Έχοντας θυμίσει αυτό ως αφετηρία, επιμένω πως η μόνη πραγματική αντιφασιστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη, ήταν η στρατιωτική παρέλαση προς τιμήν του ελληνικού ΟΧΙ στον φασιστικό Άξονα στις 28 Οκτωβρίου 1940.
Αυτό που έγινε στην Εγνατία ήταν μια περιττή διαφήμιση του απαξιωμένου και καταδικασμένου από την Ελληνική Δικαιοσύνη χρυσαυγίτη που νομίζει ότι είναι πολιτικός παράγοντας. Το κλείσιμο σταθμών του μετρό, βοήθησε την ίδια διαφήμιση…
Κάθε σοβαρός Κεντροδεξιός ή νέτα-σκέτα Δεξιός, γαλουχημένος με εθνικά, πατριωτικά και δημοκρατικά ιδανικά, πολύ απλά αρνείται το δικαίωμα ενός καταδικασμένου τύπου που έχει τατουάζ τη ναζιστική σβάστικα να καπηλεύεται αυτά τα ιδανικά.
Και πραγματικά, δεν θέλω να ακούσω την ανόητη δικαιολογία πως η σβάστικα ήταν αρχαίο σύμβολο από την Ελλάδα ως τη βουδιστική ανατολή. Δεν κάνανε βουδιστικές συνεδρίες στα φυτώρια της Χρυσής Αυγής…
Ακόμα και τον Μεταξά επικαλείται ενίοτε ο σβαστικοφόρος.
Προσβάλλοντας φυσικά την ιστορία του Ιωάννη Μεταξά που είπε εκείνο το περίφημο ΟΧΙ, αρνούμενος να προσκυνήσει τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ. Δεν χρειάζεται ο Μεταξάς σύγχρονους υποκριτές πατριδοκάπηλους να τον τιμούν.
Εκείνο το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ταυτίστηκε με ένα ολόκληρο έθνος, την ιστορία του και τη βιολογική του μνήμη. Ανταποκρίθηκε στο DNA που κουβαλά το ΟΧΙ από τις Θερμοπύλες, το πήγε ως την Πίνδο το 1940 και το έκανε κραυγή θυσίας τόσων παλικαριών της ΕΛΔΥΚ το 1974.
Από την άλλη, κάθε σοβαρός πατριώτης και δημοκράτης, αρνείται σε μπαχαλάκηδες, δήθεν αντιφασίστες της ριζοσπαστικής Αριστεράς και σε σταλινιστές, το δικαίωμα να εμφανίζονται ως υπερασπιστές της Δημοκρατίας που κατά την ιδεολογία τους επιθυμούν να καταλύσουν.
Θυμάστε τι είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης για τον αριστερόστροφο φασισμό, ε;
Οι «φασισμοί», μαύροι και κόκκινοι, θα προσθέσω, έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον για να επιβιώνουν, δείχνοντας οι μεν τους δε ως «εχθρούς» και τούμπαλιν…
Φυσικά, ο πραγματικός εχθρός, είναι αλλού. Πάντα αλλού. Κι όσο η κοινωνία χαζεύει τα απολιθώματα της ιστορίας να μαλώνουν μεταξύ τους, ο πραγματικός εχθρός πιέζει, μέχρι του σημείου που ίσως μας καταφέρει να ενωθούμε πάλι, σαν τότε, που Δεξιοί κι Αριστεροί, φωνάξανε αυθόρμητα το ίδιο σύνθημα: «ΑΕΡΑ!»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη»