Πριν από δύο δεκαετίες περίπου, όταν τα κοινωνικά δίκτυα εκκινούσαν την ψηφιακή επανάσταση μαζικής σύνδεσης, θυμάμαι που από τα πρώτα θέματα τα οποία με σόκαραν ήταν ο σοσιαλιστικός απολυταρχικός χαρακτήρας εξουσίας των σκανδιναβικών χωρών σε σχέση με τον χειρισμό οικογενειακών θεμάτων.
Με φρίκη διάβαζα ιστορίες στο facebook και το twitter από συνανθρώπους μας οι οποίοι μέσα σε ένα δευτερόλεπτο έχασαν την επιμέλεια των παιδιών τους επειδή το κράτος θεώρησε ότι δεν είναι καλοί γονείς. Χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα πως ένας Βαλκάνιος σκηνοθέτης, ο Ρουμάνος Κρίστιαν Μουνγκίου, όχι μόνο γύρισε την ταινία «Φιόρδ», που απεικονίζει ρεαλιστικά τη βαναυσότητα του προβλήματος, αλλά και κέρδισε φέτος τον Χρυσό Φοίνικα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών για αυτήν του τη δημιουργία!
Ετσι, λοιπόν, έσπευσα να παρακολουθήσω την ταινία στο αγαπημένο θερινό σινεμά της περιοχής πριν από λίγες ημέρες. Στο πρώτο μισό της ταινίας με δυσκολία καθόμουν στη θέση μου. Η ένταση που είχα παρακολουθώντας τη βιαιότητα με την οποία το σύστημα στη Νορβηγία συνέθλιψε μια πολύτεκνη οικογένεια ήταν ανυπόφορη. Για να πάρω, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία έχει ως κεντρική ιστορία τη μετακόμιση μιας χριστιανικής οικογένειας που έχει πέντε παιδιά από τη Ρουμανία σε ένα χωριό της Νορβηγίας χτισμένο σε φιόρδ.
Εκεί, οι χριστιανοί αντιμετωπίζονται καχύποπτα από τους άθεους και woke κατοίκους του χωριού, και στη συνέχεια, με ψευδείς κατηγορίες για ενδοοικογενειακή βία, το απόλυτο σοσιαλιστικό κράτος, μέσω της παντοδύναμης συνθλιπτικής Πρόνοιας, επεμβαίνει και παίρνει τα παιδιά τους. Παίρνουν ακόμα και το βρέφος μηνών που θήλαζε από τη μάνα του και αναγκάζουν τη θηλάζουσα να στέλνει το μητρικό της γάλα μέσω ταχυδρομείου στο παιδί της!
Με απόλυτο αποτροπιασμό παρακολουθούσα μια κοινωνία ρουφιάνων, οι οποίοι κάνουν συνεχώς καταγγελίες στο κράτος-πατερούλη για τους χριστιανούς, επειδή το παιδί τους, που πάει στην πρώτη δημοτικού, είπε σε μια αυτοχαρακτηριζόμενη λεσβία 7χρονη […] συμμαθήτρια στην τάξη ότι η Αγία Γραφή ορίζει πως η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία. Αυτό για τους Σκανδιναβούς είναι ποινικό αδίκημα […].
Τρομερά δύσκολη ταινία να την παρακολουθήσω, λόγω του συντηρητικού αξιακού μου συστήματος, αφού θεωρώ την οικογένεια το κεντρικό κύτταρο της κοινωνίας που χρήζει απόλυτης προστασίας, και όχι απλώς ένα τυχαίο κοινωνικό κατασκεύασμα, που, όπως λέει ο δικηγόρος της πρόνοιας στην ταινία, «οποιαδήποτε ανάδοχη οικογένεια είναι το ίδιο ή και καλύτερη από τη βιολογική σου οικογένεια» […]. Καλώ όλους τους αναγνώστες να δουν την ταινία, είναι συγκλονιστική.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
