Την επαύριον των τραυματικών εκλογών του 1981, κατά τη διάρκεια των οποίων η Ν.Δ. συνετρίβη από το ΠΑΣΟΚ και ηττήθηκε με 12 μονάδες διαφορά από τον Ανδρέα Παπανδρέου, αρχηγός του κόμματος εξελέγη ο Ευάγγελος Αβέρωφ.
Ο Ηπειρώτης πολιτικός δεν ήταν φτιαγμένος για μεγάλους πρώτους ρόλους, αλλά ως παλαιό στέλεχος του κόμματος από την εποχή της ΕΡΕ και ως συγγραφέας του πολύκροτου βιβλίου «Φωτιά και Τσεκούρι» γνώριζε τον παλμό των οπαδών της Ν.Δ. Μετρούσε σωστά τον σφυγμό.
Για να μη διαλυθεί το κόμμα εις τα εξ ων συνετέθη, έπρεπε να συσπειρωθεί. Σε καιρούς όπου φυσούσαν οι άνεμοι της αλλαγής και της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ ο Αβέρωφ επένδυσε στην ιστορία της παράταξης και στις αξίες της.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν η περίφημη μπάντα και τα τραγούδια της «γαλάζιας» γενιάς με τα οποία άρχιζαν οι ομιλίες του, κάπως έτσι άρχισε να έχει επιρροή η Ν.Δ. στη νεολαία και στα πανεπιστήμια 45 χρόνια πριν, σε καιρούς απόλυτης κυριαρχίας της Αριστεράς. Ο ύμνος της Ν.Δ., που έγραψε ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς (άκρως τολμηρή επιλογή για έναν τραγουδιστή της νεολαίας η ταύτισή του με ένα κόμμα σε εκείνα τα πέτρινα χρόνια), είχε τρία «ζήτω»: Ενα για την Ελλάδα, ένα για τη θρησκεία και ένα για τη Ν.Δ.
Ενα δεύτερο πολιτικό τραγούδι (η Δεξιά δεν είχε μέχρι τότε καμία επαφή με το πολιτικό τραγούδι) αντηχούσε στο ετήσιο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ, που διεξαγόταν στο Πεδίον του Αρεως. Το τραγούδι αυτό, σε μουσική και στίχους του Βίκτωρα Πολυδώρου, ήταν αφιερωμένο στον προερχόμενο από το Κέντρο στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα και στον συνταγματάρχη Ψαρρό, τους ήρωες του ΕΔΕΣ. Στόχευαν να θυμίσουν στους οπαδούς ποιου κόμματος, ποιας ιστορίας ηγούνται.
Το τραγούδι αυτό είχε τους εξής στίχους:
«Ζέρβα από τον τάφο έβγα και δες
θ’αναστηθεί ξανά ο ΕΔΕΣ
για τη σημαία και το σταυρό
αν χρειαστεί και στο βουνό
εμείς δεν ξέρουμε ζυγό
Μύρισε θυμάρι και βασιλικό
λάμπει το φεγγάρι μες τον ουρανό
της κληρονομιάς εμείς συνεχιστές
στην κορυφή και πάλι, πάλι νικητές».
Τα τραγούδια αυτά βοήθησαν καταλυτικά στην αύξηση της συσπείρωσης της Ν.Δ. και πέτυχαν να βελτιώσει εντυπωσιακά τις επιδόσεις της στις ευρωεκλογές του 1984. Το ΠΑΣΟΚ «έπεσε» στο 42%, η Ν.Δ. «ανέβηκε» στο 38% και ο Αβέρωφ παρέδωσε με μια συνέντευξη στη «Μεσημβρινή» τη σκυτάλη στους δελφίνους. Τη συνέχεια την ξέρουμε!
Τα τραγούδια της «γαλάζιας γενιάς» συνδέθηκαν στο θυμικό του μέσου νεοδημοκράτη με μεγάλες νίκες -ηχούσαν μέχρι και τις εκλογές του 2009-, με μεγάλες χαρές και μεγάλους έρωτες νεολαίων αλλά και με μεγάλες πίκρες. Οι «πρασινοφρουροί» της εποχής θέλησαν να πάρουν ρεβάνς για τον εμφύλιο και άρχισαν διώξεις προς τα απλά μέλη της Ν.Δ., που στο μεταξύ είχαν φτάσει το 1.000.000 εγγεγραμμένους στο μητρώο του κόμματος. Μπορεί στην ευρύτερη κοινωνία να μη λένε πολλά αυτά τα πολιτικά τραγούδια σήμερα, αλλά μέσα στην παράταξη περιγράφουν ζωές και ζωές.
