Ο χρόνος μετράει αντίστροφα, αλλά οι υπηρεσίες διάσωσης στη Βενεζουέλα αποδεικνύονται τραγικά ανεπαρκείς για να διαχειριστούν το μέγεθος της καταστροφής. Μετά τους δύο ισχυρότατους σεισμούς των 7,2 και 7,5 Ρίχτερ που ισοπέδωσαν χθες τις βόρειες παράκτιες περιοχές, το πρώτο μέλημα δεν είναι ο συντονισμός, αλλά η απεγνωσμένη προσπάθεια επιβίωσης εν μέσω απόλυτου χάους.
Ο επίσημος απολογισμός κάνει ήδη λόγο για 235 νεκρούς και πάνω από 4.000 τραυματίες. Η πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκες ανακοίνωσε πως οι αγνοούμενοι ξεπερνούν τους 30.000, ωστόσο η πραγματική εικόνα παραμένει θολή. Οι εκτεταμένες διακοπές ρεύματος και η πλήρης κατάρρευση των τηλεπικοινωνιών καθιστούν οποιαδήποτε προσπάθεια οργανωμένης κρατικής παρέμβασης πρακτικά αδύνατη.
Ισοπεδωμένες υποδομές
Οι δύο δονήσεις, με διαφορά μόλις 39 δευτερολέπτων και χαμηλό εστιακό βάθος στα 20 και 10 χιλιόμετρα αντίστοιχα, δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης. Η παράκτια περιφέρεια της Λα Γκουάιρα, κοντά στο Καράκας, χτυπήθηκε ανελέητα. Ο υπουργός Εσωτερικών παραδέχτηκε ότι περισσότερες από 70.000 οικογένειες έχουν πληγεί, με τουλάχιστον 100 κτίρια να έχουν καταρρεύσει πλήρως.
Είναι ενδεικτικό της δομικής γύμνιας της χώρας ότι στην περιοχή αυτή, που φιλοξενεί ένα από τα κεντρικά λιμάνια και το διεθνές αεροδρόμιο, τα μέτρα προστασίας αποδείχθηκαν ανύπαρκτα. Τα πυκνοκατοικημένα εμπορικά και οικιστικά συγκροτήματα μιας πόλης ευάλωτης σε φυσικές καταστροφές αφέθηκαν στο έλεος του εγκέλαδου.
Η γεωπολιτική της διάσωσης
Ενώ οι κάτοικοι παλεύουν στα ερείπια, η τραγωδία μετατρέπεται σε πεδίο διπλωματικών κινήσεων. Χώρες της Νότιας Αμερικής στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά η στάση των ΗΠΑ προκαλεί αίσθηση. Η Ουάσιγκτον, λίγους μήνες μετά τον βομβαρδισμό της χώρας και την απαγωγή του Νικολά Μαδούρο τον Ιανουάριο, σπεύδει τώρα να προσφέρει χείρα βοηθείας στέλνοντας διασώστες συνοδεία πολεμικών πλοίων.
Η κυβέρνηση Τραμπ, σε ανοιχτή γραμμή πλέον με την Ντέλσι Ροντρίγκες, υπόσχεται 150 εκατομμύρια δολάρια και μερική άρση των κυρώσεων. Η προοπτική να γίνει η Βενεζουέλα «μεγάλη ξανά» περνάει μέσα από προσκλήσεις προς τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, οι οποίες καλούνται να εκμεταλλευτούν τον πλούτο της χώρας την ώρα που αυτή μετράει τους νεκρούς της.
Απεγκλωβισμοί με γυμνά χέρια
Στο πεδίο, ωστόσο, η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από τις ανακοινώσεις. Στη Λα Γκουάιρα των 500.000 κατοίκων, που είχε θαφτεί και στις κατολισθήσεις του 1999, οι πολίτες προσπαθούν μόνοι τους να βγάλουν τους συγγενείς τους από τα μπάζα, χωρίς καμία κρατική αρωγή.
Η ανταπόκριση της Florantonia Singer για την El Pais αποτυπώνει το μέγεθος της εγκατάλειψης. Σε ένα σημείο, τα απομεινάρια ενός 12ώροφου κτιρίου είχαν μετατραπεί σε έναν σωρό από ερείπια ύψους μόλις λίγων μέτρων. Μια γυναίκα ικέτευε απεγνωσμένα: «Μια μηχανή, παρακαλώ. Τη χρειάζομαι για την αδερφή μου εκεί κάτω».
Λίγο πιο πέρα, ένας άνδρας στεκόταν με απλανές βλέμμα δίπλα σε τρία πτώματα καλυμμένα με κουβέρτες. Τα γραφεία τελετών και το νεκροτομείο δεν είχαν ανταποκριθεί 18 ολόκληρες ώρες μετά τον σεισμό. Στους δρόμους της Λα Γκουάιρα δεν υπήρχαν ούτε διασώστες, ούτε εξοπλισμός, ούτε σχοινιά, ούτε καν νερό.
