Aπό ένα μικρό δωμάτιο στην Γκράβα, όπου ως παιδί κρυφάκουγε τον πατέρα της να διδάσκει τραγούδι, μέχρι τη σκηνή του «Your Face Sounds Familiar», η διαδρομή της Αφροδίτης Χατζημηνά μοιάζει να έχει πάντα τη μουσική στον πυρήνα της.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Ενα κορίτσι που μεγάλωσε με το πιάνο, το τραγούδι και τους ήχους να αποτελούν αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητάς του, έγινε μια ερμηνεύτρια που αρνείται να περιοριστεί σε μία μόνο ταυτότητα.
Οι τρεις νίκες στο «YFSF», η συνάντηση στα 18 της με τον Χρήστο Νικολόπουλο, η συνεργασία της με τον Θοδωρή Φέρρη αλλά και οι δύσκολες προσωπικές στιγμές συνθέτουν ένα παζλ μιας ζωής γεμάτης μουσική, αγωνίες, αγάπη και νέες αρχές. Η ίδια μιλά στο «ENJOY» με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τον άνθρωπο πίσω από την καλλιτέχνιδα και για όσα έμαθε στην πορεία ότι αξίζει πραγματικά να κρατά.
Μετά την επιτυχία στο show «Your Face Sounds Familiar», αισθάνεστε ότι κάτι άλλαξε οριστικά στην πορεία σας;
Το «YFSF» με έβγαλε, κατά κάποιον τρόπο, από τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμουν όλα αυτά τα χρόνια, να πρέπει να διευκρινίσω ποιο ακριβώς είναι το καλλιτεχνικό μου προφίλ. Υπάρχει μια τάση να θέλουμε να κατατάσσουμε έναν καλλιτέχνη σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος κι εμένα αυτό πάντα με περιόριζε, γιατί ούτε τα ακούσματά μου ούτε η μουσική μου παιδεία ούτε τελικά η ψυχή μου χωρούν σε ένα μόνο είδος μουσικής. Επομένως, περίμενα κάτι που θα λειτουργούσε λυτρωτικά ως προς αυτό. Και το «YFSF» μού έδωσε ακριβώς αυτή την ελευθερία. Να μπορώ να υπάρχω σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια χωρίς να χρειάζεται να επιλέξω μόνο ένα από αυτά. Οπότε αυτό που άλλαξε είναι το ότι μπόρεσα να δείξω πιο καθαρά κάτι που υπήρχε μέσα μου χρόνια.
Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι όπου η μουσική ήταν μέρος της καθημερινότητας, με πατέρα μουσικό. Πόσο καθοριστικό ήταν αυτό το περιβάλλον και πότε καταλάβατε ότι θέλατε να χαράξετε τη δική σας, προσωπική πορεία;
Ο μπαμπάς μου είναι ο πυρήνας της σχέσης μου με τη μουσική. Θυμάμαι πολύ έντονα να διδάσκει τραγούδι σε ένα μικρό στούντιο που είχε στο παλιό μας σπίτι, στην Γκράβα, σε ένα δωματιάκι δίπλα από το σαλόνι, κι εγώ να κάθομαι και να κρυφακούω. Κάπως έτσι έφτασα 5 χρονών να τραγουδάω Πάριο και Αλεξίου. Στην ίδια ηλικία με πήγε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, όπου δίδασκε κι εκείνος, για να ξεκινήσω κλασικό πιάνο. Μεγαλώνοντας, η μουσική ήταν τόσο αυτονόητα παρούσα στη ζωή μου που δεν θυμάμαι να υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που αποφάσισα ότι θα γίνω μουσικός. Οταν πια πήγα στο Μουσικό Σχολείο, κατάλαβα ότι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο η μουσική θα είναι πάντα μέρος της ζωής μου. Ποια θα είναι η δική μου προσωπική πορεία μέσα σε αυτήν νομίζω ότι το ανακαλύπτω ακόμη.
