Στην κεντροδεξιά παράταξη είμαστε όλοι παλαιοί πλέον. Και όσοι πολιτεύονται με αυτήν, και εμείς που παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς ως δημοσιογράφοι τη συναρπαστική πορεία της. Με τις νίκες, τις ήττες, τις διασπάσεις και τις επανενώσεις της.
Εχοντας ζήσει από κοντά, από τη νεολαία του 1982, τις ηγεσίες του Ευάγγελου Αβέρωφ, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Μιλτιάδη Εβερτ, του Κώστα Καραμανλή, του Αντώνη Σαμαρά και του Κυριάκου Μητσοτάκη, και έχοντας γνωρίσει τον Γεώργιο Ράλλη, τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον Κωστή Στεφανόπουλο, τον Γεώργιο Σουφλιά, τον Σταύρο Δήμα, τον «ληξίαρχο» Σωτήρη Χατζηγάκη, τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο και άλλα κορυφαία στελέχη της παράταξης, ένα έχω μόνο να σημειώσω, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις.
Ειδικώς με αφορμή όσα ακούστηκαν σε πρώτο πληθυντικό ότι αυτή η παράταξη «δέχθηκε» πίσω τον Αντώνη Σαμαρά, «τίμησε» τον Αντώνη Σαμαρά, «συγχώρεσε» τον Αντώνη Σαμαρά, «εξέλεξε» πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά κ.ο.κ. Και αυτό είναι το εξής: Ουδείς αναμάρτητος, αγαπητοί και αγαπητές. Ολοι, πλην ενός, πάντοτε σκόνταψαν και υπέκυψαν στα πάθη τους και τα λάθη τους. Οχι μόνον ο Σαμαράς.
Η Ντόρα Μπακογιάννη, που παραδίδει εσχάτως μαθήματα νομιμοφροσύνης, ίδρυσε κόμμα, τη Δημοκρατική Συμμαχία (ζητούσε τα ρέστα τότε για τα δάνεια της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ), και επέτυχε στις πρώτες εκλογές του 2012 επίδοση 2,56% και 160.335 ψήφους, που αφαιρέθηκαν από το ποσοστό της Ν.Δ. μέσα σε συνθήκες κρίσης, κατά τη διάρκεια της οποίας η τρόικα ζητούσε από τους αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υπογράψουν επιστολή με την οποία να εγκρίνουν τα Μνημόνια. Σε τέτοιο σημείο εξευτελισμού είχε φέρει τη χώρα η τότε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Διεγράφη, βεβαίως, η κυρία Μπακογιάννη πριν ιδρύσει το κόμμα, αλλά και ο κύριος Σαμαράς σήμερα δεν λες και ότι προήχθη. Διεγράφη κι αυτός.
Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που επίσης διεγράφη το 2000, ίδρυσε και αυτός κόμμα. Το 3,8% που έλαβε ο ΛΑΟΣ στις εκλογές του 2007 με 271.809 ψήφους και ψαλίδισε την πλειοψηφία της Ν.Δ. στις μόλις δύο έδρες (152) από ποια δεξαμενή ψήφων λέτε να προερχόταν; Μα από την πολιτική μήτρα που βοήθησε τον αγαπητό πρόεδρο να εκλεγεί πρώτος βουλευτής της Ν.Δ. στις εκλογές του 1993 στη Β΄ Αθηνών. Τη φιλελεύθερη μητσοτακική.
Ο Στέφανος Μάνος επίσης κατέβασε τους «Ταύρους» στις ευρωεκλογές του 1999 και έλαβε ποσοστό 1,62% και 103.962 ψήφους, το οποίο αφαιρέθηκε από το 36% της Ν.Δ. σε εκείνες τις κάλπες. Διαγραμμένος κι αυτός. Μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη, κόρη της αδελφής του επιτίμου, πολιτεύτηκε με το Ποτάμι στις εθνικές εκλογές του 2015 απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά και εξελέγη βουλευτής με 11.000 σταυρούς.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ίδρυσε επίσης κόμμα, το ΚΕΠ, αλλά δεν κατήλθε στις εκλογές. Ωστόσο αρνήθηκε να περιληφθεί στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. στις πολύ δύσκολες εκλογές του 2000 με όλη τη διαπλοκή απέναντι.
