Στη γερασμένη και όχι πλέον γηραιά Ευρώπη επιτρέπεται οι μουσουλμάνες να κυκλοφορούν κουκουλωμένες πάνω κάτω και η κεφαλή τους να θυμίζει ομπρέλα καφετέριας. Ετσι το επιβάλλει η θρησκεία τους και η υποκριτική πολιτική και «πνευματική» (τρομάρα της) δυτική ελίτ τραβάει τις κοτσίδες της και σκίζει όλα τα καλσόν της μόλις υποπτευθεί ότι αυτή η διά ροπάλου επιβληθείσα σεμνότητα δεν σου αρέσει.
Αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα στους μουσουλμάνους, να αντιμετωπίζουν τη γυναίκα σαν κτήμα τους, να τις ξυλοφορτώνουν, να τις θεωρούν όντα β΄ κατηγορίας. Τους αρέσει αυτό. Είναι τάχα «εμπλουτισμός» σε μια κοινωνία να έχει κοινότητες που έχουν τέτοιες αντιλήψεις. Η μόνη σεμνότητα ή επιδίωξη σεμνότητας που δεν αρέσει στις ελίτ της παρακμής είναι η χριστιανική ή, έστω, η προερχόμενη από συντηρητικές αξίες και επικεντρωμένη στην υπεράσπιση του θεσμού της οικογένειας. Καραμπινάτο παράδειγμα, όσα δήλωσε ο πρόεδρος του κόμματος Forza Italia (το έχει ιδρύσει ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι), αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μελόνι και υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Αντόνιο Ταγιάνι.
Είπε, λοιπόν, ο άνθρωπος: «Ωραίο να παντρευτεί κάποιος μια φανταχτερή γυναίκα. Ομως, μια τέτοια γυναίκα πιθανόν να έχει περάσει από μια σειρά σχέσεων, να έχει χωρίσει πολλούς συντρόφους, να τους έχει εγκαταλείψει και να έχει την τάση να απατά». Ο Ταγιάνι προσέθεσε επίσης ότι στον γιο του θα έδινε τη συμβουλή να παντρευτεί μια λιγότερο φανταχτερή και πιο αξιόπιστη γυναίκα, που «θα είναι καλή μητέρα και θα μείνει πιστή στην αγάπη που υπόσχεται με τον γάμο της. Εκείνη που ίσως φορά φούστες λίγο πιο μακριές από τις άλλες».
Μόλις ξεστόμισε αυτά που συμβουλεύει η πλειονότητα των γονέων (σε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο εις τας Ευρώπας και το Ισλάμ) τους γιους της οικογένειας, πέσαν να τον φάνε. Πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες της αποδοκιμασίας των δηλώσεων Ταγιάνι και του ιδίου προσωπικά οπλίτες και αξιωματικοί του στρατεύματος της αποσύνθεσης που έχει διαλύσει τον δυτικό κόσμο. Αληθινά δεν αξίζει τον κόπο να σας μεταφερθούν τα κομπαρσιλίκια στα οποία επιδόθηκαν για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού, μπας και κάνει το λάθος να ασχοληθεί με εκείνους/ες.
Το λάθος του Ταγιάνι δεν ήταν οι δηλώσεις του, αλλά ο φόβος του και η υποταγή του στο στρατόπεδο της παρακμής. Σκιάχτηκε τόσο τους δικαιωματιστές ώστε ψέλλισε: «Ζητώ συγγνώμη αν κάποιοι αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι από όσα είπα, αλλά ποτέ δεν είχα πρόθεση να προσβάλω τις γυναίκες. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου, ούτε στην ιδιωτική ούτε στη δημόσια ζωή μου».
Πάλιωσε και κούρασε τούτο το κολπάκι με την προσβολή και το όπλο του «αυτά τα λόγια με θίγουν, σεξισμός, σπισισμός, νατιβισμός, εθνικισμός, τσουτσουριασμός». Ο Ταγιάνι και πολλοί όμοιοί του δεν έχουν καταλάβει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται την παράδοση, την εθνική ταυτότητα και τον χριστιανισμό έχουν απήχηση στις μάζες ακριβώς επειδή έχουν την τόλμη να αντιστέκονται στους δικαιωματιστές και να μάχονται, κυριολεκτικά, υπέρ βωμών και εστιών.
Με συγγνώμες σ’ αυτούς που θέλουν να ξεθεμελιώσουν ό,τι έχει απομείνει όρθιο δεν γίνεται σοβαρός αγώνας. Καμία συγγνώμη. Οποιος θίχτηκε θίχτηκε. Εχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί, αλλά δεν έχει δικαίωμα να λογοκρίνει τους ανθρώπους που λένε την αλήθεια, η οποία πάντοτε θίγει όσους ζουν στο ψέμα και από το ψέμα. Κάθε πατέρας έχει δικαίωμα να συμβουλεύσει τον γιο του να επιλέξει μια λιγότερο φανταχτερή γυναίκα, καλή μητέρα και πιστή σύζυγο.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