Στα 18 σας, ο Χρήστος Νικολόπουλος σάς άκουσε τυχαία να τραγουδάτε και σας άνοιξε μια μεγάλη πόρτα. Τι έχετε πει προσωπικά σε αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτή την ευκαιρία που θα θέλατε να το πείτε και δημόσια;
Νιώθω και πάντα θα νιώθω απίστευτα τυχερή και ευγνώμων που βρέθηκα στον δρόμο του κ. Χρήστου Νικολόπουλου. Με έβαλε σε έναν κόσμο απέραντης ομορφιάς, τόσο μέσα από τις μουσικές του όσο και μέσα από την αγάπη και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε σε εκείνο το πρώτο μου βήμα στις σκηνές της Αθήνας. Είναι ένας άνθρωπος καλοσυνάτος και δοτικός. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι πάντα καλά.
Στο «YFSF» αποδείξατε ότι μπορείτε να μεταμορφώνεστε από τη Νατάσα Θεοδωρίδου μέχρι την Edith Piaf και την Amy Winehouse. Ποια από αυτές τις προσωπικότητες σας αποκάλυψε κάτι καινούργιο για τον εαυτό σας
ως ερμηνεύτρια;
Και στις τρεις αυτές καλλιτέχνιδες βρήκα κάτι που με συγκινούσε και με αφορούσε, είτε μουσικά και τραγουδιστικά είτε ψυχικά και συναισθηματικά. Νομίζω ότι η πραγματική δυσκολία για έναν ερμηνευτή έρχεται όταν δεν μπορεί να βρει το σημείο που τον συνδέει καλλιτεχνικά με αυτό που καλείται να κάνει. Οταν αυτή η σύνδεση υπάρχει, ακόμα και σε κάτι πολύ απαιτητικό, δημιουργείται ένας δρόμος για να το προσεγγίσει. Με τη Θεοδωρίδου, την Piaf και τη Winehouse αυτή η σύνδεση υπήρξε πολύ έντονα, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Γι’ αυτό και οι τρεις αυτές στιγμές ήταν για μένα βαθιά συγκινητικές και ως έναν βαθμό λυτρωτικές. Και ίσως αυτό που μου αποκάλυψαν τελικά για μένα ως ερμηνεύτρια είναι ότι μπορώ να συναντήσω τον εαυτό μου σε μουσικούς κόσμους που φαινομενικά απέχουν πολύ μεταξύ τους.
Παρότι ήσασταν η μοναδική διαγωνιζόμενη με τρεις νίκες, δεν βρεθήκατε στον τελικό. Εσείς το βιώσατε ως αδικία όπως χαρακτηρίστηκε από μερίδα του κοινού;
Επειδή το έζησα εκ των έσω, δεν βίωσα ποτέ αυτή την αίσθηση της αδικίας. Αλλωστε, τι αδικία μπορεί να αισθανθείς όταν έχεις κερδίσει τρεις φορές; Το «YFSF» είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα και για μένα αυτό είχε πολύ μεγάλη σημασία. Μέσα από αυτές τις τρεις νίκες κατάφερα τρεις φορές να προσφέρω ένα χρηματικό ποσό στην ΕΛΕΠΑΠ, που ήταν ο οργανισμός που στήριζα, και αυτό με καλύπτει απόλυτα ως προς την έννοια της νίκης. Ετσι κι αλλιώς, δεν βίωσα ποτέ το «YFSF» σαν έναν διαγωνισμό στον οποίο πάλευα κάθε εβδομάδα για κάποιο έπαθλο. Για μένα ήταν περισσότερο σαν μια παράσταση που έδινα κάθε φορά, ένας καινούργιος ρόλος, ένας διαφορετικός μουσικός κόσμος και η αγωνία να τον υπηρετήσω όσο καλύτερα μπορούσα. Οπότε στο τελευταίο επεισόδιο δεν ένιωθα ότι είχα κάτι να κερδίσω ή να χάσω. Είχα ήδη κερδίσει πολύ περισσότερα από όσα περίμενα όταν μπήκα σε αυτήν την εμπειρία.