Δεν μπορεί να είναι, λοιπόν, το θέμα μόνον ο Σαμαράς γιατί πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1993 με την Πολιτική Ανοιξη απέναντι στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος έχασε με 7 μονάδες από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Θα έχανε, ούτως ή άλλως. Και τα γεγονότα με πρωταγωνιστή, μεταξύ άλλων, και τον Αντώνη Σαμαρά, μόλις επτά μήνες πριν από τον προσδιορισμένο χρόνο διεξαγωγής των εθνικών εκλογών τον Απρίλιο του 1994, μάλλον συσπείρωσαν στο 39% τότε τη Ν.Δ., παρά τελικώς την έβλαψαν. Εάν δεν είχε ορκισμένο εχθρό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σε εκείνες τις κάλπες, δύσκολα θα σκαρφάλωνε σε αυτό το ποσοστό, και υπό αυτή την έννοια ο Σαμαράς διέπραξε λάθος.
Ανακεφαλαιώνω, λοιπόν: Σχεδόν όλοι, με εξαίρεση τον Κώστα Καραμανλή που ένωνε πάντοτε, δεν ήταν ομαδάρχης και δεν διαιρούσε, έχουν κάνει τις αμαρτίες τους έξω από το μαντρί. Και όταν γύρισαν, το μαντρί τούς δέχθηκε πίσω σχεδόν όλους. Και για να λέγεται ολόκληρη η αλήθεια, κάποτε η οικογένεια πρέπει να παραδεχθεί -έχει ειπωθεί κατ’ ιδίαν από ισχυρό παράγοντα- ότι το 1993 την έριξε από την εξουσία το μπλοκ των δυνάμεων με το οποίο συμπορεύτηκε το 1989 για να ανατρέψει τον Παπανδρέου: Μπόμπολας, Κόκκαλης, Λαμπράκης, Αλαφούζος και κάπου στο βάθος ο Βαρδής. Τα έχει διηγηθεί ο συγχωρεμένος ο κυρ Αριστείδης αυτά σε κορυφαίους πολιτικούς που τα διηγούνται με τη σειρά τους κατά καιρούς. Η ιστορία για το 1993 δεν έχει γραφτεί όλη, υπάρχουν πολλά άγνωστα κεφάλαια.
Υπάρχουν ακόμη δύο λεπτομέρειες που πρέπει να ειπωθούν: Είπε η Ντόρα ότι η ίδια βοήθησε με όλες τις δυνάμεις της τον Αντώνη Σαμαρά να εκλεγεί πρωθυπουργός το 2012. Αληθές. Μόνο που τότε παιζόταν η παραμονή στο ευρώ, όχι η πρωθυπουργία Σαμαρά. Και ο Μεσσήνιος έχασε την περιφερειακή του όραση για να ταξιδέψει στο Βερολίνο (κόντρα στις υποδείξεις των ιατρών) για να δει τη Μέρκελ και να διασφαλίσει την παραμονή.
Μόνο που επίσης και ο Σαμαράς (ο οποίος στο μεταξύ είχε κερδίσει την Ντόρα στις εσωκομματικές κάλπες των 800.000 του 2009, όπου η βάση τον αμνήστευσε για τα γεγονότα του 199) βοήθησε τον αδελφό της Κυριάκο να εκλεγεί αρχηγός της Ν.Δ. και πρωθυπουργός το 2016 και το 2019. Αφού προηγουμένως τον έκανε και υπουργό του. Από αυτή την άποψη είχε δίκιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, απέδειξε και σε αυτή την περίπτωση ο Αντώνης «την τεχνογνωσία να κάνει κακό στην παράταξη» (και τώρα πασχίζει να το διορθώσει).
