Από τις «Θάλασσες μας χώρισαν» και τη μεταφορά του στη δεκαετία του ’30, μέχρι τη σουρεαλιστική κωμωδία «Της γιαγιάς σου» και την τρυφερή «Αγκαλιά που ψήλωνε», ο Γιώργος Μπανταδάκης διανύει φέτος μια ιδιαίτερα δημιουργική θεατρική και τηλεοπτική σεζόν.
- Από τον
Ηλία Μαραβέγια
Με εφόδιο την αγάπη του για την υποκριτική, αλλά και μια βαθιά ανάγκη να παραμένει αυθεντικός, μιλά στο «ENJOY» για τους ανθρώπους που συνάντησε στον δρόμο του, τις δυσκολίες που χρειάστηκε να ξεπεράσει, τη σχέση του με τα παιδιά και τη διδασκαλία, αλλά και την πίστη που αποτελεί για κείνον πηγή δύναμης. Και, όπως λέει χαρακτηριστικά, έχοντας κρατήσει ως πολύτιμο μότο ένα ρητό που κάποτε έμαθε, «η ζωή είναι μια τσάρκα». Οπότε, ας τη χαρούμε!
Φέτος σας βλέπουμε στη νέα σειρά εποχής της ΕΡΤ «Θάλασσες μας χώρισαν». Πώς ήταν η εμπειρία της… μεταφοράς στο 1930 και τι ξεχωρίζετε από τη συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Χρήστο Δήμα και τη σεναριογράφο Σοφία Σωτηρίου;
Πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενος που αποτελώ μέρος αυτής της τόσο ατμοσφαιρική δουλειάς. Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή χτύπησε το τηλέφωνό μου από την casting director Αντζέλικα Καψαμπέλη που μου πρότεινε αυτόν τον ρόλο. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μας. Ενα συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο. Ενα ταξίδι που έγινε με σεβασμό στην εποχή. Τόσο ο σκηνοθέτης μας, Χρήστος Δήμας, όσο και η σεναριογράφος μας, Σοφία Σωτηρίου, κατάφεραν με την αγάπη και το μεράκι τους να αναπαραστήσουν με συνέπεια τα ήθη και τα έθιμα του 1930. Μαζί με την παραγωγό μας Βίκυ Νικολάου πέτυχαν και οι τρεις -και όλη η ομάδα μπροστά και πίσω από τις κάμερες- να δημιουργήσουν μια σειρά που σίγουρα θα αφήσει ένα ξεχωριστό ποιοτικό αποτύπωμα.
Στο σίριαλ υποδύεστε τον Νικόλαο, έναν χαρακτήρα που λειτουργεί «πυροσβεστικά» μέσα σε μια δοκιμαζόμενη οικογένεια. Πόσο κοντά ή μακριά από τη δική σας προσωπικότητα είναι αυτός ο ρόλος;
Νιώθω αρκετά κοντά με τον Νικόλαο. Είναι ένας θετικός ήρωας. Δίκαιος, ευγενής, ειλικρινής, χωρίς υποκρισία, χωρίς δολοπλοκία. Προσπαθεί να βοηθήσει τους ανθρώπους γύρω του και να κρατήσει τις ισορροπίες στις δυσκολίες. Ετσι είμαι κι εγώ ως άνθρωπος. Δεν θέλω εντάσεις, δεν μπορώ τις μηχανορραφίες, θέλω να είμαι βοηθητικός στους γύρω μου. Θα σου πω καταπρόσωπο αυτό που θέλω, καλό ή κακό, αλλά σίγουρα δεν κινδυνεύεις από μένα. Είμαι αυτό που βλέπεις.
Παράλληλα, αναμένεται να παίξετε στην ανατρεπτική κωμωδία «Της γιαγιάς σου» στο Θέατρο Αργώ, δίπλα στη Μαρία Λεκάκη, τη Ζώγια Σεβαστιανού και άλλους ηθοποιούς. Τι να περιμένει το κοινό από αυτή τη σουρεαλιστική περιπέτεια;
Πραγματικά έρχεται μια κωμωδία που, με το που τη διαβάσαμε όλοι, είπαμε: εδώ είμαστε. Ο Πέτρος Λιόντας έχει γράψει ένα σπαρταριστό κείμενο, με ανατροπές, έξυπνο χιούμορ και τρυφερότητα ανά στιγμές. Οπως ακριβώς είναι και η ζωή. Σε αυτό έχουν «κουμπώσει» υπέροχα η δημιουργική ματιά και το ταλέντο του σκηνοθέτη μας Κώστα Γάκη, αλλά και όλος ο υπέροχος θίασος και θεωρώ ότι θα καταφέρουμε να σας χαρίσουμε απολαυστικά θεατρικά βράδια. Η παραγωγή είναι της Core Productions και σας περιμένουμε να μοιραστούμε μυστικά, ανατροπές και αβίαστο γέλιο.
