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προληπτικά έναντι μιας νόσου που ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους ετησίως.