Για λόγους ιστορικούς πρέπει να ειπωθεί επίσης και το εξής, επειδή η κυρία Μπακογιάννη επικρίνει τον κύριο Σαμαρά για τα «Ζάππεια»: Ο κύριος Σαμαράς προειδοποίησε στα «Ζάππεια» ότι ο πολλαπλασιαστής με τον οποίο η τρόικα υπολόγισε το βάθος της ύφεσης που θα προκαλούσαν τα Μνημόνια ήταν τραγικά λάθος και θα προκαλούσε καταστροφή. Χρόνια αργότερα, από τον ίδιο τον Τόμσεν μέχρι τον Στουρνάρα, όλοι οι μνημονιακοί παραδέχθηκαν με δηλώσεις και εκθέσεις τους ότι η λιτότητα σε συνθήκες ύφεσης φέρνει μεγαλύτερη ύφεση.
Εάν ο Σαμαράς δεν αμφισβητούσε το πρώτο Μνημόνιο που έφθασε να το επικρίνει έως και ο Κώστας Σημίτης, θα είχαν παραδοθεί τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο «πεζοδρόμιο». Να μην επισημάνω πόσα λεφτά εκτιμούσε η Ντόρα ότι χρειάζεται η Ελλάς ως βοήθεια, σύμφωνα με τον Μιχάλη Ιγνατίου, όταν ψήφιζε το πρώτο Μνημόνιο. Πολύ λιγότερα από όσα χρειάστηκαν τελικώς.
Εάν έκανε τότε ένα μεγάλο λάθος ο Αντώνης Σαμαράς και του το έχω γράψει, γιατί, ναι, ασκούσα και σε αυτόν αυστηρή κριτική (η ελευθερία είναι η γοητεία αυτού του χώρου), είναι ότι δεν έκανε εκλογές αμέσως μετά τις Κάννες, όταν, σύμφωνα με την απόρρητη έκθεση της Κομισιόν που αποκάλυψε η «Τελευταία Μπλόφα» των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού, η Ελλάς ως συστημικός κίνδυνος θα κόστιζε με την έξοδό της από την ευρωζώνη 1 τρισ. ευρώ στα κράτη-μέλη. Μπορούσε να αγνοήσει τις φοβέρες των δανειστών και να κάνει εκλογές, αλλά δεν γνώριζε τους αριθμούς και χωρίς δεδομένα δεν μπορούσε να ρισκάρει.
Ισχυρή ρίζα
Κάτι τελευταίο: Η οικογένεια Σαμαρά έχει ισχυρή ρίζα στην ΕΡΕ του Καραμανλή, ο θείος του ήταν βουλευτής της. Σαρξ εκ της σαρκός, λοιπόν, και ας υπάρχει και ρίζα στο βενιζελικό κέντρο από την οικογένεια Μπενάκη. Οταν γίνεται δημόσια συζήτηση για παλαιές ιστορικές οικογένειες της προδικτατορικής Δεξιάς, πρώτο πληθυντικό του τύπου «δεχθήκαμε», «τιμήσαμε», «συγχωρήσαμε» που παραπέμπει και σε ιδιοκτησιακή αντίληψη της παράταξης μόνο ένας έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί: Ο Κώστας Καραμανλής. Ο πλέον ενωτικός αρχηγός μετά τον ιδρυτή. Ποτέ δεν διέσπασε ιδρύοντας κόμμα.
Οι υπόλοιποι που εμφανίστηκαν μεταπολιτευτικώς δεν μπορεί να συμπεριφέρονται ως μεγάθυμοι απονέμοντας χάριτες, διότι, αν περνούσε ποτέ από το χέρι τους, «ταβανοθεραπεία» στην Κηφισιά θα έκανε ακόμη ο Σαμαράς. Σιγά μην τον δέχονταν πίσω. Ας υπάρχει λίγο και ένα μέτρο. Σε κάθε περίπτωση: Ας λήξει τελεσίδικα κάποτε αυτή η συζήτηση του 20ού αιώνα. Δεν ωφελεί κανέναν στον 21ο. Μάλλον «απονομιμοποιεί» υπέρ των άκρων. Εν τέλει, δεν θα φυλακίσουμε τη χώρα στους εγωισμούς του παρελθόντος! Αφού η Ν.Δ. μιλά για τον «ορίζοντα Ελλάδα», ας ανοίξει το πλάνο της.
