Δύο σημεία ήταν η καρδιά της ομιλίας μου για τα 150 χρόνια της «Εστίας»: Το πρώτο, ο μεγάλος αγώνας που έχουμε μπροστά μας για να μη σβήσει το κερί του Ελληνισμού. Το είπα το 2024 σε εκδήλωση για την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως, στο μετόχι της Σιμωνόπετρας, στη Μονή Αγίου Νικοδήμου, έξω από τη Γουμένισσα, στο Κιλκίς και έκτοτε δεν έχω σταματήσει να το επαναλαμβάνω, χαίρομαι που το επαναλαμβάνει πολλές φορές και ο Γιάννης Σμαραγδής.
Το δεύτερο, που είναι προέκταση του πρώτου, αποτέλεσε προϊόν σκέψης έπειτα από μία εξαιρετική συνομιλία που είχαμε με τον λαμπρό καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη όταν τον επισκεφθήκαμε μαζί με τον Γιάννη Φιλιππάκη στο Δερβένι Κορινθίας, στην εξοχική του κατοικία, για να συνεννοηθούμε για την εκδήλωση: Συζητήσαμε για τον φόβο μήπως, από την επανάληψη και τη διάδοση ανακριβών ειδήσεων για την ταυτότητά μας, στο μέλλον ο ιστός της Τεχνητής Νοημοσύνης αλλοιώσει πλήρως την εθνική μνήμη και δικαιώσει τους αντιπάλους της πατρίδας μας.
Πρόκειται για κολοσσιαία μάχη, την οποία δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είναι σε εξέλιξη. Και αν δεν την κερδίσουμε, στο μέλλον θα περιγράφεται στον ιστό μια Ελλάδα όπως την περιγράφουν σήμερα οι εχθροί της όταν μιλούν για το τι έγινε στην Τριπολιτσά, τι έγινε στη Μικρά Ασία, τι έγινε στην Ηπειρο, τι έγινε στη Θράκη και τη Μακεδονία, ποιος ήταν ο Καποδίστριας, ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης. Τα τέρατα που κυκλοφορούν θα γίνουν επίσημη Ιστορία. Ψηφιακή Ιστορία. Η πιο επικίνδυνη Ιστορία!
Θέτω εξαρχής αυτό το πλαίσιο στο σημερινό σημείωμα για να εξηγήσω σε κάποιους τους οποίους ενοχλεί η κριτική γιατί είναι τεράστιο λάθος τους να θεωρούν την Ιστορία εμπόδιο στα deals. Γιατί η Ιστορία αποτιμάται και σε άυλο κεφάλαιο, αλλά ακόμα και σε χρήμα, σε πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια από θνησιγενή deals, διακρατικά ή άλλα, που γίνονται στην περιοχή μας. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να καταλάβει γιατί κάνουμε φασαρία για τα κειμήλια της Εικοσιφοίνισσας και βλέπει φαντάσματα.
Κάνουμε φασαρία, καταρχάς, όχι μόνο γιατί δεν επιστρέφονται όλα, αλλά γιατί στο μνημόνιο όπου έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του δεν περιελήφθη η λέξη «κλεμμένα» ή, τουλάχιστον, το ρήμα «αφαιρέθηκαν», αλλά επελέγη η λέξη «μεταφέρθηκαν» . Στο μέλλον, δηλαδή, η ψηφιακή Ιστορία θα γράφει με βάση αυτό το μνημόνιο ότι οι Βούλγαροι δεν έκλεψαν κειμήλια στην περιοχή μας το 1944, αλλά τα μετέφεραν στη Σοφία με την ACS της εποχής!
