Ελληνες και Γάλλοι γίναμε στο ίδιο έργο θεατές: Οι ευρω-παγκοσμιοποιητές που ηγούνται των χωρών-μελών και κατά συνέπεια της Ε.Ε. νοιάζονται μόνο για το μέλλον των πανίσχυρων ελίτ και το δικό τους
Η τοποθέτηση του Εμανουέλ Μακρόν στη Ρωμαϊκή Αγορά για το «μέλλον της Ευρώπης» προκάλεσε τα ειρωνικά σχόλια ορισμένων και μια αίσθηση καλοσκηνοθετημένης επανάληψης. Επειτα από την ομιλία του στην Πνύκα το 2017, που είχε προκαλέσει εντύπωση παγκοσμίως -τότε δεν γνωρίζαμε πόσο πολύ σαγηνεύει τον Γάλλο πρόεδρο το σανίδι, ούτε υποψιαζόμασταν πως οι μεγαλόστομες αναφορές του στη δημοκρατία ήταν απλώς καλοδουλεμένα λόγια των επικοινωνιολόγων του-, ο ίδιος και το επιτελείο του αναζητούσαν άλλο ένα επιβλητικό σκηνικό υψηλού συμβολισμού εν Αθήναις για να στηθεί η επόμενη παράσταση.
Ωστόσο Ελληνες και Γάλλοι γίναμε στο ίδιο έργο θεατές, με μικρές παραλλαγές, όμως, που μαρτυρούν και πάλι πως οι ευρω-παγκοσμιοποιητές που ηγούνται των ευρωπαϊκών κρατών και κατά συνέπεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν νοιάζονται για κανένα μέλλον, παρά μόνο το δικό τους και για το μέλλον των πανίσχυρων ελίτ που κάνουν κουμάντο στις Βρυξέλλες και θέλουν να επιβάλλουν τις επιταγές τους.
Οσο για το «μέλλον της Ευρώπης»; Πρόκειται για ένα χιλιοειπωμένο θέμα που το έχουν εκθέσει, αναλύσει και αναμασήσει αμέτρητες φορές, σε βαθμό που καταντούν γραφικοί, και φυσικά διαφέρει κατά πολύ από αυτό που μας έταξαν: ένα μέλλον ευημερίας, ειρήνης, ίσων ευκαιριών, ισονομίας και πάει λέγοντας. Το χάσμα όμως ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Διότι η Ευρώπη του σήμερα είναι πιο διχασμένη, πιο φτωχή, πιο ανασφαλής, πιο εξαρτημένη και ίσως πιο κατεστραμμένη από ποτέ.
Κι όμως ο Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε στην παρέμβασή του στην Αθήνα πως η Ε.Ε. πρέπει να διαχειρίζεται τα πάντα. Πως πρέπει να υπάρξει απόλυτη σύγκλιση στην οικονομία, στη γεωργία, στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, στη διπλωματία, στην ασφάλεια και βεβαίως την άμυνα. Οι λέξεις Ευρώπη και Ευρωπαίοι έβγαιναν από το στόμα του σχεδόν κάθε εννέα με δέκα δευτερόλεπτα. Οι λέξεις Γαλλία, Ελλάδα, Γάλλοι, Ελληνες… ποτέ.
Κι αυτό επειδή η «Ευρώπη» που ονειρεύονται ο Μακρόν και οι όμοιοί του δεν είναι μια συμμαχία ελεύθερων εθνών-κρατών που συνεργάζονται για το καλύτερο όλων, αλλά ένα υπερκράτος χωρίς θεμέλια, χωρίς πρόσωπο, χωρίς Ιστορία, χωρίς μνήμη και ταυτότητα. Ενα απρόσωπο μόρφωμα όπου τα κράτη-μέλη πρέπει να διαλυθούν σιωπηλά, υπό την επίβλεψη μιας ανεξέλεγκτης αυταρχικής ολιγαρχίας, τα σύνορά τους να γίνουν «παρωχημένα», οι λαοί -δηλαδή εμείς- «πολυπολιτισμικές κοινότητες» και η εθνική κυριαρχία να σβήσει από τον χάρτη, όπως και η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας.
Για τύπους σαν τον Μακρόν, τον Μητσοτάκη, την Ούρσουλα… η Γαλλία δεν είναι η χώρα του Εμίλ Ζολά, του Μολιέρου, του Μποντλέρ, του Βολταίρου και της Ζαν ντ’ Αρκ, είναι απλώς ένα κομμάτι της ουτοπίας ή -αν θέλετε- του δούρειου ίππου που λέγεται Ευρώπη. Η Ελλάδα δεν είναι η Ελλάδα του Περικλή, του Βυζαντίου, της Επανάστασης του ’21, είναι «μια χερσόνησος στον ευρωπαϊκό Νότο», που πρέπει να τηρεί αυστηρά και απαρέγκλιτα τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της.
