Κάθε σκεπτόμενος πολίτης, παρακολουθώντας τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ, καθώς και τις πομπώδεις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών στα τηλεοπτικά παράθυρα, που ακολούθησαν, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι ζει στην ίδια πραγματικότητα με όσους παίρνουν αποφάσεις. Είναι ακόμα δυσκολότερο να πειστεί ότι οι εξουσιαστές αυτού του τόπου ενδιαφέρονται, έστω, για την εικόνα τους. Η αλαζονεία, ο σουσουδισμός και η χωριατιά της εξουσίας έχουν, πλέον, χτυπήσει… κόκκινο.
Ενα από τα πολλά κρούσματα προκλητικής συμπεριφοράς προέκυψε από τοποθέτηση του υπουργού Υγείας, κ. Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε ότι ζούμε στην… «πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας της χώρας». Πρόκειται για χυδαία απόπειρα εμπαιγμού της κοινωνίας. Ο πρωθυπουργός παρουσιάζει σαν… παροχές ελάχιστες εισοδηματικές προσαρμογές που εξανεμίζονται πριν καν φτάσουν στην τσέπη των δικαιούχων. Την ίδια ώρα υπουργοί «πουλάνε τρέλα», κομπάζοντας για την ευημερία των Ελλήνων. Συμπεριφέρονται λες και τα χρήματα των επιδομάτων και των πενιχρών αυξήσεων βγαίνουν από την προσωπική περιουσία του κ. Μητσοτάκη. Ξεχνούν ότι κάθε ευρώ που επιστρέφουν ως δήθεν ευεργεσία προέρχεται από το άγριο ξεζούμισμα του λαού μέσω της υπερφορολόγησης, της ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας και του διαρκώς αυξανόμενου κόστους διαβίωσης.
Ακόμα χειρότερα, δεν διστάζουν να μεμφθούν την κοινωνία, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι ο λαός είναι «αχόρταγος» και «αχάριστος» επειδή τολμά να ζητάει αμοιβές αντίστοιχες των αυξήσεων του κόστους ζωής και προστασία της περιουσίας του από τη σταδιακή δήμευση μέσω ΕΝΦΙΑ.
Αναρωτιέται κανείς: Ποιοι κουνάνε το δάχτυλο στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους και στις οικογένειες που αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα; Εκείνοι που έχουν μετατρέψει τη Βουλή, τα υπουργεία και τον κρατικό μηχανισμό σε τσιφλίκι τους κι έχουν εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους «τον μήνα που τρέφει τους έντεκα»;
Αυτός ο ελιτισμός, που βαφτίζει την οικονομική ασφυξία «συγκλονιστική ευημερία» και την επιβίωση «απληστία», είναι βαθιά προσβλητικός για τον λαό μας. Οι Ελληνες δεν γυρεύουν ελεημοσύνη ούτε χρωστούν χάρη στους διαχειριστές του δικού τους πλούτου. Απαιτούν δικαιοσύνη και σεβασμό – αρετές που δεν υπάρχουν στην κυβέρνηση.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
