Σήμερα, σύμφωνα με το εορτολόγιο, την ονομαστική τους εορτή έχουν ο Μακάριος (Μακάρης, Μακαράς) και η Μακαρία (Μακάρω, Μακαρίτσα, Μακαρούλα), καθώς και ο Δαβίδ.
Η ασκητική ζωή στη Θεσσαλονίκη
Ο Όσιος Δαβίδ γεννήθηκε γύρω στο 450 μ.Χ. στη βόρεια Μεσοποταμία, περιοχή με ισχυρή μοναστική παράδοση. Ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη με τον μοναχό Αδολά και αρχικά εντάχθηκε στη μονή των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου. Οι μοναχοί εκεί ονομάζονταν «Κουκουλλιώτες», καθώς συνήθιζαν να φορούν έναν ιδιαίτερο επενδύτη στους ώμους. Όπως διασώζει ο βιογράφος του, το μοναστήρι βρισκόταν «ἐν τῷ ἀρκτικῷ μέρει τῆς πόλεως πλησίον τοῦ τείχους ἐν ᾧ ἐστι τὸ παραπόρτιον τῶν Ἀπροΐτων», σε μια τοποθεσία που σήμερα ταυτίζεται με τον «Κῆπο τοῦ Προβατᾶ».
Επιθυμώντας να δοκιμάσει τα όριά του και αντλώντας έμπνευση από τον Προφήτη Δαβίδ, αποφάσισε να αποσυρθεί και να ζήσει πάνω σε μια αμυγδαλιά, καθώς, όπως αναφέρεται, «τριετῆ χρόνον ᾐτήσατο, ἵνα δοθῇ αὐτῷ χρηστότης καὶ παιδεία καὶ σύνεσις». Όταν ολοκληρώθηκε η τριετία, Άγγελος Κυρίου τού ανακοίνωσε το τέλος της δοκιμασίας. Ο ασκητής κατέβηκε από το δέντρο και, με τη συνδρομή των μαθητών του, εγκαταστάθηκε σε ένα νέο κελί, με τη φήμη του να απλώνεται ταχύτατα στην πόλη.
Η αποστολή στην Κωνσταντινούπολη
Η πορεία του άλλαξε δραστικά το 535 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετέβαλε τα διοικητικά όρια της αυτοκρατορίας, υποβαθμίζοντας σημαντικά τη Θεσσαλονίκη. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αριστείδης, μην μπορώντας να «καταλιπεῖν τὴν πόλιν ἀδιοίκητον» για να ταξιδέψει ο ίδιος, επέλεξε τον Όσιο Δαβίδ να αναλάβει τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις.
Ο ασκητής, με εντυπωσιακή και ασκητική μορφή –τα μαλλιά και τα γένια του άγγιζαν το έδαφος– αναχώρησε για τη Βασιλεύουσα. Η υποδοχή από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα ήταν θερμή, ενώ η εμφάνισή του ενώπιον της συγκλήτου υπήρξε καθοριστική: στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα κρατώντας γυμνά αναμμένα κάρβουνα με θυμίαμα, χωρίς να καίγεται. Το γεγονός έπεισε τον Ιουστινιανό να ικανοποιήσει αμέσως το αίτημα των Θεσσαλονικέων.
Στο ταξίδι της επιστροφής, και ενώ το πλοίο πλησίαζε στη Θεσσαλονίκη, ο Όσιος εξέπνευσε. Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε στην πόλη και ενταφιάστηκε στη μονή των Απροΐτων. Χρόνια αργότερα, ο ηγούμενος Δημήτριος «ἠθέλησεν ἀπὸ πολλὴν πίστιν λαβεῖν τι μέρος ἐκ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ λειψάνου», αλλά η ταφική πλάκα ράγισε, αποτρέποντας τη διάνοιξη. Τα λείψανα φυγαδεύτηκαν από τους Λατίνους κατά την περίοδο των σταυροφοριών και παρέμειναν στην Ιταλία, μέχρι την οριστική επιστροφή τους στη βασιλική του Αγίου Δημητρίου το 1978.