Θα είστε, όμως, και σε ακόμα μία παράσταση, με τίτλο «Η αγκαλιά που ψήλωνε» στο θέατρο Αλκυονίς.
Ναι, άλλη μια όμορφη στιγμή φέτος είναι η συνάντησή μου με τον υπέροχο Αναστάση Δεληγιάννη που είναι και ο σκηνοθέτης μας. Ο Αναστάσης, με ταλέντο, μεράκι και αγάπη, έσκυψε πάνω από το εξαιρετικό βιβλίο του βραβευμένου Μάριου Μάζαρη και ετοιμάζουν μια τρυφερή, συγκινητική παράσταση για μικρούς και μεγάλους, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και παραγωγή της Art Info. Με μια ομάδα υπέροχων συναδέλφων ερχόμαστε να σας δείξουμε ότι οι αγκαλιές στη ζωή είναι ευεργετικές και είναι αυτές που μας κάνουν να προχωράμε, να ανθίζουμε… είναι αυτές που μας «ψηλώνουν».
Τις τελευταίες σεζόν έχετε συμμετάσχει σε αρκετές σειρές εποχής, όπως η «Ηλέκτρα» και το «Από ήλιο σε ήλιο», ενώ στο παρελθόν σάς έχουμε δει σε σύγχρονες και αστυνομικές παραγωγές. Υπάρχει κάποιο είδος που σας ταιριάζει περισσότερο καλλιτεχνικά;
Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που υπάρχω στην τηλεόραση έχω τη χαρά να έχω παίξει ρόλους, διαφορετικούς μεταξύ τους και σε διάφορα είδη. Κωμωδίες, κομεντί, αστυνομικές σειρές, κοινωνικές, ιατρικά δράματα, σίριαλ εποχής και πολλά ακόμη. Δεν ξέρω τι μου ταιριάζει περισσότερο. Αυτό θα το πει το κοινό. Αυτό που με χαροποιεί είναι ότι ο κόσμος με θυμάται από διαφορετικές σειρές, που σημαίνει ότι καθεμία έχει αφήσει ένα αποτύπωμα. Και βέβαια εμένα όλη αυτή η εναλλαγή σε ρόλους και είδη μού φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.
Εκτός από την τηλεόραση και το θέατρο έχετε κάνει σημαντικό έργο στη μεταγλώττιση, συμμετέχοντας -μεταξύ άλλων- στα «Toy Story 5» και «Βαϊάνα». Πόσο διαφορετική πρόκληση είναι η ερμηνεία αποκλειστικά μέσω της φωνής;
Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει αρκετά πράγματα με τη φωνή ως voice actor. Εχω «δανείσει» τη φωνή μου σε αρκετά τρέιλερ, αφηγήσεις, audio books, εσχάτως και σε μεταγλωττίσεις. Είναι ένας διαφορετικός, αλλά πολύ γοητευτικός χώρος και διασκεδάζω πολύ όταν προκύπτει μια τέτοια συνεργασία.
Ξεκινήσατε την τηλεοπτική σας πορεία με την «Οδό Παραδείσου 7» χάρη στον Λάκη Λαζόπουλο, ενώ έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Ποια συνεργασία μέχρι τώρα έχει λειτουργήσει ως ορόσημο για εσάς;
Ναι, η «Οδός Παραδείσου 7» ήταν το βάπτισμα του πυρός στο επάγγελμα. Μια σειρά που επιλέχθηκα μέσα από μια μεγάλη οντισιόν και εκεί συναντήθηκα και με τον σπουδαίο Γιώργο Κωνσταντίνου, με τον οποίο είχα την τιμή να ξαναβρεθώ και στο θέατρο, στις «Εκκλησιάζουσες» του Αλεξάνδρου Ρήγα. Εχω τη χαρά όλα αυτά τα χρόνια που είμαι ηθοποιός να συνεργάζομαι με σπουδαίους καλλιτέχνες. Δεν ξέρω ποια ήταν ορόσημο, γιατί ειλικρινά όλες είχαν κάτι να μου προσφέρουν. Τις αγαπώ όλες μου τις συνεργασίες.