Το θέμα δεν είναι όμως μόνο τα κειμήλια. Το βαθύτερο στρατηγικό θέμα είναι ότι, παρατηρώντας μας οι γείτονες στα Βαλκάνια, αλλά και γείτονες Τούρκοι, μας ζυγίζουν από το πώς χειριζόμαστε μια σειρά θεμάτων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, από το όνομα της Μακεδονίας, μέχρι τα κειμήλια που έκλεψαν οι Βούλγαροι και δεν τα παραδίδουν (ενώ εμείς κάναμε δώρο στην κυβέρνησή τους για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές) και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν είναι ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε μάχη για οτιδήποτε αφορά την Ιστορία μας και τον εαυτό μας.
Μας νοιάζουν οι αγωγοί, οι κόμβοι, τα καλώδια, τα deals, τα συμβόλαια και τα λεφτά, αλλά όχι να υπερασπιστούμε το ποιοι πραγματικά είμαστε. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε μάχη, ακόμα κι αν τους πληρώνουμε, αυτό είναι το εντυπωσιακότερο. Ο σύζυγος της προέδρου της Κομισιόν πήρε ένα τεράστιο συμβόλαιο από την Ελληνική Δημοκρατία για την εταιρία του την περίοδο της πανδημίας και των εμβολίων.
Και το ευχαριστώ της κυρίας ήταν να υποδεχθεί τους Σκοπιανούς προχτές στις Βρυξέλλες με φράσεις όπως «υποδεχόμαστε τον μακεδονικό πολιτισμό και τη μακεδονική γλώσσα». Χωρίς να διαμαρτυρηθούμε καθόλου και χωρίς, βεβαίως, να εγείρουμε κάποιο βέτο στην πορεία για όλα αυτά τα αλυτρωτικά. Και χωρίς, βέβαια, να την πάρει ο πρωθυπουργός από το χέρι, την πληρώνει που την πληρώνει, και να την πάει μια βόλτα στο Μουσείο της Βεργίνας για να δει ποιος είναι ο πραγματικός μακεδονικός πολιτισμός.
Οι κυβερνώντες
Με τα μυαλά που κουβαλάνε οι κυβερνώντες μας, αυτό που θα επικρατήσει στο μέλλον στον ιστό της Τεχνητής Νοημοσύνης θα είναι η μία και μόνη Μακεδονία των Σκοπίων, γιατί εμείς δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου να δώσουμε μάχη για τη δική μας αληθινά μία και μόνη Μακεδονία. Ολα τα αρχαία της εδώ βρέθηκαν! Αντιθέτως, κρύβουμε και το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία της Θεσσαλονίκης για χάρη της συναυλίας ενός τραγουδιστή.
Το γεγονός ότι έχει υπογραφεί μια συνθήκη δεν λέει τίποτα στην ψυχή των πολιτών (ελληνική Ιστορία αιώνων δεν διαγράφεται σε ένα λεπτό και σε μία στιγμή στους Ψαράδες των Πρεσπών!), αλλά δεν λέει και τίποτα για τον ιστορικό χρόνο. Τις συνθήκες είμαστε έτοιμοι να τις πατήσουμε με πολύ μεγάλη ευκολία όταν «δίνουμε», όπως συνέβη με τη Συνθήκη του Νεϊγί, αλλά όχι να τις υπερασπιστούμε όταν πρόκειται να πάρουμε!
Πώς να πιστέψει λοιπόν ο Τούρκος του οποίου το πατριωτικό αίσθημα είναι πολύ αναπτυγμένο ότι εμείς θα δώσουμε μάχη ως Ελληνική Δημοκρατία για το Αιγαίο και για τα νησιά μας όταν μας βλέπει να εκποιούμε με πολύ μεγάλη άνεση κειμήλια, αλλά και το όνομα της Μακεδονίας χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία; Με το επιχείρημα ότι υπάρχει συνθήκη που μας δεσμεύει. Αν τυχόν, μάλιστα, ελπίζω να μην υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, τα κειμήλια που ήρθαν από τη Βουλγαρία μάς επεστράφησαν με τη μέθοδο της κατάθεσης, της παρακαταθήκης δηλαδή (ουσιαστικά της παρακράτησης κυριότητας εκ μέρους της Βουλγαρίας), θα πρέπει να ντρεπόμαστε στο τέλος να κυκλοφορήσουμε.
