Κάθε φορά που ακούμε για «υπεραπόδοση της οικονομίας» και για «ισχυρή ανάπτυξη», αξίζει να κάνουμε μια απλή ερώτηση: αν η οικονομία πηγαίνει τόσο καλά, γιατί ο πολίτης δυσκολεύεται περισσότερο από ποτέ να βγάλει τον μήνα;
Ας αφήσουμε στην άκρη τους δείκτες και τις κυβερνητικές παρουσιάσεις και ας δούμε την πραγματικότητα.
Το 2019 πλήρωνες ενοίκιο 500 ευρώ. Σήμερα πληρώνεις 700 ευρώ. Ο φορολογικός συντελεστής δεν άλλαξε. Όμως το κράτος εισπράττει περισσότερους φόρους, επειδή η φορολογητέα αξία είναι μεγαλύτερη. Δεν παρήχθη περισσότερος πλούτος. Απλώς αυξήθηκε το κόστος ζωής.
Το ίδιο συμβαίνει και στο σούπερ μάρκετ. Αν για τα βασικά αγαθά ενός νοικοκυριού πλήρωνες 400 ευρώ και σήμερα χρειάζεσαι 600 ευρώ, ο συντελεστής ΦΠΑ μπορεί να παραμένει ακριβώς ο ίδιος. Το ποσό όμως του ΦΠΑ που εισπράττει το κράτος είναι σημαντικά υψηλότερο, επειδή υπολογίζεται πάνω σε ακριβότερα προϊόντα. Η ακρίβεια γεμίζει τα δημόσια ταμεία, ενώ αδειάζει το πορτοφόλι του πολίτη.
Το ίδιο συμβαίνει με τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, με τα καύσιμα, με τις υπηρεσίες, σχεδόν με κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Όσο ανεβαίνουν οι τιμές, τόσο αυξάνονται και τα φορολογικά έσοδα, χωρίς να χρειαστεί να αυξηθεί ούτε ένας φορολογικός συντελεστής.
Και την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προβάλλει μικρές αυξήσεις στους μισθούς ως απόδειξη κοινωνικής πολιτικής. Τι σημασία όμως έχει μια αύξηση λίγων δεκάδων ευρώ, όταν το κόστος στέγασης, διατροφής και ενέργειας έχει εκτιναχθεί; Ο εργαζόμενος μπορεί να βλέπει μεγαλύτερο αριθμό στη μισθοδοσία του, αλλά στο τέλος του μήνα διαπιστώνει ότι του περισσεύουν λιγότερα χρήματα από πριν. Η αγοραστική του δύναμη έχει μειωθεί, όσο κι αν οι ονομαστικοί μισθοί έχουν αυξηθεί.
Αυτό δεν είναι πραγματική ευημερία. Είναι η ψευδαίσθηση της ανάπτυξης μέσα από τον πληθωρισμό.
Όταν αυξάνεται το ονομαστικό ΑΕΠ επειδή όλα κοστίζουν περισσότερο, δεν σημαίνει ότι η χώρα παράγει περισσότερο πλούτο. Δεν σημαίνει ότι οι πολίτες ζουν καλύτερα. Σημαίνει απλώς ότι η ίδια ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών αποτιμάται σε υψηλότερες τιμές. Η οικονομία δεν υπεραποδίδει. Η ακρίβεια υπεραποδίδει.
Το πιο προκλητικό, όμως, είναι ότι η ίδια η κυβέρνηση παρουσιάζει την ακρίβεια ως ένα σχεδόν αποκλειστικά εξωγενές φαινόμενο, για το οποίο δεν μπορεί να κάνει πολλά. Όταν όμως η ακρίβεια αυξάνει τα φορολογικά έσοδα και βελτιώνει τη δημοσιονομική εικόνα, τότε αυτή η «ανήμπορη» στάση γεννά εύλογα ερωτήματα. Πόσο πραγματικό είναι το κίνητρο να συγκρουστεί κανείς με τις στρεβλώσεις της αγοράς όταν η ίδια η ακρίβεια ενισχύει τα κρατικά έσοδα;
Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για πανηγυρικούς τίτλους περί οικονομικών επιδόσεων. Τους ενδιαφέρει αν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιό τους, να γεμίσουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ, να εξοφλήσουν τον λογαριασμό του ρεύματος και να αφήσουν κάτι στην άκρη για τα παιδιά τους.
Η πραγματική επιτυχία μιας οικονομίας δεν μετριέται από το πόσα περισσότερα εισπράττει το κράτος επειδή όλα ακριβαίνουν. Μετριέται από το αν ο πολίτης ζει καλύτερα. Και όταν η καθημερινότητα γίνεται ολοένα πιο δύσκολη, όσο εντυπωσιακοί κι αν είναι οι κυβερνητικοί πίνακες και οι ανακοινώσεις, η αλήθεια παραμένει μία: δεν υπεραποδίδει η οικονομία. Υπεραποδίδει η ακρίβεια, την οποία αρνούνται ή αδυνατούν να πολεμήσουν, ενώ τον λογαριασμό συνεχίζουν να τον πληρώνουν οι ίδιοι οι πολίτες.
ΠΗΓΗ antinews.gr