Εχετε δηλώσει στο παρελθόν ότι βιώσατε δυσκολίες και «πόλεμο» στην αγορά εργασίας. Πώς καταφέρατε να προστατεύσετε την αγάπη σας για την τέχνη μέσα σε αυτό το περιβάλλον;
Εχω βρεθεί αντιμέτωπος με υπέροχες συμπεριφορές, αλλά και πόρτες που μου έκλεισαν στο πρόσωπο, αλλά και με άδικες συμπεριφορές. Συνέβη, και πρόσφατα μάλιστα. Εγώ δεν στέκομαι όμως σε αυτά. Προσπαθώ να κρατώ τα όμορφα και να μη με αλλοιώνει ό,τι τοξικό συναντώ. Βάζω όρια κι απομακρύνομαι όταν νιώθω ότι δεν με σέβονται. Θέλω στη δουλειά μου να περνάω καλά.
Φοιτήσατε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη, η οποία -όπως έχετε τονίσει παλιότερα- έβγαζε ηθοποιούς και όχι «περσόνες των social media». Ποια συμβουλή θα δίνατε στα νέα παιδιά του χώρου σας;
Χωρίς να θέλω να στρέψω τα βέλη μου στα social media και
στους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτά, όμως. Αυτό που έχω πει είναι ότι η σχολή μας ήταν μιας άλλης φιλοσοφίας. Είχε τις βάσεις της στον Κάρολο Κουν, στις τέχνες και στο θέατρο, δηλαδή στην ουσιαστική γνώση του αντικειμένου το οποίο διδάσκει. Κι αυτό είναι σημαντικό. Αυτή είναι η βάση και έπειτα έρχονται όλα τα άλλα. Συμβουλή δεν ξέρω αν πρέπει να δώσω. Αυτό που θέλω να μοιραστώ με τους νέους συναδέλφους, οι οποίοι είναι πλέον και πολύ καταρτισμένοι, είναι ότι η διάρκεια έχει σημασία. Να προσπαθούν, να δημιουργούν και να μην εγκαταλείπουν τα όνειρά τους.
Παράλληλα με την υποκριτική διδάσκετε θέατρο σε παιδιά, αξιοποιώντας και τις σπουδές σας στην Κοινωνική Θεολογία. Τι σας διδάσκει η επαφή με το πιο… αμείλικτο αλλά ειλικρινές παιδικό κοινό;
Είναι μεγάλο δώρο η διδασκαλία σε παιδιά. Διδάσκω θέατρο και υποκριτική σε παιδιά Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αξιοποιώντας την ιδιότητα του ηθοποιού από τη μία και του εκπαιδευτικού από την άλλη. Εχοντας κάνει επίσης ειδική αγωγή στην εκπαίδευση και σεμινάρια εξειδίκευσης στον αυτισμό και στις μαθησιακές δυσκολίες, προσπαθώ σε ένα ευρύ φάσμα να γνωρίσω στα παιδιά το θέατρο και μέσω αυτού να τονίσουμε τη σημασία της ανάπτυξης δεξιοτήτων, της ομαδοσυνεργασίας, της συμπερίληψης.
Ζούμε σε μια εποχή έντονων κοινωνικών πιέσεων και γρήγορων ρυθμών. Πού βρίσκει καταφύγιο ο άνθρωπος σήμερα για να διαφυλάξει την εσωτερική του ισορροπία;
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, το δικό του μονοπάτι. Θεωρώ ότι ο καθένας πρέπει να πιαστεί από τους ανθρώπους γύρω του και από το μοίρασμα. Η αγάπη που μοιράζεται, η δοτικότητα και το «μαζί» μπορούν να κάνουν θαύματα και να μας κρατήσουν κόντρα στα δύσκολα της καθημερινότητας.
Εχετε μιλήσει ανοιχτά για την πίστη σας και για σημαντικές στιγμές προστασίας στη ζωή σας. Πόσο σημαντικός είναι ο πνευματικός παράγοντας για να αντιμετωπίζει κανείς τις αναποδιές;
Ναι, πιστεύω και για μένα είναι ένας σημαντικός δρόμος αναζήτησης και ενδοσκόπησης. Θεωρώ ότι ο καθένας έχει έναν δικό του τρόπο, μια δικιά του πίστη, ένα δικό του δρόμο. Είναι όλοι σεβαστοί. Εγώ π.χ πιστεύω στον άγιο Ραφαήλ, άλλοι σε οτιδήποτε άλλο. Το θέμα είναι ο καθένας μας να βρίσκει τη γαλήνη και την ομορφιά και ν’ αντιμετωπίζει όποιες αναποδιές με τρόπο που τον εκφράζει και τον εξελίσσει.
Πείτε μας κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος για εσάς.
Είναι πολλά που δεν γνωρίζει ο κόσμος για μένα και θέλω να τα κρατήσω έτσι. Σίγουρα αυτό που θέλω να μοιραστώ είναι ένα ρητό που κάποτε έμαθα: «Η ζωή είναι μια τσάρκα». Οπότε, ας τη χαρούμε!
