Η 29η Αυγούστου 1949 ήταν η ημέρα που στο όρος Γράμμος επισημοποιήθηκε η νίκη του Ελληνικού Στρατού έναντι του ένοπλου τμήματος του ΚΚΕ, το οποίο οι ίδιοι αποκαλούσαν «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας – ΔΣΕ». Εκείνη την ημέρα έπεφτε στο κενό μια συστηματική προσπάθεια αφαίρεσης των ελευθεριών των Ελλήνων, ρίξιμο της Ελλάδας στα κάτεργα της ΕΣΣΔ, απόσχισης εδαφών από την πατρίδα και εκχώρησή τους στους Σλάβους που πολέμησαν στις τάξεις των συμμοριτών.
Αυτά είναι γνωστά. Γνωστά και τα μαζικά εγκλήματα των κουκουέδων, οι σφαγές χιλιάδων (ακόμα και γερόντων και γυναικοπαίδων) και το ρίξιμό τους σε φαράγγια, πηγάδες και σπήλαια, οι βιασμοί, τα πλιάτσικα, τα «ανταρτοδικεία», το παιδομάζωμα, ώστε να υποχρεωθούν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών να πολεμήσουν υπέρ του ΚΚΕ και η τρομοκρατία που άσκησε αυτή η ανθελληνική μειοψηφία σε βάρος της πλειοψηφίας.
Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι το κίνητρο των οικογενειών που έχασαν ανθρώπους τους την περίοδο της κομμουνιστικής ανταρσίας, αμάχους τε και στρατευμένους, να συνεχίσουν να στηρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις που φτύνουν επί δεκαετίες στους τάφους των συγγενών τους. Το μεταπολιτευτικό κράτος αναγνώρισε ως… αντιστασιακούς τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ, που σήκωσαν τα όπλα κατά της πατρίδας (Νόμος 1285/1982).
Τους έδωσε παράσημα, ηθικές αμοιβές, υλικά προνόμια και -πάνω απ’ όλα- συντάξεις, από λεφτά που είχαν πληρώσει ως εισφορές και φορολογία και οι απόγονοι των θυμάτων. Επίσης, το ίδιο κράτος με νόμο αποφάσισε να «άρει τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου» (λες και μπορείς να άρεις τον θάνατο από όσους έσφαξαν οι κατσαπλιάδες) και να μην αναφέρει στα δημόσια έγγραφα και στην εκπαίδευση τους όρους «συμμορίτες» και «συμμοριτοπόλεμος», τα οποία αντικαταστάθηκαν από τους όρους «Δημοκρατικός Στρατός» και «Εμφύλιος Πόλεμος».
Αυτό το κράτος τα μισά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση το διοίκησε η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά και τα άλλα μισά η αποκαλούμενη «Κεντροδεξιά», που έχει τόση σχέση με τη Δεξιά όσο έχει ένα μπρόκολο με την κβαντομηχανική. Κάθε τόσο οι «ηγέτες» της Κεντροδεξιάς, με πρώτο και χειρότερο τον Μητσοτάκη, λένε ότι «τιμούν και σέβονται» τους «αγώνες» της Αριστεράς (αυτοί οι «αγώνες» περιγράφησαν στην αρχή του κειμένου).
Δεν έχουν πει ποτέ ότι τιμούν και σέβονται τη θυσία των παλικαριών που έσωσαν την πατρίδα πολεμώντας στον Γράμμο, στο Βίτσι, στην Καλαμάτα, στο Θησείο, στη Φλώρινα και σχεδόν σ’ ολόκληρη την επικράτεια. Δεν δίνουν το «παρών» στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, στα μνημόσυνα υπέρ των πεσόντων του Εθνικού Στρατού, που οι κουκουέδες βάφτισαν «γιορτές μίσους». Δεν διδάσκουν τις ηρωικές μάχες που έδωσε ο Στρατός μας εναντίον των συμμοριτών.
Δεν νομοθέτησαν ώστε να αποζημιωθούν ηθικά και υλικά τα θύματα των σφαγών από το κόμμα που διέταξε τη διάπραξη των εγκλημάτων. Μάλιστα, η περιφρόνηση της τάχα «Κεντροδεξιάς» στα θύματα του ΚΚΕ και στους απογόνους τους είναι τόσο μεγάλη που δεν χάνουν ευκαιρία ώστε να εντάσσουν τα ορφανά του Στάλιν στο… δημοκρατικό τόξο! Οι ήρωες του Γράμμου παραμένουν στα αζήτητα και οι περισσότεροι αποδοκιμάζονται από τους απογόνους τους την ημέρα των εκλογών.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