Ενώ λοιπόν ο Μακρόν μιλούσε για «ευρωπαϊκή κυριαρχία», επί της ουσίας διαμήνυε πως μπαίνει ταφόπλακα στην εθνική κυριαρχία. Οταν έκανε λόγο για ευρωπαϊκό στρατό, είναι επειδή θέλει να τελειώνουν τα κράτη-μέλη με τα εθνικά στρατεύματα. Επιθυμεί ευρωπαϊκή, οικονομική διακυβέρνηση για να μην μπορεί καμιά χώρα να ξεφύγει από την προκρούστεια κοινή ευρωγραμμή. Θέλει ευρωπαϊκή διαχείριση των συνόρων (δηλαδή μη διαχείριση), για να συνεχιστεί η μεγάλη δημογραφική αντικατάσταση για φθηνό εργατικό δυναμικό και κατά συνέπεια εκλογική πελατεία.
Και την ίδια ώρα που ο Γάλλος πρόεδρος συνεχίζει να πουλάει το ίδιο παραμύθι για περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη ολοκλήρωση, περισσότερη «αλληλεγγύη», η χώρα του, που μέχρι και πριν από λίγες δεκαετίες ήταν παγκόσμια υπερδύναμη, σήμερα βυθίζεται σε μια εσωτερική αποσύνθεση άνευ προηγουμένου: προάστια εκτός ελέγχου, βιομηχανία που χάνει έδαφος μπροστά στην Κίνα και τις ΗΠΑ, Γάλλοι πολίτες, ιδίως οι μεσαίες και κατώτερες τάξεις, νιώθουν ολοένα και πιο ξένοι στην ίδια τους την πατρίδα, η εγκληματικότητα χτυπάει κόκκινο όπως και η παράνομη μετανάστευση, τα ελλείμματα και το χρέος έχουν εκτοξευτεί… Και η απάντηση; Νέοι φόροι, νέοι κανονισμοί από τις Βρυξέλλες, νέες ποσοστώσεις και «ευρωπαϊκές λύσεις» που στην πράξη βαθαίνουν τα ήδη υπάρχοντα άλυτα προβλήματα.
Ευρωτροπάριο
Το ίδιο και στην Ελλάδα: ενώ τα νησιά μας μετατρέπονται σε hot spots, ενώ η μεσαία τάξη εξαφανίζεται, ενώ η βιομηχανία, η χώρα και οι πολίτες μαραζώνουν, οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν το ευρωτροπάριο στα χείλη και κοιτούν τις Βρυξέλλες για εντολές και επιδοτήσεις. Ομως η Ευρώπη που μας πουλάνε δεν είναι ένωση, είναι χαρακίρι. Κι όσο οι λαοί δεν τολμούν να σηκώσουν ανάστημα, να βροντοφωνάξουν «φτάνει πια» και να διεκδικήσουν πίσω την εθνική τους κυριαρχία, τον απόλυτο έλεγχο στις ζωές τους, την οικονομία τους, τον πολιτισμό τους, την Ιστορία τους, το Δημογραφικό τους τόσο πιο γρήγορα και πιο βαθιά θα βουλιάζουν.
Οι Ευρωπαίοι του 2026 δεν χρειάζονται περισσότερη «Ευρώπη». Χρειάζονται περισσότερη Ελλάδα. Περισσότερη Γαλλία. Περισσότερη Ιταλία, Ουγγαρία, Πολωνία κ.λπ. Κυρίαρχα κράτη-έθνη που υπερασπίζονται τα σύνορα και τα συμφέροντά τους και συνεργάζονται από θέση ισχύος κι όχι σαν υποτελείς περιφερειακών γραφείων μιας υπερεθνικής εξουσίας. Η σημερινή ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική έχει φτάσει στα όριά της.
Ολες οι υποσχέσεις που έδωσαν στους λαούς κατέληξαν σε μια τεχνοκρατική απρόσωπη μηχανή που υπονομεύει ακριβώς ό,τι υποτίθεται θα προστάτευε. Η εποχή, λοιπόν, των ιδεολογικών πειραμάτων πρέπει να τελειώνει, αλλιώς οι χώρες μας θα συνεχίσουν να διαλύονται αργά και μεθοδικά κάτω από το βάρος μιας αποτυχημένης κεντρικής διακυβέρνησης. Δεν υπάρχει πια ενδιάμεση λύση.
