Μια νέα εποχή ξεκινά για τη θρησκευτική κοινότητα των Μπεκτασήδων Αλεβιτών της Θράκης. Mε την ολοκλήρωση της εκλογής του Διοικητικού Συμβουλίου Βακουφικής Περιουσίας στη Ρούσσα του Σουφλίου η κοινότητα αποκτά πλέον επίσημη θεσμική υπόσταση και εκπροσώπηση, επισφραγίζοντας μια πορεία αναγνώρισης και ισονομίας.
Με βάση τον Ν. 5224/2025, η ελληνική Πολιτεία αναγνωρίζει την ιδιαίτερη θρησκευτική ταυτότητα της κοινότητας, ενισχύοντας την πολυφωνία εντός της μουσουλμανικής μειονότητας. Η κοινότητα αναγνωρίζεται ως Θρησκευτικό Νομικό Πρόσωπο με έδρα τη Ρούσσα, διασφαλίζοντας την αυτοτελή θρησκευτική έκφραση των μελών της, ανεξάρτητα από τη δικαιοδοσία των μουφτειών, κάτι που φυσικά δεν ήθελε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, που προωθεί το μήνυμα ότι εκεί υπάρχουν μόνο Τούρκοι μουσουλμάνοι, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Ιδρύεται η Διαχειριστική Επιτροπή Βακουφίων Μπεκτασήδων Αλεβιτών Μουσουλμάνων Θράκης για τη διαφανή και αυτόνομη διαχείριση της βακουφικής περιουσίας υπό την εποπτεία του ελληνικού υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί στοιχείο δημοκρατικής ωριμότητας, αναδεικνύοντας ότι η συνοχή της Θράκης βασίζεται στον σεβασμό της διαφορετικότητας και στην ειρηνική συνύπαρξη όλων των παραδόσεων.
Οι Αλεβίτες Μπεκτασήδες αποτελούν αναπόσπαστο και ιστορικά κατοχυρωμένο μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, με παρουσία, παραδόσεις και θρησκευτική ιδιαιτερότητα που εμπλουτίζουν τον κοινωνικό και πολιτισμικό ιστό της περιοχής. Η επίσημη αναγνώρισή τους μέσω του Ν. 5224/2025, σε συνδυασμό με τη συγκρότηση του διοικητικού τους οργάνου, δεν διασπά, αντίθετα ενισχύει την ενότητα της μειονότητας μέσα από την πολυφωνία. Η πολυμορφία αυτή αποτελεί στοιχείο δύναμης και δημοκρατικής ωριμότητας, καθώς αναδεικνύει ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης δεν είναι μονολιθική, αλλά συγκροτείται από διακριτές θρησκευτικές και πολιτισμικές εκφράσεις που συνυπάρχουν ισότιμα.
Η θεσμική αυτονόμηση των Αλεβιτών Μπεκτασήδων και η δυνατότητα αυτοδιαχείρισης της βακουφικής τους περιουσίας συνιστούν μια ουσιαστική απάντηση της ελληνικής Πολιτείας στις σύγχρονες ανάγκες θρησκευτικής ελευθερίας, ισονομίας και σεβασμού της διαφορετικότητας. Για τον Εβρο και τη Ροδόπη η εξέλιξη αυτή ενισχύει το κλίμα εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και την ειρηνική συνύπαρξη όλων των κοινοτήτων. Στη χώρα μας και στη Θράκη, στα ορεινά της Ροδόπης, διαβιούν περί τους 3.500 Ελληνες πολίτες που ασπάζονται το δόγμα των Αλεβιτών.
Δυστυχώς, λόγω άγνοιας και γραφειοκρατικής αδιαφορίας, η κοινότητα αυτή αφέθηκε εκτεθειμένη και δίχως αναγνώριση στην αφομοιωτική επιρροή, καταπίεση και ηγεμονία των μηχανισμών του τουρκικού προξενείου. Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν προστάτευσε τη θρησκευτική ταυτότητα μιας μερίδας πολιτών του, αλλά ευνόησε τη βίαιη αφομοίωσή τους, επιτρέποντας την ανέγερση τζαμιών σε μπεκτασήδικα αλεβίτικα χωριά (οι Αλεβίτες δεν έχουν ούτε επισκέπτονται τα τζαμιά), όπως το Μεγάλο Δέρειο και η Αύρα, η διοργάνωση μαθημάτων κορανίου στα αλεβίτικα χωριά, με σκοπό τη σουνιτοποίηση του πληθυσμού. Η Τουρκία αγωνιζόταν, προφανώς, να μη μείνει ούτε ένας Μπεκτασής στην ελληνική Θράκη.
