Το «σύγχρονο» κρατικό μόρφωμα δεν βιώνει απλώς μια συγκυριακή, οικονομική ή πολιτική κρίση, αλλά την τελική φάση μιας βαθιάς οντολογικής και ιστορικής αστοχίας. Είναι έκδηλα τα συμπτώματα μιας καθολικής παρακμής, η οποία έχει τις ρίζες της στη διαρκή, εθελούσια υποταγή του πλήθους σε μια σήπουσα μειοψηφία αλλά και στην ιδέα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».
Η αφετηρία της τωρινής συλλογικής αφασίας, το αγιάτρευτο τραύμα που ακρωτηρίασε την ιστορική μας σάρκα, παραμένει η Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1922 πέρα από μια μείζονα στρατιωτική ήττα σήμανε τη βίαιη αποκοπή του Ελληνισμού από την οικουμενική του διάσταση, τον εγκλεισμό του στο στενό, εισαγόμενο κοστουμάκι ενός επαρχιωτικού κρατιδίου και την οριστική επικράτηση πολυδιάστατου συμπλέγματος κατωτερότητας έναντι της Δύσης. Αυτό το σύνδρομο κατωτερότητας εκδηλώνεται μ’ έναν τσιρκολάνικο μιμητισμό. Ο Νεοέλληνας ξεραίνεται σαν δέντρο που ξέμεινε από ρίζες. Αποκομμένος από τον ζωοποιό ομφάλιο λώρο της παράδοσής του, πασχίζει να πιθηκίσει τα εξωτερικά γνωρίσματα του εκδυτικισμού, καταναλώνοντας άκριτα τα υποπροϊόντα της μετανεωτερικότητας.
Η φενακισμένη ολιγαρχία
Στην κορυφή αυτού του παρακμιακού οικοδομήματος στέκονται οι τραγικά ανάξιες του Γένους ηγεσίες. Πρόκειται για μια κλειστή, κομματική ολιγαρχία, η οποία αντλεί νομιμοποίηση τύποις από την τηλεοπτικά και ψηφιακά ελεγχόμενη κάλπη, αλλά ουσίᾳ από την ξενοκρατία. Οι ελληνόφωνες ελίτ λειτουργούν σαν απλοί τοποτηρητές, διαχειριστές της υποτέλειας, βυθισμένοι στον βάλτο της ενδημικής διαφθοράς, του αξεπέραστου νεποτισμού και των βαθέων σχέσεων διαπλοκής με το σύγχρονο κοτζαμπάσικο και.. παραδοσιακά κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν την παραμικρή, βιωματική, ψυχολογική (ίσως και εθνολογική) σχέση με την ελληνικότητα. Η γλώσσα τους, η αισθητική τους, ο τρόπος του βίου τους φαντάζουν ξένα, άσχετα με το μαζοψυχή, με αυτό που θα λέγαμε ελληνικό συλλογικό ασυνείδητο. Αυτό αποκαλύπτεται με τρόπο κωμικοτραγικό στις αφόρητες, πλαστικές και κοινοτοπικές ομιλίες τους. Κείμενα άψυχα, γραμμένα από συνήθως «εισαγόμενους» τεχνοκράτες «επικοινωνιολόγους», που μηρυκάζουν κούφιες λέξεις, κενές από κάθε νοηματικό βάρος, ανίκανες να αρθρώσουν τον παραμικρό παλμό αλήθειας ή συλλογικού οράματος.
Η πιο οδυνηρή συνέπεια αυτής της ετερονομίας είναι η απειλή που πυργώνεται εναντίον της ίδιας της φυσικής μας ύπαρξης. Το έθνος οδηγείται στον βιολογικό αφανισμό μέσω της υπογεννητικότητας, αποτέλεσμα του ατομικιστικού ηδονισμού και ταυτόχρονα της οικονομικής εξαθλίωσης, ενώ ταυτόχρονα το κράτος ανέχεται και συχνά διευκολύνει την αντικατάσταση πληθυσμού μέσω της εργαλειοποιημένης λαθρομετανάστευσης.
