Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στην “naftermporiki tv”, ο διεθνούς φήμης καθηγητής Επιδημιολογίας, Έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Γιάννης Ιωαννίδης, μιλά για το φαινόμενο της φυγής των Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, τη μετριοκρατία που κυριαρχεί στη χώρα μας, τις αξίες της επιστήμης και της ιατρικής, την ηθική και πολλά άλλα. Ο καθηγητής που το ελληνικό κατεστημένο πολέμησε έντονα την περίοδο του κορονοϊού καθώς είχε τηρήσει μια πολύ πιο ψύχραιμη στάση απέναντι στην πανδημία και είχε ταχθεί ξεκάθαρα κατά του lockdown, αναπτύσσει την άποψή του για την επιστήμη, την υποτιθέμενη αριστεία, τους Έλληνες επιστήμονες αλλά και τη φυγή στο εξωτερικό σπουδαίων μυαλών.
Ακολουθούν τα σημαντικότερα αποσπάσματα των όσων είπε ο καθηγητής:
Για τη μετριοκρατία στην Ελλάδα
“Δεν έχει αλλάξει αυτή η τάση. Αν μην τι άλλο, θα έλεγα ότι έχει μακιγιαριστεί μια μορφή υποτιθέμενης αριστείας που προσπαθεί δήθεν να καταπολεμήσει την μετριοκρατία, αλλά ουσιαστικά την εμπεδώνει και την ενισχύει και την κάνει αθάνατη κατά κάποιο τρόπο ή τουλάχιστον ανίκητη.”
Για το ελληνικό δυναμικό
“Η Ελλάδα έχει εξαιρετικό δυναμικό. Νομίζω ότι έχω συναντήσει τόσους ικανότατους Έλληνες επιστήμονες, επιχειρηματίες, ανθρώπους του πνεύματος, ανθρώπους που στο χώρο τους, στη δουλειά τους είναι εξαιρετικοί, που θέλουν να πετύχουν, που θέλουν πραγματικά αυτή η χώρα να πάρει μπρος και να πάει μπροστά.”
Για την έξοδο των Ελλήνων επιστημόνων
“Δεν υπάρχουν συνθήκες για να γίνει κάτι τέτοιο και γι’ αυτό βλέπουμε και μία συνεχή έξοδο με λίγες αναλαμπές επιστροφής. Φοβάμαι ότι αυτό έχει επιδεινωθεί, παρόλο που κάποια νούμερα που παρουσιάζονται επιλεκτικά μπορεί να διαμορφώνουν μια εικόνα κάπως βελτίωσης ή και ανθηρών στοιχείων κατά καιρούς.”
Για τις δυσκολίες στην Ελλάδα
“Αλλά αν σκεφτούμε τους σκληρούς δείχτες, πόσους από τους επιστήμονές μας, τους καλύτερους επιστήμονες, σε κάθε χώρο έχει χάσει αυτή η χώρα στο εξωτερικό. Πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες της ζωής για κάποιον που θέλει να στήσει κάτι στην Ελλάδα. Από επίπεδο απλής διαβίωσης, από επίπεδο οικονομίας που είμαστε στον πάτο της Ευρώπης, ίσως μια χώρα είναι λίγο χειρότερα. Από επίπεδο απλής διαβίωσης, από επίπεδο οικονομίας που είμαστε στον πάτο της Ευρώπης, ίσως μια χώρα είναι λίγο χειρότερα. Από επίπεδο ακόμα και στοιχειώδους εργασιακής ικανοποίησης και από την πλευρά των εργαζομένων αλλά και των εργοδοτών. Πρόσφατα έβλεπα μια μελέτη που η Ελλάδα ήταν στην προτελευταία θέση από όλες τις χώρες ως προς το πώς οι εργοδότες δεν βρίσκουν ταλέντα να προσελκύσουν στην Ελλάδα στις επιχειρήσεις τους, στις εργασίες τους.