Το λάθος
Ενα δεύτερο παράδειγμα για το πόσο λάθος σκεφτόμαστε όταν βάζουμε μπροστά τα deals και αφήνουμε πίσω την Ιστορία είναι η υπόθεση Σινιρλίογλου. Ψηφίσαμε τον λαμπρό για τον λαό του Τούρκο διπλωμάτη για γενικό γραμματέα του ΟΑΣΕ, κόντρα μάλιστα στις επιθυμίες των αδελφών μας της Κύπρου, που φυσικά με τον εισβολέα γείτονα δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να ψηφίσουν Τούρκο για αξίωμα σε διεθνή οργανισμό.
Τότε πανηγυρίσαμε για την πρωτοπορία μας, ενώ στην ουσία δώσαμε το λούστρο μας στον αντίπαλό μας. Τώρα όμως που ο Ερντογάν αποφάσισε να προτείνει τον Τούρκο διπλωμάτη για τη Γενική Γραμματεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, και καταλαβαίνουμε τι θα σημαίνει αυτό, εφόσον εκλεγεί, για το Κυπριακό, τα Ελληνοτουρκικά και όλα τα θέματά μας, κάνουμε αγωνιώδη καμπάνια στο παρασκήνιο για να αποτρέψουμε τη δήλωση υποψηφιότητάς του και κατ’ επέκταση την εκλογή του.
Στην πραγματικότητα, κάνουμε έναν αγώνα για να δείξουμε στους εαυτούς μας πόσο ανόητοι είμαστε και πόσο μας χρησιμοποιούν οι γείτονες στην αφέλειά μας, στην καλύτερη περίπτωση, για να μη σκεφτώ βαρύτερα πράγματα. Αν σκεφτόμασταν το αυτονόητο, ότι δεν δίνεις ποτέ ψήφο στον θεωρητικό της «Γαλάζιας Πατρίδας» που αμφισβητεί την Ιστορία σου στο Αιγαίο για αιώνες, δεν θα είχαμε κάνει αυτό το λάθος.
Θέλω λοιπόν με αυτές τις δύο επισημάνσεις να πω στον πρωθυπουργό να μην ενοχλείται που ακούγονται φωνές σε όλη τη χώρα κατά των αποφάσεών του, τις επιπτώσεις των οποίων, εθνικές, θρησκευτικές και πολιτικές, είχε υποτιμήσει πλήρως επειδή είναι άγευστος της Ιστορίας.
Θέλω να του ζητήσω να σταματήσει να προσπαθεί να εμποδίσει την άποψη των άλλων μέσω τρίτων παρένθετων προσώπων, μικρούληδων και παπαμικρούληδων. Τα ξέρουμε όλα. Αν δεν μιλάμε, το κάνουμε για το καλό της πατρίδας σε αυτή τη φάση. Αλλά κάποια στιγμή αυτό το κακόγουστο αστείο όποιος μιλάει και λέει τα αυτονόητα για την Ιστορία μας να καταδιώκεται με bullying στο παρασκήνιο, δημοσιογράφος είναι, ακαδημαϊκός του Στάνφορντ ή ελληνικού ιδιωτικού ΑΕΙ είναι, πολιτικός που διεγράφη είναι, μητροπολίτης είναι, αυτοδιοικητικός είναι, ό,τι κι αν είναι, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει.
Η Ιστορία είναι εμπόδιο για τα deals γιατί οι λαοί που υφίστανται τα deals έχουν ακόμα ισχυρή ιστορική μνήμη παρά την πλύση εγκεφάλου και αντιδρούν. Και δεν χρειάζεται κανένας πολιτικός αντίπαλος του πρωθυπουργού από την Αθήνα να την πυροδοτεί. Οι λαοί είναι αυτοαναφλεγόμενοι.
