Η δεκαετία του ’60 χαρακτηρίστηκε κοσμογονική. Οσοι δεν την έζησαν είναι δύσκολο να καταλάβουν πως θα μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος ολόκληρος σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι αλλαγές έρχονται με μεγάλη καθυστέρηση. Πόσω μάλλον όταν στη χώρα υπήρχε από το 1965 μέχρι το 1974 μια κατάσταση περίεργη, με την αποστασία, τα Ιουλιανά, τα καθημερινά επεισόδια και την επτάχρονη δικτατορία.
Η διαμαρτυρία των νέων της Αμερικής για τον φοβερό και θανατηφόρο πόλεμο στο Βιετνάμ, τα αιματηρά επεισόδια και οι συμπλοκές των φοιτητών με την αστυνομία έφταναν στη χώρα μέσα από το φίλτρο της λογοκρισίας και μόνο όσοι είχαν πληροφόρηση από το εξωτερικό, κυρίως από φίλους που έμεναν εκεί, μάθαιναν τα γεγονότα όπως ακριβώς είχαν συμβεί.
Στην Ευρώπη υπήρξε το φοβερό κίνημα της Γαλλίας, γνωστό ως ο «Μάης του ̓68». Τεράστιο και κοσμοϊστορικό γεγονός, που στη χώρα μας υποβαθμίστηκε από το καθεστώς, το οποίο θεωρούσε οχλοκρατία και κομμουνιστικό κίνδυνο οποιαδήποτε εκδήλωση υπέρ των ατομικών ελευθεριών.
Η Ελλάδα ήταν μια χώρα που ανήκε στη Δύση, αλλά είχε έντονα χαρακτηριστικά τα οποία δεν της επέτρεπαν να καταλάβει ακριβώς ποιος ήταν ο χαρακτήρας και οι αντιλήψεις που επικρατούσαν στον δυτικό πολιτισμένο κόσμο.
Μεγάλωσα σε μια συντηρητική γειτονιά, στην οποία οι περισσότεροι ανήκαν στην Αριστερά. Οι γονείς των φίλων μου, αριστεροί και «προοδευτικοί», θεωρούσαν τη μουσική αυτή εχθρό του σοσιαλισμού και προϊόν του καπιταλισμού. Τόσο καταλάβαιναν τότε…
Εμείς, όμως, είχαμε φτιάξει ένα ροκ συγκρότημα και, χωρίς να το ξέρουν οι γονείς μας, που σίγουρα θα αντιδρούσαν, παίζαμε σε διάφορα «μουσικά πρωινά». Ωσπου μια μέρα, μια κυρία, φίλη της μάνας μου, της είπε ότι «ο γιος της είναι μουζικάντης». Εγινε σφαγή στο σπίτι. Ο πατέρας μου περιέργως είπε: «Αφού τον μαθαίνουμε τόσα χρόνια πιάνο, φυσικό ήταν να γίνει μουσικός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσει τις σπουδές του».
Και δεν τις άφησα. Αντίθετα, στα 25 μου, άφησα οριστικά τη μουσική για τη δημοσιογραφία. Είναι βέβαιο ότι εκείνη την ημέρα ο Μπετόβεν δυσαρεστήθηκε, αλλά δεν μου έδωσε να το καταλάβω. Τα σκέφτομαι αυτά καθώς βλέπω ότι σήμερα τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και φοβάμαι ότι η ταχύτητα των γεγονότων και η παραπληροφόρηση, που προσφέρεται αφειδώς από τα δήθεν μέσα κοινωνικής δικτύωσης -στην ουσία «απομόνωσης»-, δεν αφήνουν περιθώρια για εξελίξεις όπως εκείνες που επέβαλε η νεολαία του ̓60-̓70.
Σήμερα, ενώ φαινομενικά οι νέοι «τα έχουν όλα», στην πραγματικότητα δεν έχουν πρόσβαση στην αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα αλλάξει…
Η ΑΚΙΣ