Το κράτος διεξάγει ακήρυχτο μεν αλλά λυσσαλέο πόλεμο στην παράδοση, στην πίστη και την εμπιστοσύνη του λαού στον Θεό, στη γλώσσα και τις αξίες που διέσωσαν το Γένος στους αιώνες, αντιμετωπίζοντάς τες σαν οπισθοδρομικά εμπόδια στην πλήρη αφομοίωσή μας από τον παγκοσμιοποιημένο χυλό. Ταυτόχρονα, πέρα από την ενθάρρυνση του εποικισμού από αφροασιατικά ισλαμικά στίφη νομοθετεί και «κλείνει το μάτι» υπέρ της διάδοσης της κτηνολατρείας, της υποκατάστασης της σχέσης με τον συνάνθρωπο με την ιδιοκτησία ζώου και την αντιμετώπισή του σαν κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο! Κι αντί στα σπίτια να ηχούν φωνές παιδιών ακούγονται γαβγίσματα σκύλων.
Μνήμη και τεχνολογία
Απέναντι στο ζοφερό τοπίο της κενότητας, απάντηση δεν είναι η στείρα νοσταλγία, αλλά μια ριζική, πολιτισμική, ιστορική και πολιτική αντεπίθεση. Αφετηρία αυτής της αντεπίθεσης είναι η επανελλήνιση του τοπίου μας. Για να υπάρξει αύριο, οφείλουμε να γεφυρώσουμε δημιουργικά το προχθές με το μεθαύριο.
Πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στην αιχμή του δόρατος: στην Ιστορία μας και την υψηλή τεχνολογία. Η αυριανή ελληνική ισχύς βρίσκεται στη σύζευξη των αρχαίων ελληνικών με την Τεχνητή Νοημοσύνη και την ψηφιακή τεχνολογία. Η αρχαία ελληνική, με τη μαθηματική της δομή, την πλαστικότητα και την εννοιολογική της ακρίβεια, αποτελεί το τέλειο γλωσσικό υπόβαθρο για την εκπαίδευση στην «έκφραση» των αλγορίθμων. Το Γένος οφείλει να παράγει τεχνολογία, όχι απλώς να την καταναλώνει σαν άβουλος πελάτης πολυεθνικών.
Η οικονομία οφείλει να γκρεμίσει συθέμελα το παρασιτικό βασίλειο που απομυζά τους εθνικούς πόρους. Πρέπει να αρχιτεκτονηθεί αυστηρά πάνω στις γραμμές της πρωτογενούς παραγωγής, καθιστώντας τη χώρα όσο περισσότερο διατροφικά και ενεργειακά αυτάρκη δύναται, στην ανάπτυξη ισχυρής και καινοτόμου αμυντικής βιομηχανίας (ως προϋπόθεση εθνικής αυτονομίας), και στη διαχείριση της βαριάς βιομηχανίας του ελληνικού πολιτισμού.
Στο ζήτημα της δημογραφικής αλλοίωσης η τομή πρέπει να είναι ριζική. Οφείλει να σταματήσει άμεσα κάθε κρατική ή ευρωπαϊκή επιδότηση της λαθρομετανάστευσης. Πρέπει να κατοχυρωθεί ρητά διά νόμου, και με συνταγματική αναθεώρηση, ότι οποιοσδήποτε περνά τα σύνορα της χώρας παράνομα, τιμωρείται και αποστερείται αυτομάτως και διά παντός του δικαιώματος απόκτησης άδειας παραμονής και, φυσικά, πολιτογράφησης. Τα σύνορα είναι και «γραμμές» που ορίζουν τον χώρο μας και το ζωτικό κέλυφος εντός του οποίου θεσμίζεται και προστατεύεται ο συλλογικός βίος.
Πολιτισμική αποτοξίνωση
Η δημόσια σφαίρα πρέπει να αποτοξινωθεί άμεσα από τα δηλητηριώδη, νεοταξικά νέφη της λεγόμενης «αφυπνισμένης» (woke) κουλτούρας, της εισαγόμενης, αποδομητικής ιδεολογίας που εχθρεύεται το πρόσωπο, τη φύση, το φύλο και την οργανική κοινότητα, επιβάλλοντας έναν ολοκληρωτικό έλεγχο στη γλώσσα και τη σκέψη. Η δημόσια εκπαίδευση οφείλει να γίνει Παιδεία, να ελληνοποιηθεί ξανά, επαναφέροντας τα κλασικά γράμματα, την ιστορική αλήθεια και την κριτική αυτογνωσία στο επίκεντρο του σχολείου. Κεντρικό ζητούμενο να προβλεφθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών από το δημοτικό σχολείο μέχρι τις μεταδιδακτορικές σπουδές.
