Τίποτα, είναι βέβαιο, δεν πάει χαμένο

Πηγαινοερχόμουν Ομόνοια – Πατησίων, μάζευα πληροφορίες και επέστρεφα στη βάση μας, στη Βησσαρίωνος 3, όπου βρίσκονταν τα γραφεία του περιοδικού «Τραστ», που εξέδιδε ο Γιάννης Παπαγεωργίου, της «Αθηναϊκής».

O Παπαγεωργίου, που είχε πολιτικό αισθητήριο, ήταν βέβαιος ότι «με το Πολυτεχνείο θα πέσει η δικτατορία». Πιο συγκρατημένος -και με τις δικές του πληροφορίες- ήταν ο Γιώργος Σπορίδης, έμπειρος πολιτικός συντάκτης, που περνούσε σχεδόν καθημερινά από τη Βησσαρίωνος.

«Φοβάμαι μήπως ανατραπεί η κυβέρνηση Μαρκεζίνη και υπάρξει επιστροφή σε σκληρότερο καθεστώς…»
Τρεχάτος, έφερνα τα νέα, μετέδιδα στο γραφείο τον παλμό του κόσμου. Με το που άρχισε τη μετάδοση ο ραδιοφωνικός σταθμός, τηλεφώνησα σε φίλο, στον Πειραιά. «Γράφε στο μαγνητόφωνο τον σταθμό. Μη σηκωθείς από την καρέκλα! Να γράφεις την εκπομπή μέρα-νύχτα…»

«Να μπω μέσα στο Πολυτεχνείο; Να έχω ρεπορτάζ καλύτερο;» ρώτησα τον εκδότη. Με κοίταξε θυμωμένος, έφτυσε (άνευ σιέλου) στο πάτωμα και μου είπε: «Βρε κιαρατά! Δεν καταλαβαίνεις ότι από ώρα σε ώρα μπορεί να ξαναβγάλουμε την εφημερίδα;». Πίστευε ότι θα είχαμε ανατροπή του σκηνικού και σκόπευε να επανεκδώσει -σε περίπτωση εκδημοκρατισμού- την «Αθηναϊκή», κάτι που τελικά έγινε την νύχτα της 24ης Ιουλίου του ̓74!

Ετσι, πηγαινοερχόμουν, έφερνα ρεπορτάζ, έγραφα όσα είχα δει και ακούσει και παρέδιδα χειρόγραφα «στον αέρα». Στην πύλη, μίλησα με κάποια από τα παιδιά και ρώτησα για έναν φίλο. «Πού να τον βρούμε τώρα; Ασε σημείωμα» μου είπαν. Αφησα σημείωμα. Χρόνια αργότερα, ο Στέλιος Λογοθέτης μού το θύμισε. «Το πήρα, αλλά ήταν αδύνατο να επικοινωνήσω τότε» μου είπε. Ο Στέλιος Λογοθέτης, ένας άνθρωπος μοναδικός στα θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, θύμα των «φατριών» στον Δήμο Πειραιώς, πλήρωσε -ως είθισται- αμαρτίες άλλων. Το βράδυ της εισβολής στο Πολυτεχνείο, ο Παπαγεωργίου θυμήθηκε τον Σπορίδη.

«Μάλλον πάμε για ανατροπή Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη και σκλήρυνση της καταστάσεως» μας είπε συνοφρυωμένος. Ωστόσο, το ρήγμα είχε ήδη δημιουργηθεί. Η ακτίνα της αισιοδοξίας που είχε αφήσει το «Πολυτεχνείο» δεν πνίγηκε από τις ερπύστριες του άφρονος Ιωαννίδη. Αλλά η χώρα πλήρωσε με απώλεια της μισής Κύπρου την «απελευθέρωση».

Τα θυμάμαι πάλι όλα αυτά μέρες σαν κι αυτές που έρχονται, σκεπτόμενος, σε αντίθεση με πολλούς, ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο», όπως έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης. Κι ας λένε ό,τι θέλουν για τη γενιά του Πολυτεχνείου… Τον Σεπτέμβριο του 1974, στην «Αθηναϊκή», ο αείμνηστος συνάδελφος Φίλιππος Καββαδίας με φώναξε στο γραφείο του: «Μικρέ, έμαθα ότι έχεις ηχογραφημένη την εκπομπή του Πολυτεχνείου. Φέρε τη να τη βάλουμε στο βιβλίο». Ηταν η πρώτη φορά που το όνομά μου αποτυπώθηκε σε σελίδες βιβλίου.

«Εδώ Πολυτεχνείο», εκδόσεις Σάκκουλα, 1974. Εκεί δημοσιεύτηκε «ατόφια» όλη η εκπομπή…

Η ΑΚΙΣ