Πίσω από τη σκηνή και τα χειροκροτήματα υπήρξε, όπως έχετε εξομολογηθεί, μια περίοδος που παλεύατε καθημερινά με το άγχος και τις κρίσεις πανικού. Πόσο διαφορετική είναι σήμερα η σχέση σας με τον φόβο και τι θα λέγατε σε έναν άνθρωπο που βιώνει κάτι αντίστοιχο;
Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι με κάτι παλεύουμε. Κάποιες φορές μια φοβία, μια κρίση ή μια δυσκολία έρχεται στο προσκήνιο και μας φέρνει αντιμέτωπους με πράγματα μέσα μας που χρειάζονται φροντίδα και επίλυση. Στη δική μου περίπτωση η ψυχοθεραπεία με βοήθησε πάρα πολύ. Μέσα από αυτήν ο φόβος έγινε πιο γήινος και πιο διαχειρίσιμος. Δεν εξαφανίστηκε από τη ζωή μου, αλλά έπαψε να μοιάζει τόσο μεγάλος και παντοδύναμος. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια μαγική συνταγή και δεν θα τολμούσα να πω σε έναν άνθρωπο που περνάει κάτι αντίστοιχο «κάνε αυτό». Πιστεύω, όμως, πάρα πολύ στη δύναμη των πολύ δικών μας ανθρώπων. Είτε είναι οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, ο σύντροφός μας ή δύο φίλοι που είναι οικογένεια για εμάς. Νομίζω ότι όλοι χρειαζόμαστε αυτόν τον μικρό, ασφαλή πυρήνα ανθρώπων στη ζωή μας. Εκεί που δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατοί, εκεί που μπορούμε απλώς να ακουμπήσουμε όταν νιώθουμε ότι πάμε να πέσουμε.
Γίνατε μητέρα σε πολύ νεαρή ηλικία και έχετε περιγράψει τη μητρότητα ως μια εμπειρία λυτρωτική. Πώς καταφέρατε να ισορροπήσετε ανάμεσα στον ρόλο της μητέρας και στις απαιτήσεις της καλλιτεχνικής σας πορείας;
Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικά ισορροπία με την έννοια ότι τα μοιράζεις όλα σωστά και ισόποσα. Υπάρχουν περίοδοι που η δουλειά απαιτεί περισσότερη ενέργεια από εμένα και άλλες που όλος μου ο κόσμος είναι η κόρη μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι από τη στιγμή που έγινα μητέρα, άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο ιεραρχώ τα πράγματα στη ζωή μου. Η μητρότητα δεν λειτούργησε (όπως πολλοί πιστεύουν) ανταγωνιστικά προς την καλλιτεχνική μου πορεία. Αντίθετα, με γείωσε και με απελευθέρωσε από πολλά πράγματα που μέχρι τότε μού φαίνονταν τεράστια. Ισως γι’ αυτό την έχω χαρακτηρίσει και λυτρωτική. Φυσικά, υπάρχουν ενοχές, κούραση και στιγμές που αισθάνομαι ότι δεν προλαβαίνω να είμαι παντού όπως θα ήθελα. Αλλά δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στη μητέρα και την καλλιτέχνιδα. Είναι δύο κομμάτια του ίδιου ανθρώπου και, με έναν παράξενο τρόπο, το ένα έχει κάνει το άλλο καλύτερο.
Εχετε μιλήσει με σεβασμό για τον πατέρα της κόρης σας, της Αντιγόνης, και τη σχέση που διατηρείτε σήμερα. Πιστεύετε ότι η καλή συνεννόηση ανάμεσα σε δύο γονείς, ακόμη κι όταν δεν είναι πλέον ζευγάρι, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν στο παιδί τους;
Απόλυτα. Μια σχέση μπορεί να ολοκληρώσει τον κύκλο της, αλλά η σχέση δύο ανθρώπων ως γονείς δεν τελειώνει ποτέ. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στην Αντιγόνη είναι να μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι ανεξάρτητα από τις ξεχωριστές ζωές που έχουν οι γονείς της θα είμαστε πάντα και οι δύο δίπλα της με αγάπη και σεβασμό. Με τον μπαμπά της υπάρχει αγάπη, εκτίμηση και πάνω απ’ όλα ένας κοινός άξονας, η Αντιγόνη και το καλό της. Θεωρώ πολύ σημαντικό ένα παιδί να μη χρειάζεται ποτέ να διαλέξει πλευρά, να μη νιώθει ότι πρέπει να προστατεύσει τον έναν γονιό από τον άλλον και να αισθάνεται ελεύθερο να αγαπά και τους δύο χωρίς ενοχή. Αν μπορούμε να της προσφέρουμε αυτό, τότε ναι, θεωρώ ότι είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να της κάνουμε.
