Στην αρχή των φοιτητικών μου ετών ήμουν αρκετά υπερόπτης και πολλές φορές δυσάρεστος σε παρέες. Είχα την απόλυτη σιγουριά της επιστήμης και απέρριπτα με βδελυγμία και κοροϊδευτικά κάθε ψευδοεπιστημονική προσέγγιση που άκουγα από συνομηλίκους μου.
Ομοιοπαθητική, βελονισμός, ρέικι, βοτανολογία και λοιπές προσεγγίσεις που βασίζονταν σε ευσεβείς και αφελείς πόθους για «ίαση» της τότε εποχής μού φαίνονταν τόσο φανερά κομπογιαννίτικες μέθοδοι παραπλάνησης, που η ηθοποιός Γεωργία Βασιλειάδου -η «κυρά μας η μαμή» που ξεματιάζει- μου φάνταζε ως ένα είδος πυρηνικού επιστήμονα μπροστά σε όλους αυτούς τους επαγγελματίες ψευτογιατρούς.
Η πεποίθησή μου ήταν ακλόνητη: Υπήρχαν δεκάδες επιστημονικές μελέτες που αποδείκνυαν πειραματικά ότι δεν προκαλούν καμία ίαση αυτές οι μέθοδοι, τα χρήματα που σπαταλούσαν οι συμπολίτες μας ήταν δυσθεώρητα ποσά για αυτές τις φαιδρές προσεγγίσεις, και ο χρόνος που αφιέρωναν «κυνηγώντας το όνειρο της εναλλακτικής θεραπείας» τούς αποπροσανατόλιζε από το μοναδικό μονοπάτι που λειτουργεί: τη γνήσια ιατρική.
Ομως με τα χρόνια μαλάκωσα. Οχι γνωσιακά. Απόλυτα σίγουρος είμαι ακόμη ότι όλες αυτές οι μέθοδοι (έχουν προστεθεί πλέον και καινούργιες, όπως η οζονοθεραπεία, η ιριδολογία, η μαγνητοθεραπεία, ο βιοσυντονισμός) ήταν φονικές ψευδοεπιστήμες. «Φονικές» γιατί αποπροσανατολίζουν τον ασθενή από την πραγματική θεραπεία, και έχω περιπτώσεις στον κύκλο μου όπου φίλοι μου «έφυγαν» πολύ νωρίς επειδή με εμμονικό τρόπο ακολούθησαν τέτοιες παραπλανητικές οδούς για πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας που είχαν (ακόμα και για καρκίνο […]).
Μαλάκωσα και δεν είμαι τόσο μαχητικός πλέον, παρ’ όλη την επιστημονική μου ιδιότητα, επειδή κατάλαβα ότι γίνομαι δυσάρεστος και ότι ο κόσμος δεν αλλάζει εύκολα όταν η επιλογή του βασίζεται σε εγγενή φόβο απέναντι στη γνήσια οδό της επιστήμης, την ιατρική. Επέλεξα να μην είμαι ο αντιδραστικός στην παρέα και να προσπαθώ να σώζω από την αφέλεια άλλους συνανθρώπους μου. Κανένας που δεν θέλει δεν μπορεί να σωθεί. Το έχω συνειδητοποιήσει βαθιά πλέον λόγω της εμπειρίας που έχω αποκτήσει με την ηλικία μου.
Ομως το κράτος, ο Ιατρικός Σύλλογος και οι φαρμακοποιοί της χώρας μου δεν είναι κάποιοι «δυσάρεστοι φίλοι στην παρέα» και έχουν ηθική υποχρέωση να προστατεύσουν πολίτες και ασθενείς. Δεν είναι δυνατόν ο Ιατρικός Σύλλογος να επιτρέπει σε κομπογιαννίτες να λειτουργούν ιατρεία παθολογίας και ταυτόχρονα να παρέχουν βελονισμό, είναι αδιανόητο τα φαρμακεία να πουλάνε νερό ως «ομοιοπαθητικά φάρμακα», και δεν μπορεί το κράτος να επιτρέπει τη λειτουργία «κλινικών ευζωίας» που βασίζονται σε τρομερά αμφίβολες μεθόδους για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία κάποιων φοβικών απέναντι στο φυσιολογικό γήρας.
*Διδάκτωρ Πληροφορικής