Για την κακοδιαχείριση του δυναμικού
“Τη στιγμή που η Ελλάδα παράγει όλο αυτό το καταπληκτικό δυναμικό το οποίο όμως δεν μπορεί να το αξιοποιήσει, το στέλνει εκτός, το κακοδιαχειρίζεται, το οδηγεί σε θέσεις εργασίας οι οποίες εξυπηρετούν μια οικονομία σαθρή η οποία είναι ευάλωτη οποιαδήποτε στιγμή να καταπέσει πλήρως.”
Για την αστάθεια στην Ελλάδα
“Φοβάμαι ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα ασταθής εδώ και πολλά χρόνια. Το γεγονός ότι έχει περάσει όλες αυτές τις κρίσεις όπου έχει διασωθεί, δεν ξέρω αν έχει διασωθεί, μια χώρα που έχει ξεπουληθεί ουσιαστικά αλλά συνεχίζει να υφίσταται σαν όνομα, σαν υπάρχει μια κυβέρνηση, υπάρχει δικαιοσύνη, υπάρχουν θεσμοί, τους βλέπουμε ότι έχουν όλοι καταρρεύσει πρακτικά. Στο όνομα υπάρχει, αλλά στην ουσία δεν υπάρχει.”
Για το “απόστημα”
“Άρα λοιπόν μιλάμε για μια κατάσταση που ο οργανισμός έχει ένα τεράστιο απόστημα για να μιλήσω με ιατρικούς όρους και όπου κάποιοι είναι το απόστημα, άλλοι ζουν για το απόστημα, άλλοι ζουν μέσα στο απόστημα, άλλοι ζουν παρά το απόστημα.”
Για την ανάγκη υπευθυνότητας
“Κανένας ουσιαστικά δεν δέχεται να παραδεχτεί ότι έχουμε αυτή την μείζονα συνεχιζόμενη κρίση που θα πρέπει κάπως να σοβαρευτούμε, κάπως να δείξουμε μια στοιχειώδη υπευθυνότητα, κάπως να δεχτούμε ότι έχουμε κάνει λάθη, πολλά λάθη. Και χωρίς βία, χωρίς έξαρση, χωρίς αλαζονεία, χωρίς θρασυδειλία, θα έλεγα, η οποία κυριαρχεί ευρύτατα στον ελληνικό χώρο, να παραδεχτούμε λάθη και ίσως κάποιοι να δεχτούν να πάνε κάπως περισσότερο στο περιθώριο, να αφήσουν στους ταλαντούχους ανθρώπους που δεν θέλουν να ενταχθούν στο απόστημα, να ανθίσουν, να κάνουν τη δουλειά τους, να προσφέρουν, να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.”
Για τη θεραπεία και η “αρρωστημένη ιεραρχία”
“Η θεραπεία είναι στοιχειώδης αξία που ξεκινά στις ρίζες της ανθρωπιάς και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είναι η εντιμότητα, η ειλικρίνεια, το θάρρος, η παρρησία, η σκεπτικιστική επίγνωση, η διάθεση υγιούς διαλόγου, η διαφάνεια που συζητάγαμε τόση ώρα και η ανάγκη οι θεσμοί να μπορέσουν να λειτουργήσουν χωρίς να έχουν το φάσμα επιβολής και καταστολής.”
Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί και τελικά καταλήγουν στο αν μας ενδιαφέρει ο άνθρωπος, ο συνάνθρωπος, ο συμπολίτης μας ή απλώς μας ενδιαφέρει ο εαυτός μας ή απλώς μας ενδιαφέρει να εξυπηρετήσουμε ένα σύστημα που εξυπηρετεί τον εαυτό του και ίσως και εμείς θέλουμε να γίνουμε ένα μέρος λίγο πιο ψηλά στην αρρωστημένη ιεραρχία του. Δεν θέλω να παραιτηθώ από αυτό το όραμα, ουτοπία, όπως θέλετε”.
Ολόκληρη η συνέντευξη του καθηγητή στη naftemporiki tv