Το φετινό καλοκαίρι περιοδεύατε με τον Θοδωρή Φέρρη, έπειτα από μια πολύ επιτυχημένη χειμερινή συνεργασία. Τι έχετε αποκομίσει καλλιτεχνικά από εκείνον;
Αυτό που εκτιμώ πολύ στον Θοδωρή είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει διανύσει τη μέχρι τώρα διαδρομή του. Δεν πάτησε πάνω σε ανθρώπους για να προχωρήσει και έχει καταφέρει μέσα σε έναν αρκετά σκληρό και ανταγωνιστικό χώρο να διατηρήσει το ήθος του. Σέβεται πραγματικά με τον ίδιο τρόπο τον κόσμο όλων των στρωμάτων που έρχεται να τον ακούσει και νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο κόσμος τού το ανταποδίδει τόσο έντονα. Παράλληλα, δίνει χώρο στους συνεργάτες του να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και χαίρεται με αυτό. Προσωπικά, είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που μου έδωσε την ελευθερία να εκφράσω όλες τις διαφορετικές πλευρές της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας και να παρουσιάσω στον χώρο αυτόν πράγματα που μέχρι πρότινος θα έμοιαζαν ξένα.
Σε μια εποχή που τα social media συχνά καθορίζουν την επιτυχία, πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να παραμείνει αυθεντικός και να μην παρασυρθεί από την ανάγκη της συνεχούς προβολής;
Εγώ μάλλον είμαι το λάθος άτομο για να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, γιατί έχω πολύ κακή σχέση με τα social media, ιδίως με τη φιλοσοφία του TikTok! Είναι, μάλιστα, κάτι που οι δικοί μου άνθρωποι και συνεργάτες μού επισημαίνουν συνέχεια, γιατί, καλώς ή κακώς, σήμερα αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας και υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν χτίσει ολόκληρη την πορεία τους μέσα από αυτά. Εμένα, όμως, δεν μου βγαίνει φυσικά η ανάγκη να μοιράζομαι συνεχώς τη ζωή μου ή να δημιουργώ περιεχόμενο απλώς και μόνο για να παραμένω παρούσα. Ξέρω ότι πιθανότατα αυτό επαγγελματικά μπορεί να μου κοστίζει και προσπαθώ να συμφιλιωθώ λίγο περισσότερο με αυτό, αλλά χωρίς να πιέσω τον εαυτό μου να γίνει κάτι που δεν είναι. Γενικά, πάντως, προτιμώ, όταν εμφανίζομαι κάπου, να έχω πραγματικά κάτι που θέλω να μοιραστώ και να έχω και ανθρώπους μπροστά μου αντί μια κάμερα.
Ποια σχέδια έχετε σημειωμένα στην καλλιτεχνική ατζέντα για το φθινόπωρο και γενικότερα τη νέα σεζόν;
Από το φθινόπωρο συνεχίζουμε στο Ποσειδώνιο με τον Θοδωρή Φέρρη, ενώ παράλληλα ετοιμάζω και κάποιες προσωπικές εμφανίσεις τις οποίες θα ανακοινώσω προσεχώς. Υπάρχουν επίσης κάποια καινούργια τραγούδια στα σκαριά που θέλω πολύ να μοιραστώ με τον κόσμο μέσα στη νέα σεζόν τα οποία θα κυκλοφορήσουν από τη δισκογραφική μου εταιρία, την Panik Records. Πριν από λίγο καιρό βγήκε ο «Αστερισμός», ένα κομμάτι που έγραψε ο Δημήτρης Μπάκουλης και το μοιράστηκε μαζί μου. Είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ. Να μπείτε να το ακούσετε! Ανυπομονώ να έρθουν και τα επόμενα!
