Τα συνήθως καταγέλαστα συστημικά ΜΜΕ ανακάλυψαν στο αμερικανικό συγκρότημα ένα νέο παιχνιδάκι για να ασχολούνται κάνα διήμερο τριήμερο
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Μικροί μεγάλοι στο καφενείο. Αυτό θυμίζει η μιντιακή υστερία με τη συναυλία των Metallica. Τα συνήθως καταγέλαστα συστημικά ΜΜΕ ανακάλυψαν στο αμερικανικό συγκρότημα ένα νέο παιχνιδάκι για να ασχολούνται κάνα διήμερο τριήμερο. Μηρυκάζοντας ανούσιες ειδήσεις για τους Metallica, θα βγει το μεροκάματο των μαρκουτσοφόρων που ξεροσταλιάζουν στα αεροδρόμια και στους συναυλιακούς χώρους. Ετσι θα κερδηθεί και το παντεσπάνι των τηλεπαρουσιαστών που καμώνονται τους δημοσιογράφους. Μετά το παντεσπάνι εξασφαλίζονται η αμβροσία και το νέκταρ (και ενίοτε κι άλλες… ουσίες) των καναλαρχών.
Τέλος, το ενδιαφέρον του κοινού είναι εκείνο που χαρίζει σε εκείνους που βρίσκονται πίσω από τους καναλάρχες, το αφιόνι που ξετρελαίνει τους πάντες: την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας.
Οι μαρκουτσοφόροι και οι τηλεπαρουσιαστές ανακάλυψαν τώρα τους Αμερικανούς πάλαι ποτέ εκφραστές της πολύ σκληρής και γρήγορης metal μουσικής. Οι Metallica θεωρούνται συνιδρυτές του είδους, το οποίο αποκαλείται thrash metal. Υπάρχουν από το ’81.
Σχηματίστηκαν λίγες εβδομάδες μετά τη δημοσίευση της αγγελίας του ντράμερ Λαρς Ούλριχ (βλ. εικόνα), ο οποίος ζητούσε άλλους μεταλλάδες μουσικούς για να κάνουν συγκρότημα στα χνάρια των Iron Maiden, των Tygers of Pan Tang και των Diamond Head. Η μπάντα σχηματίστηκε και κάποια στιγμή, έπειτα από την πάροδο δεκαετιών έφτασε στο σημείο να τη γνωρίζει και να τη σχολιάζει ακόμα και ο… Λιάγκας!
Τη δεκαετία του ’80 όταν ξεκινούσαν οι Metallica να ξεχωρίζουν στον ιδιαίτατα περιορισμένο χώρο του thrash metal, αν τολμούσες να φορέσεις κάνα μπλουζάκι τους, οι… αμύητοι θα σε κοίταζαν με ύφος περιφρονητικό (στην καλυτέρα των περιπτώσεων) ή του στιλ «ας φωνάξω πρώτα την Αστυνομία, πριν με σφάξει σαν τραγί αυτός εδώ ο παλαβός, που γυαλίζει το μάτι του».
Φυσικά, δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα στο να κομπάσει κάποιος ότι ακούει Metallica ή άλλα συγκροτήματα thrash, death ή black metal από τη δεκαετία του ’80. Δεν είναι δα και κάνα κατόρθωμα. Τότε ήταν τα πρώτα νιάτα μας, τέτοια γούστα είχαμε, τέτοια (και βαρβαρότερα) συγκροτήματα προτιμούσαμε. Κι αν καμαρώνουμε για τα ακούσματά μας, τι να πουν κι αυτοί που ζούσαν στην Αθήνα του 5ου προχριστιανικού αιώνα και είδαν να διδάσκονται πρώτη φορά ο «Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου, ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλέους ή η Μήδεια του Ευριπίδου; Πόσο να κορδωθούν εκείνοι που παρακολούθησαν τον ίδιο τον Μότσαρτ να παίζει στο πιάνο κάποια από τις συνθέσεις του;
Αυτό που αξίζει κάποιος να συγκρατήσει από τη βαβούρα που γίνεται γι’ αυτή την αληθινά σημαντική μπάντα είναι η επιμονή της. Αυτή, στο τέλος, κάνει τη διαφορά. Επέλεξαν πριν από περισσότερα από 40 χρόνια ένα μουσικό μονοπάτι. Δεν ήταν δημοφιλές. Κάθε άλλο. Περισσότερα προβλήματα δημιουργούσε στον μουσικό ή απλό οπαδό παρά λύσεις.
Κι όμως, επέμεναν. Αντεξαν και τις υφεσιακές, καλλιτεχνικές διακυμάνσεις που είχαν και τον τραγικό θάνατο του φίλου τους και μπασίστα του συγκροτήματος Κλιφ Μπάρτον και -πάνω απ’ όλα- την επιτυχία. Η επιτυχία στη ζωή ενίοτε αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από την αποτυχία. Οπότε, μελετώντας κάποιος το πείσμα των Metallica και την προσήλωσή τους σ’ αυτό που κάνουν, ίσως και να πάρει ένα θάρρος παραπάνω για να συνεχίσει κι εκείνος αυτό που αγαπά να κάνει. Κι αν είναι να πετύχει, θα πετύχει.
Η συναυλία, όμως, τούτη και οι άλλες συναφείς που προσφέρονται για επιδείξεις τρεντουλισμού όπου οι παρτάλικα Metallica δεν είναι πλέον του γούστου μας. Προτιμάμε μικρά κλαμπ με παγκοσμίως αγνώστους βαρεμένους και ταλαντούχους φανατικούς, που έχουν την πεποίθηση ότι αυτοί και μόνον αυτοί είναι γνήσιοι. Οι «πεφωτισμένες» μειονότητες πάντοτε έχουν κάτι το γοητευτικόν…
