Τά ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων καί τῶν δημοσκοπικῶν τάσεων σέ Γερμανία, Γαλλία, Ἰταλία καί Ἱσπανία δέν ἀποτελοῦν ἁπλῶς μία συγκυριακή διαμαρτυρία τῶν πολιτῶν.
Συνιστοῦν ἕναν δομικό σεισμό πού κλονίζει συθέμελα τό μεταπολεμικό εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα, ἀποκαλύπτοντας τήν πλήρη ἀδυναμία καί τήν ἰδεολογική γύμνια τῶν παραδοσιακῶν κομμάτων ἐξουσίας.
Ἡ πρωτοφανής νίκη τῆς «Ἐναλλακτικῆς γιά τήν Γερμανία» (AfD), μέ τό σαρωτικό 44%, στήν Σαξωνία-Ἄνχαλτ δέν εἶναι ἕνα τοπικό φαινόμενο. Εἶναι τό σύμπτωμα μιᾶς βαθειᾶς, ἀνεπούλωτης πληγῆς στήν καρδιά τῆς Εὐρώπης. Οἱ πολῖτες τῆς ἀνατολικῆς Γερμανίας, πιεσμένοι ἀπό τήν οἰκονομική ἀσφυξία, τήν ἀνεξέλεγκτο ἀκρίβεια καί ἕνα αἴσθημα ἐγκαταλείψεως ἀπό τήν γραφειοκρατία τοῦ Βερολίνου, ἀπεδοκίμασαν ὀργισμένοι τίς συστημικές δυνάμεις.
Ἡ κατάρρευσις τῶν Χριστιανοδημοκρατῶν (CDU) τοῦ Φρήντριχ Μέρτς στό 17-18% ἀποδεικνύει ὅτι οἱ ἀπεγνωσμένες προσπάθειες τοῦ συστήματος νά υἱοθετήσει ἐκ τῶν ὑστέρων «σκληρή» μεταναστευτική ἀτζέντα δέν ἔπεισαν κανέναν. Καί ἐν τέλει, ὅταν τό κεντροδεξιό κατεστημένο ἀντιγράφει τήν ρητορική τῆς Δεξιᾶς, τό μόνο πού ἐπιτυγχάνει εἶναι νά νομιμοποιεῖ τόν αὐθεντικό ἐκφραστή της. Στήν Γαλλία, ὁ «Ἐθνικός Συναγερμός» τῆς Μαρίν Λέ Πέν καλπάζει πρός τίς προεδρικές ἐκλογές τῆς ἀνοίξεως, μέ ποσοστό 35%, ἀγγίζοντας πλέον ἀκόμα καί τίς παραδοσιακῶς συντηρητικές ὁμάδες τῶν συνταξιούχων. Οἱ δικαστικές διώξεις ἐναντίον της ὄχι μόνο δέν τήν φθείρουν, ἀλλά ἀντιθέτως ἐνισχύουν τό ἀφήγημά της περί «πολέμου τοῦ συστήματος» ἐναντίον τῆς λαϊκῆς βουλήσεως. Ἀπέναντί της, ἕνα κατακερματισμένο Κέντρο καί μία ἀδύναμος Ἀριστερά παρακολουθοῦν μέ ἀμηχανία, ἐλπίζοντας σέ «τεχνητές» συμμαχίες τῆς τελευταίας στιγμῆς.
Ἀντιστοίχως στήν Ἱσπανία, τό Λαϊκό Κόμμα (PP) σύρεται σέ τοπικές συμμαχίες μέ τό Vox, προαναγγέλλοντας τήν ἀναπόφευκτο εἴσοδο τῆς ἐθνικιστικῆς Δεξιᾶς στήν κεντρική κυβέρνηση τῆς Μαδρίτης, γιά πρώτη φορά μετά τήν περίοδο Φράνκο, κατά τίς ἐκλογές πού θά πραγματοποιηθοῦν τό ἀργότερο μέχρι τά τέλη Αὐγούστου τοῦ 2027. Στήν Ἰταλία, ἡ Τζώρτζια Μελόνι δέν ἀποτελεῖ πλέον φόβητρο, ἀλλά τήν ἐπίσημη κυβερνητική πραγματικότητα τῆς τρίτης μεγαλύτερης οἰκονομίας τῆς Εὐρωζώνης. Ὡστόσο, ἡ ἰδία ἡ ἐξουσία ἐπιφέρει τούς δικούς της τριγμούς. Ἡ ἐμφάνισις τοῦ πρώην στρατηγοῦ Ρομπέρτο Βαννάτσι μέ τό κόμμα Futuro Nazionale (7,5%) ἀποδεικνύει ὅτι στήν σημερινή Εὐρώπη ὑπάρχει πάντα χῶρος γιά κάτι πιό ἀκραῖο. Κατηγορῶντας τήν Μελόνι γιά «συμβιβασμό» μέ τίς Βρυξέλλες, ὁ Βαννάτσι τήν ἐξαναγκάζει σέ μία διαρκῆ διολίσθηση πρός πιό σκληρές θέσεις.
Αὐτό πού πλέον γίνεται ἀντιληπτό εἶναι ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κρίσις εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν δομική γιά τό μέλλον τῆς ἠπείρου. Ἀρχικῶς, παρατηρεῖται μιά προφανής παράλυσις στήν λήψη ἀποφάσεων στίς Βρυξέλλες, καθώς ἡ ἄνοδος δυνάμεων πού ἀμφισβητοῦν τήν εὐρωπαϊκή ἑνοποίηση καθιστᾶ σχεδόν ἀδύνατο τήν χάραξη κοινῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἀλλά καί πολιτικῆς ἀσύλου. Παραλλήλως, τό ἴδιο τό Μεταναστευτικό Σύμφωνο καταρρέει ἐν τῇ πράξει. Ἡ σκληρή γραμμή μετατρέπεται πλέον στό νέο εὐρωπαϊκό κεκτημένο, ἐνῷ τήν ἰδία στιγμή ἀποκαλύπτεται ἡ πλήρης ἰδεολογική χρεωκοπία τοῦ Κέντρου. Τό CDU στήν Γερμανία, τό γαλλικό Κέντρο καί οἱ Σοσιαλιστές ἀδυνατοῦν νά προσφέρουν ἕνα συνεκτικό ὅραμα πού νά ἐμπνέει αἴσθημα ἀσφαλείας καί προοπτικῆς στούς πολῖτες, ἀφήνοντας τό πεδίο παντελῶς ἐλεύθερο σέ πιό ἀκραῖες δυνάμεις.
Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τό μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι ἡ Εὐρώπη εὑρίσκεται ἐμπρός σέ ἕνα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ὅσο οἱ Βρυξέλλες καί οἱ ἐθνικές πρωτεύουσες ἀρνοῦνται νά δοῦν τίς πραγματικές αἰτίες πού ὠθοῦν τούς πολῖτες στά ἄκρα –τήν οἰκονομική ἐξαθλίωση, τήν πολιτισμική ἀνασφάλεια καί τήν ἀποξένωση τῶν ἐλίτ ἀπό τόν λαό–, τό κῦμα αὐτό δέν πρόκειται νά ἀνακοπεῖ.
ΠΗΓΗ: ΕΣΤΙΑ
