Παρακολουθώντας αντιδράσεις στο καφενείο

Δεν υπάρχει καλύτερο από το να είσαι ουδέτερος και να παρακολουθείς σε καφενείο ένα ποδοσφαιρικό ντέρμπι. Κοντά στη γειτονιά μου εντόπισα τελευταία, χωμένο μέσα σε ένα στενάκι, ένα παλιό παραδοσιακό καφενείο. Ενα καφενείο που σερβίρει από καδεφάκι μέχρι… μπριζόλα με πατάτες! Για να καταλάβετε, με 2 ευρώ πίνεις το καφεδάκι σου και απολαμβάνεις τον αγώνα σε μεγάλη τηλεοπτική οθόνη.

Εκεί, λοιπόν, έφτασα χθες, πέντε λεπτά πριν αρχίσει το ματς, και διαπίστωσα ότι η (μεγάλη) αίθουσα του καφενείου ήταν κατάμεστη! Από οπαδούς, φυσικά, και των δύο ομάδων του χθεσινού ντέρμπι. Παρά το κατάμεστο του καφενέ, δυο θαμώνες μού παραχώρησαν τον απαιτούμενο χώρο στο τραπεζάκι τους, βρήκα και μια καρέκλα, παρήγγειλα έναν μέτριο ελληνικό και το ματς άρχισε.

Δεν ξέρετε πόσο πολύ μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Στο λεωφορείο, στο μετρό, στη στάση, στα φανάρια, στο καφενείο. Με το που άρχισε, λοιπόν, το ματς, άρχισα να περιεργάζομαι τους οπαδούς που κάθονταν σε αναμμένα κάρβουνα! Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Αντί να βλέπω το ματς, παρατηρούσα τους οπαδούς!

Τη μια «ο σέντερ φορ είναι καλό παιδί, αλλά το έχει πάρει απάνω του», την άλλη «ο προπονητής έχει ασυλία από τον ιδιοκτήτη και κάνει ό,τι του κατέβει στην γκλάβα». Κάνει, αίφνης, ένα λάθος ο τερματοφύλακας και φυσικά «αυτός παίζει επειδή έχει τις πλάτες του προπονητή και ο “καλός μας” κάθεται στον πάγκο»…

Το τι άκουγαν οι άμοιροι οι ποδοσφαιριστές δεν λέγεται. «Ασε, ρε, που φέραμε τους ξένους μισθοφόρους να μας μάθουνε μπάλα! Αυτοί έρχονται για να κολλάνε ένσημα και μένουν αέξω τα Ελληνόπουλα, που τελικά πάνε στο εξωτερικό». Κάποια στιγμή ο τερματοφύλακας κάνει μια πολύ δύσκολη ενέργεια. «Τι να σε κάνω εγώ που τα πιάνεις όλα μέσα στην εστία; Οταν κάνεις έξοδο, όμως, τρέμει το φυλλοκάρδι μας» λέει ένας κύριος, μεγάλης ηλικίας, που σίγουρα έχει προλάβει τον Βουτσαρά, ίσως και τον Δελαβίνια!

Ολοι, μα όλοι, βρίζουν και καταριούνται τους παίκτες (βγάλτε τη φανέλα!), τον πρόεδρο (μας φέρνει τα σαπάκια των μανατζαραίων), τον προπονητή (νύχτα θα φύγει!)… Είναι απίθανες οι εκφράσεις που ακούγονται στην κερκίδα του καφενείου! Αλλαγές συναισθημάτων σε δευτερόλεπτα, αποθέωση του «άσχετου» μόλις κάνει μια καλή ενέργεια, αποδοκιμασία του «παιχταρά» με το που θα κάνει το πρώτο λάθος!

Οσο για τον διαιτητή; Το τι ακούει δεν λέγεται. «Βρε κοράκι, που να γυρίσεις σπίτι σου και να σε περιμένει πίσω από την πόρτα με την παντόφλα η πεθερά σου!» Ούτε καν η γυναίκα του! Τι να την κάνεις την μπάλα όταν μπορείς να απολαύσεις τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες;

Η ΑΚΙΣ