Η υπ’ αριθ. 8785 απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της Ιταλίας είναι ιστορική. Ανοιξε τον δρόμο της δικαίωσης για το Δίστομο. Οι απόγονοι των 218 Ελλήνων που σφαγιάστηκαν από τα SS στις 10 Ιουνίου 1944 κατάφεραν έπειτα από χρόνια να ανατρέψουν γερμανικές ενστάσεις και να διεκδικήσουν αποζημιώσεις μέσω της ιταλικής Δικαιοσύνης. Η κατάληξη όλων όσων έκαναν οι απόγονοι των θυμάτων του Διστόμου είναι η απόδειξη ότι απλοί πολίτες, που τίμησαν το αίμα και τη θυσία των προγόνων τους, μπορούν να φτάσουν εκεί που το ελληνικό κράτος επί δεκαετίες αρνείται να πάει.
Υπενθυμίζεται ότι το 1997 το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς επιδίκασε στο Δίστομο 9,5 δισεκατομμύρια δραχμές ως αποζημίωση της γερμανικής θηριωδίας. Ο Αρειος Πάγος το 2000 επικύρωσε την απόφαση. Το ελληνικό κράτος, όμως, ποτέ δεν υπέγραψε την εκτέλεσή της! Αντί να σταθεί δίπλα στους πολίτες του, τους άφησε να παλέψουν μόνοι σε ξένα δικαστήρια. Σήμερα εκείνοι οι πολίτες, με θάρρος και επιμονή, μας δείχνουν τον δρόμο.
Και όμως, το Δίστομο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα μόνο για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο περίπου 500 δισεκατομμύρια ευρώ (υπολογιζόμενα με τους δέοντες τόκους και τις σημερινές ισοτιμίες), καθώς και τις πολεμικές επανορθώσεις για τις καταστροφές, τις εκτελέσεις, τα καμένα χωριά, τα βασανιστήρια. Ποταμοί αίματος και δακρύων, ολόκληρες γενιές που εξολοθρεύτηκαν δεν μπορεί να μείνουν χωρίς δικαίωση μόνο και μόνο επειδή οι κυβερνήσεις φοβούνται τις «διπλωματικές συνέπειες» ή προσβλέπουν στην ευμένεια των απογόνων των κατακτητών.
Το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να σιωπά. Εκπροσωπεί τον λαό, το έθνος, τους ζωντανούς, τους νεκρούς και τους αγέννητους. Η απόφαση του ιταλικού ανωτάτου δικαστηρίου είναι μήνυμα ότι η ατιμωρησία έχει ημερομηνία λήξης. Αν ιδιώτες κατάφεραν να σπάσουν το τείχος της γερμανικής άρνησης, το ελληνικό κράτος οφείλει να πάρει τώρα τη σκυτάλη. Να διεκδικήσει επισήμως, δυναμικά και αδιαπραγμάτευτα κάθε ευρώ που μας χρωστά το γερμανικό κράτος.
Είναι θέμα αξιοπρέπειας, ιστορικής μνήμης και εθνικής ευθύνης. Δεν έχουμε το δικαίωμα να… συγχωρήσουμε, να ξεχάσουμε, να σιωπήσουμε.
