Σε μια νέα παρέμβαση που αποσαφηνίζει τη μακροπρόθεσμη στρατηγική της Μόσχας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έθεσε το πλαίσιο για το μέλλον της σύγκρουσης στην Ουκρανία και την τύχη των κατεχόμενων περιοχών. Ο Ρώσος ηγέτης ανακοίνωσε ότι η δημιουργία και η συνεχής επέκταση μιας «ζώνης ασφαλείας» αποτελεί πλέον κεντρικό στρατιωτικό στόχο, ενώ παράλληλα έθεσε το έτος 2030 ως ορόσημο για την πλήρη οικονομική και πολιτική αφομοίωση του Ντονμπάς και της «Νέας Ρωσίας» (Novorossiya).
Η δήλωση αυτή, που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια συνάντησης με εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, υποδηλώνει ότι οι ρωσικές επιχειρήσεις δεν έχουν πλέον ορίζοντα λήξης, αλλά θα συνεχιστούν μέχρι η Μόσχα να θεωρήσει ότι οι παραμεθόριες περιοχές της είναι απόλυτα προστατευμένες από ουκρανικά πλήγματα.
Η επέκταση της «ζώνης ασφαλείας» αποτελεί την απάντηση του Κρεμλίνου στις επιθέσεις που δέχονται πόλεις όπως το Μπέλγκοροντ και το Κουρσκ. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο ρωσικός στρατός σκοπεύει να απωθήσει τη γραμμή του μετώπου ακόμα πιο βαθιά στο ουκρανικό έδαφος, δημιουργώντας μια αποστρατικοποιημένη ζώνη που θα εμποδίζει τη δράση του ουκρανικού πυροβολικού και των drones. Με αυτόν τον τρόπο, ο Πούτιν δείχνει ότι προετοιμάζει τη χώρα του για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση, όπου η στρατιωτική ισχύς θα λειτουργεί ως εγγυητής των νέων συνόρων.
Πέρα από το μέτωπο, ο Πούτιν έδωσε σαφείς οδηγίες για την «ομαλοποίηση» της ζωής στις περιοχές του Ντονέτσκ, του Λουγκάνσκ, της Χερσώνας και της Ζαπορίζια.
Μέχρι το 2030, οι περιοχές αυτές πρέπει να έχουν φτάσει στο ίδιο επίπεδο διαβίωσης και οικονομικών δεικτών με την υπόλοιπη ρωσική επικράτεια.
Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανοικοδόμηση άνω των 9.600 χιλιομέτρων οδικού δικτύου, καθώς και τον εκσυγχρονισμό σχολείων, νοσοκομείων και δικτύων κοινής ωφέλειας.
Η υπόσχεση για «σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης» αποτελεί μια προσπάθεια της Μόσχας να νομιμοποιήσει την παρουσία της στα μάτια των τοπικών πληθυσμών, μετατρέποντας την κατοχή σε μόνιμη διοικητική ενσωμάτωση.
Η στρατηγική αυτή δείχνει ότι η Μόσχα επιλέγει τον δρόμο της « de facto» δημιουργίας νέων δεδομένων επί του εδάφους, συνδέοντας άρρηκτα την ασφάλεια των συνόρων της με τον πλήρη έλεγχο των γειτονικών ουκρανικών περιφερειών.
