Μία από τις παρακμιακότερες εκδηλώσεις της διαταραχής του μαζοχισμού είναι να βλέπεις τηλεόραση. Σε κάθε χώρα. Κάθε εποχή. Οχι μόνο το καλοκαίρι. Ομως, μήνα Αύγουστο, που υποτίθεται ότι όλοι είμαστε μέσα στο ξεφάντωμα, στη νωθρότητα, στην ξεκούραση και την αμεριμνησία είναι αναμφίβολα ισχυρό το μήνυμα που στέλνεις στο χάος όταν χάσκεις μπροστά από το χαζοκούτι με το στόμα ορθάνοιχτο. Είναι σαν να λες ότι δεν μου αξίζει ούτε αυτό το λίγο που έχω όταν σκορπάς απλόχερα πολύτιμες ώρες από τη ζωή σου παρακολουθώντας το χαζοκούτι να δίνει ρέστα στην τράπεζα του τίποτα που εδρεύει στην επικράτεια που έχει ως ανατολικό σύνορο την ανοησία, δυτικό τη σκοπιμότητα, βόρειο την ευτέλεια και νότιο τη γουρουνιά.
Σπουδαία εμετική επιλογή είναι μερικά από τα «ενημερωτικά» πρωινάδικα (όχι όλα) με τους παγκίτες των καναλιών, που ελπίζουν ότι η ιδιοκτησία θα αναγνωρίσει τις επιδόσεις τους (κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ούτε πριν ούτε μετά τη Δευτέρα Παρουσία) και θα μετατεθούν σε πρωινή, έστω απογευματινοβραδινή εκπομπή ή δελτίο της κανονικής σεζόν. Μία από τις αηδιαστικότερες στερεοτυπίες ενίων παραμενόντων παγκιτών αγγαρειομάχων είναι η εκτός τόπου, χρόνου και στιλ οικειότητα με τους καλεσμένους τους. Νομίζουν ότι το γλείψιμο ή η επιθετικότητα τους καθιστούν «άμεσους» και γι’ αυτό προτιμητέους από το κοινό. Η μέσοτητα και η αποστασιοποίηση από την είδηση είναι κάτι που επιμελώς αποφεύγουν.
Ας πούμε γίνεται γιορτή μαρίδας, φεστιβάλ μελιτζάνας ή ημερίδα πιπεριάς στην Ανω Κάτω Τραχανοπλαγιά, της επαρχίας Μόρντορ. Ο απεσταλμένος στο χωριό, κουρούμπελο στο μεθύσι, ακόμα και πρωινιάτικα, θα βγάλει τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ για να μιλήσει στο πανελλήνιο γι’ αυτό το εξαιρετικό, αναντικατάστατο, ημιθεϊκό έθιμο που πρέπει να δουν άπαντες οι κατοικούντες στον πλανήτη. Ο απεσταλμένος, που συνήθως ουρλιάζει, θα «δώσει το μικρόφωνο» (δηλαδή τον λόγο) στα κεντρικά στούντιο. Εκεί ο εις μάτην ελπίζων και αγωνιζόμενος μαρκουτσοφόρος θα μιλήσει με τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ, λες και είναι κολλητοί, συνάδελφοι από τον στρατό, συμπολεμιστές στη μάχη του Κάλε Γκρότο ή ξαδέλφια.
Η κουβέντα πάντοτε θα περιστραφεί γύρω από τα τοπικά εδέσματα, τα οποία πάντοτε λιγουρεύονται οι παραμένοντες, και το «παράθυρο στα έθιμα του τόπου» θα κλείσει με τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ να προσκαλεί στον τόπο του τον/την ξελιγωμένο/η δημοσιογράφο για να απολαύσει τις λιχουδιές του τόπου και τη φιλοξενία των καλόκαρδων κατοίκων.
Επειδή ο τζάμπας είναι απέθαντος και πάντοτε σαγηνεύει τους απελπισμένους παραμένοντες αγγαρειομάχους, εκείνοι θα δεχτούν την πρόκληση κι ύστερα θα προχωρήσουν στο επόμενο θέμα. Η κηδεία του διάσημου τραγουδοποιού, ο αποχαιρετισμός στον ηθοποιό που εκδήμησε, το ξόδι στον μέγα φιλόσοφο, ακόμα μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από ανεμογεννήτρια ή καλώδιο της ΔΕΗ και το στυγερό έγκλημα της ημέρας. Κι η ζωή συνεχίζεται μέχρι να τελειώσει κι ο μακαρίτης ο τηλεθεατής να γίνει είδηση 30 λέξεων που τυπώνεται σε κηδειόχαρτο και αφισοκολλείται σε στύλο της ΔΕΗ.
Αξέχαστα ελληνικά καλοκαίρια…