Σταδιακά τα τραγούδια αυτά ατόνησαν. Επί Καραμανλή, παράλληλα με αυτά, έκανε μεγάλη καριέρα και ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» του Βυζαντίου, το «Θα ‘ρθεις σαν αστραπή», που συμβόλισε μια ολόκληρη εποχή. Επί Αντώνη Σαμαρά ο πυρσός που φιλοτέχνησε ο Τίτος Αθανασιάδης το 1974, με εντολή Καραμανλή, ανασχεδιάστηκε, ενώ επί Κυριάκου έσβησαν όλα: Και ο πυρσός και ο ύμνος και το «Μύρισε θυμάρι». Και όχι μόνο έσβησαν, αλλά το κόμμα πήγε στην αντίθετη κατεύθυνση: Η θρησκεία εδιώχθηκε επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη (ιερείς κάθισαν στο εδώλιο, θεωρήθηκε ελευθερία της έκφρασης ο βανδαλισμός προσώπων αγίων στην Εθνική Πινακοθήκη), ενώ ο βασιλικός μαράθηκε εντελώς.
Το κόμμα άφησε την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης βορά στη ναζιστική Ακροδεξιά, που είναι η μόνη που παρίσταται στο ετήσιο μνημόσυνο στον Γράμμο και στο Βίτσι. Οποιος βουλευτής θελήσει να πάει κινδυνεύει με διαγραφή για συμμετοχή σε «εορτές μίσους», ενώ όλες οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος είναι εκδηλώσεις για την ειρήνη.
Τούτων δοθέντων, λοιπόν, και βάσει αυτών των δεδομένων, μας προκάλεσε κατάπληξη η ανάσυρση εκ της βαθείας καταψύξεως των τραγουδιών της «γαλάζιας γενιάς» με την αφορμή της επετείου των 52 χρόνων από της ιδρύσεως της Ν.Δ. Σαράντα πέντε χρόνια μετά δεν «δουλεύουν» πια αυτά ούτε στις μεγάλες ηλικίες.
Τα έσβησαν
Οσα εκπροσωπούσαν αυτά τα τραγούδια τα έσβησαν οι τελευταίες κυβερνήσεις της Ν.Δ. με τις πολιτικές τους και με τις πρακτικές τους. Δεν νιώθει τίποτε ο κόσμος, ακόμη και αυτός που τα ξέρει, γιατί δεν υπάρχει περιεχόμενο για να τα υποστηρίξει. Το αντίθετο. Οι διώκτες της Ν.Δ. για τους οποίους γράφτηκαν αυτά τα τραγούδια έχουν στρογγυλοκαθίσει στο Μαξίμου και κρατούν στα χέρια τους το τιμόνι της Ν.Δ.
«Γαλάζια γενιά» σήμερα είναι οι τότε πρασινοφρουροί και οι κνίτες που μετακόμισαν και έγιναν βασικοί υπουργοί της Ν.Δ. Και αν δεν «δουλεύουν» πλέον αυτά τα τραγούδια στο υποσυνείδητο των οπαδών, δεν μπορούν να συσπειρώσουν πλέον.
Επειδή η ηγεσία της Ν.Δ. δεν «νιώθει», δεν καταλαβαίνει ότι τα τραγούδια αυτά μιλάνε πια κι αν (γιατί οι ιδεολογικές μάχες είναι άλλες πλέον) στον κόσμο που έχει φύγει από τη Ν.Δ. για άλλες πολιτείες. Οι ψηφοφόροι που σταυρώνουν τους Χάρηδες, τους Τάκηδες, τους Γιώργηδες, τους Μάκηδες, τους Αδώνιδες, τις Ειρήνες, τις Λίνες και τους Μιχάληδες δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Τζάμπα μπήκατε στον κόπο, λοιπόν.
Αφήστε τα, λέμε εμείς, ήσυχα αυτά τα τραγούδια στη λήθη τους. Σε κανένα reunion της ΟΝΝΕΔ κι αν… Χρησιμοποιώντας τα, άλλωστε, τα ξεφτιλίζετε, τα «βιάζετε» και τα ακυρώνετε. Στο τέλος θα αηδιάζουμε στο άκουσμά τους αν συνεχίσετε να τα χρησιμοποιείτε εσείς οι καιροσκόποι που δεν τα αγαπήσατε. Μην αγγίζετε, λοιπόν. Μακριά τα χέρια σας από εκεί. Θερμή παράκληση.
