Μπορείς να το κάνεις αλλά μετά θα υποστείς τις συνέπειες, όπως κι αυτός που καταπατά δάσος ή παραλία και χτίζει βίλα ή ξενοδοχείο. Δεν υπάρχει συμψηφισμός εγκλημάτων, δεν μπορεί το ένα να νομιμοποιήσει ένα άλλο
Η μεγάλη παρανομία τυχόν πολιτικών, μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, τα σκάνδαλα, η διαφθορά δεν νομιμοποιούν τη μικρότερη παραβατικότητα, ούτε οι φαντασιώσεις, έστω και ρομαντικές ή ευγενείς -που δεν είναι-, νομιμοποιούν την παράβαση του νόμου σε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία, την οποία καταπατούν κάποιοι.
Τα γεγονότα στη Γαύδο, με την έξωση των καταληψιών και την κατεδάφιση των γυφτομαχαλάδων, όπου έχουν στηθεί καλύβια, τσαντίρια, αυθαίρετα και μόνο σε δημόσια γη, έχουν και λίγο πλάκα, όταν διαβάσεις τα σεντόνια που γράφουν οι σεσημασμένοι υποστηρικτές του χώρου. Καταρχάς, για να μην έχετε και σεις ψευδαισθήσεις, δεν νοείται χρησικτησία σε δημόσια γη.
Τριακόσια χρόνια να έχεις στήσει εκεί το τσαντίρι σου και να πίνεις ρομαντικά τα τρίφυλλά σου, αν είσαι μερακλής, ατενίζοντας το πέλαγος, μαστουρώνοντας τους γλάρους, μέχρι να αρχίσουν να τρακάρουν μεταξύ τους σαν αέρα από τα ντουμάνια του μπάφου, δεν αποκτάς ούτε μισό δικαίωμα ούτε σε έναν πόντο γη. Τα λυρικά παπατζιλίκια που διαβάζετε για τους «προστάτες του δάσους και της φύσης», που αντιστέκονται στον καταναλωτισμό και στην εμπορευματοποίηση, είναι γραφικά.
Τα τσιτάτα πως δήθεν πίσω από την έξωση και την αποκατάσταση της νομιμότητας είναι δήθεν μεγαλοξενοδόχοι που θα χτίσουν μεγαθήρια ξενοδοχεία, εκεί που συντρόφια παίζανε με τις ράστα μπούκλες με το ένα χέρι και με το άλλο τρίβανε το μαύρο «μακαρόνι» ανάμεσα στα δάχτυλα των ξυπόλητων ποδιών τους, είναι συμπαθητικά. Το να θέλουν κάποιοι να χτίσουν την ουτοπική ελευθεριακή κοινότητά τους είναι απολύτως κατανοητό και ποσώς μου πέφτει λόγος, αν θέλουν να είναι ξυπόλητοι, να χέζουν πίσω από τους θάμνους ή να τα θάβουν όπως οι γάτες, να περιμένουν να βρέξει για να πλυθούν και να μένουν στην παράγκα του Καραγκιόζη.
Ο καθένας μπορεί να ζει όπως θέλει, να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να σέβεται τον Νόμο και τους άλλους, να είναι ενήλικος και να υπάρχει συναίνεση, αν υπάρχουν και άλλου είδους νταραβέρια, που επίσης ουδόλως με αφορούν. Εάν έχουν χωράφια από τον παππού τους και σέβονται τους υγειονομικούς και πολεοδομικούς κανονισμούς, μπορούν να χτίσουν τον τσαντιρομαχαλά τους και να χορεύουν ξυπόλητοι μέρα νύχτα, οργανώνοντας και βραδιές χαμασιώτικης ή μουλάδικης ποίησης, αφιερώματα στην Αλ Κάιντα, στον Τσε, στη Χεζμπολάχ ή στον Ντουρούτι. Με το καλό και ποσώς μας αφορά.
Μπορούν επίσης να εργαστούν σκληρά, να το ρίξουν στο επιχειρείν και να αγοράσουν τη γη που χρειάζονται για να στήσουν την ελευθεριακή, αναρχική, κομμουνιστική, vegan ή ό,τι άλλο κοινότητά τους και να εκτρέφουν ζωύφια στο κεφάλι τους χορεύοντας στο σεληνόφως. Η δημόσια γη, ναι, ανήκει σε όλους, αλλά όχι για να κάνουμε ό,τι γουστάρει ο καθένας. Η κατάληψή της είναι ποινικό αδίκημα. Μπορώ να επισκέπτομαι τα δάση, τα βουνά, τις παραλίες, όμως δεν μπορώ να στήσω το τσαρδί μου, είτε ως εξοχικό είτε ως μόνιμη κατοικία ή έδρα «συλλογικότητας», και να απαιτώ το κράτος να κάνει τον Κινέζο, γιατί «κι εσείς δέρνετε τους μαύρους», κατά το ανέκδοτο, γιατί έγιναν τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, γιατί είναι μπαμπέσηδες ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός κ.λπ.
Μπορεί οποιοσδήποτε να αμφισβητεί τους νόμους, να θεωρεί δικαίωμα την κατάληψη δημοσίων εκτάσεων, όμως δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα, όποιες προθέσεις ή ιδεοληψίες και αν έχεις. Μπορείς να το κάνεις αλλά μετά θα υποστείς τις συνέπειες, όπως κι αυτός που καταπατά δάσος ή παραλία και χτίζει βίλα ή ξενοδοχείο. Δεν υπάρχει συμψηφισμός εγκλημάτων, δεν μπορεί το ένα να νομιμοποιήσει ένα άλλο, όποιες αναλύσεις μέσω Λαμίας μπορεί να κάνουν αριστεροί, αναρχικοί, συμπαθούντες.
Δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτούς στη Χαλκιδική, που στήνουν μόνιμα τροχόσπιτα, ομπρέλες με λουκέτα, καλύβια, τα χρησιμοποιούν σαν εξοχικά, χωρίς ιδεολογικά ελευθεριακά και επαναστατικά προσχήματα, περιφράσσουν μάλιστα και την αυλή τους (!), αποκλείοντας την πρόσβαση στην παραλία σε άλλους ή απλά αποκτώντας τζάμπα εξοχικό. Το έχω δει και σε άλλα μέρη και είναι εξίσου παράνομο, είτε ο καταπατητής είναι συντρόφι είτε απλά πονηρούλης οικοπεδοφάγος. Το έγραψε χιουμορίστας χρήστης των κοινωνικών δικτύων: «Στη Γαύδο είναι τα εξοχικά των καταληψιών των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας». Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά περιγράφει συνοπτικά ένα πρόβλημα.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
