«Πριβέ» ενημέρωση για το θέμα του καλωδίου

Η απόφαση της κυβέρνησης να κάνει ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης χωριστές, κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς, αντί να συγκαλέσει με θεσμικό τρόπο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών για το φλέγον ζήτημα της πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, είναι (επιεικώς) περίεργη και εγείρει σοβαρά ερωτήματα.

Η επιλογή αυτή, αντί για έναν ανοιχτό, διαφανή και θεσμικό διάλογο παρουσία όλων των πολιτικών αρχηγών, προκαλεί εύλογες απορίες σχετικά με τη στρατηγική της κυβέρνησης και τις επιλογές της στον χειρισμό των εθνικών θεμάτων. Τι ακριβώς επιδιώκει πίσω από τις κλειστές πόρτες; Μήπως να διαμορφώσει διαφορετικές εντυπώσεις σε καθέναν ξεχωριστά, αποφεύγοντας τη δημόσια αντιπαράθεση επιχειρημάτων και την άμεση πολιτική λογοδοσία; Αλλα θα πει ο κ. Γεραπετρίτης στον έναν και άλλα στον άλλον πολιτικό αρχηγό;

Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση, βέβαια, προκαλεί η στάση της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά το ίδιο το κείμενο της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης. Η ανακοίνωση ότι το έγγραφο αυτό «θα διανεμηθεί» στους πολιτικούς αρχηγούς αποκαλύπτει μια βαθιά προβληματική αντίληψη περί διαφάνειας. Προς τι η τόση μυστικότητα; Γιατί το κείμενο δεν δημοσιοποιείται άμεσα προς τον ελληνικό λαό; Αλλωστε, οι πολιτικοί αρχηγοί και γενικά οι κομματάρχες δεν είναι ιδιοκτήτες της Ιστορίας, των εδαφών, του πολιτισμού και της αξιοπρέπειας αυτού του έθνους. Τα εθνικά θέματα και οι διπλωματικές κινήσεις που επηρεάζουν άμεσα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας ανήκουν στον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει αναφαίρετο δικαίωμα πλήρους, άμεσης και έγκυρης ενημέρωσης. Η εμμονή της κυβέρνησης να κρατά κλειστά τα χαρτιά της και να διαχειρίζεται κρατικές υποθέσεις με όρους στενής επικοινωνιακής διαχείρισης εντείνει την ανασφάλεια των πολιτών, διχάζει την κοινωνία και καθιστά μάλλον ανέφικτη τη συναίνεση σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι η καθολική και έντονη πίεση σύσσωμου του Ελληνισμού για ουσιαστική ενημέρωση γύρω από το μείζον αυτό εθνικό θέμα υπήρξε καταλυτική. Υποχρέωσε, τελικά, την κυβέρνηση ν’ ανοίξει, έστω και λίγο, τα χαρτιά της, εγκαταλείποντας την τακτική της απόλυτης σιωπής.