Ταυτόχρονα, πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος της κρατικής υποστήριξης στη βιομηχανία του εθνομηδενισμού. Το Ελληνικό Δημόσιο οφείλει να πάψει οριστικά να επιχορηγεί την κλίκα του ανθελληνικού θεάματος και τους ορθοπολιτικούς δημιουργούς που σιτίζονται από το κράτος, ενώ υβρίζουν το έθνος. Ο ευρύτερος χώρος της ψυχαγωγίας πρέπει να απογαλακτιστεί πλήρως από τον κρατικό κορβανά. Η μοναδική, αυστηρή μέριμνα του κράτους για τον πολιτιστικό τομέα πρέπει να περιοριστεί στη διάσωση, στη συντήρηση και την ανάδειξη της αληθινής παράδοσης, των μνημείων, της γλώσσας και του αυθεντικού λαϊκού πολιτισμού, αφήνοντας την εκάστοτε «σύγχρονη τέχνη» να εξασφαλίσει τους πόρους της στην ελεύθερη κοινωνία, χωρίς τα… δεκανίκια που της παρέχει χωρίς να το θέλει κάθε φορολογούμενος.
Επιπλέον, για να καταστεί η ελληνική αντεπίθεση μια ριζική πράξη αυτονομίας και όχι απλώς διαχειριστική αλλαγή πρέπει να βρεθούν τα αποθέματα θάρρους και αποφασιστικότητας για να ανασυσταθεί η κοινότητα ως πολιτικό κύτταρο και να ανοιχθεί ο δρόμος στην αυθεντική, άμεση δημοκρατία.
Η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» έχει εκπέσει σε εκλεγμένη ολιγαρχία. Το Γένος επέζησε επί αιώνες χάρη στον θεσμό της κοινότητας (της ενορίας, του δήμου, του χωριού), όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν λειτουργικά και συμμετοχικά. Γι’ αυτό χρειάζεται μια συνταγματικά κατοχυρωμένη ριζική αποκέντρωση της εξουσίας. Η διοίκηση, οι πόροι και μια σειρά από υπηρεσίες, σε πρώτο βαθμό, να επιστρέψουν στις τοπικές κοινότητες. Η επιστροφή στον «τρόπο» της αρχαίας Εκκλησίας του Δήμου, μέσω σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων άμεσης συμμετοχής, θα σπάσει το απόστημα της πελατειακής κομματοκρατίας.
Τέλος, υφίσταται επείγουσα ανάγκη για τη διάσωση του ελληνικού τοπίου, του δασικού πλούτου, της ταυτότητας και της αισθητικής του περιβάλλοντος. Η ελεύθερη αγορά του μεταπρατικού καπιταλισμού αντιμετωπίζει τον ελληνικό χώρο (τα βουνά, τις θάλασσες, τα νησιά μας) σαν οικόπεδο προς λεηλασία για αμφίβολες «πράσινες» επενδύσεις, ενεργοβόρα κέντρα δεδομένων (data centers) και μαζικό τουρισμό. Ολα τούτα αναδεικνύουν τη χρησιμότητα της θέσπισης ενός νόμου για οικολογική εντοπιότητα. Δηλαδή, καμία «ανάπτυξη» να μην εγκρίνεται αν αλλοιώνει το φυσικό και αισθητικό κάλλος του ελληνικού τοπίου. Η φύση στην Ελλάδα είναι το κατοικητήριο του ελληνικού πνεύματος, το γεωγραφικό ανάλογο του πολιτισμού μας. Η προστασία της πρέπει να είναι απόλυτη, συνδεδεμένη οργανικά με τον πατριωτισμό και όχι με απρόσωπες πολυεθνικές ντιρεκτίβες.
Η Ιστορία μας δεν έχει τελειώσει. Το ζήτημα είναι αν θα αφήσουμε τη συλλογική μας υπόσταση να σβήσει σαν μια ξεθωριασμένη επαρχία της Δύσης ή αν θα βρούμε το θάρρος για μια σύγχρονη και έξυπνη αντεπίθεση του Γένους. Μόνο έτσι θα υπάρξουμε ξανά ως υποκείμενα της Ιστορίας και όχι ως αντικείμενά της.
