Ανδρέας Μητσόπουλος: Στρατιωτικοί εξοπλισμοί, χωρίς φρόνημα και ισχυρή εξωτερική πολιτική δεν αρκούν

Είναι αυτονόητο πως κάθε Ελλην πατριώτης, ανεξαρτήτως κόμματος, ικανοποιείται όταν η πατρίδα του εξοπλίζεται στρατιωτικά, παράσχοντας ασφάλεια στον ελληνικό λαό. Οι εξοπλισμοί όμως, για να πιστωθούν στα επιτεύγματα μίας κυβερνήσεως, θα πρέπει αυτή να εφαρμόζει ρωμαλέα εθνική εξωτερική πολιτική, θέτοντας τέλος στη φοβικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων 30 ετών απέναντι στην Τουρκία.

• Του Ανδρέα Μητσόπουλου*

Μία φοβική πολιτική που παρακωλύει την άσκηση των κατοχυρωμένων από το Διεθνές Δίκαιο κυριαρχικών δικαιωμάτων μας. Κυριαρχικά δικαιώματα, όπως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Κρήτη. Κυριαρχικά δικαιώματα που αφορούν την ανακήρυξη της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), ούτως ώστε μαζί με την αντίστοιχη της Κύπρου να δημιουργηθεί η λεγόμενη ΑΟΖ του Ελληνισμού, γεγονός που, εάν πραγματοποιηθεί, σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση της οριοθετήσεως των ΑΟΖ Ελλάδος και Αιγύπτου, θα ακυρώσει πλήρως το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Είναι βέβαιο, άλλωστε, ότι για την περαιτέρω ισχυροποίηση της εθνικής αμύνης, βασικός παράγων είναι ο διαρκής εξοπλισμός της χώρας με οπλικά συστήματα τελευταίας τεχνολογίας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα, καθώς και η ενδυνάμωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Οπλων. Εξάλλου, σε μία εποχή ανεξέλεγκτης τουρκικής επιθετικότητος, δέον να περιθωριοποιηθούν οι αριστερίστικες φωνές που αντιμετωπίζουν την εθνική θωράκιση ως προϊόν μιλιταριστικής διαθέσεως, αγνοώντας τάχα ότι οι στρατιωτικές δαπάνες εξασφαλίζουν την ειρήνη και την κοινωνική ευημερία.

Παρά τους εξοπλισμούς στους οποίους προβαίνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν έχει γίνει πειστική ότι, αν χρειαστεί, έχει την τόλμη να τους αξιοποιήσει, με αποτέλεσμα τη γιγάντωση της τουρκικής αυθαιρεσίας. Αντί λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση, με την ισχύ που της προσδίδουν οι εξοπλισμοί, να εφαρμόζει άφοβα τις επιταγές του Διεθνούς Δικαίου, αρκείται σ’ έναν φοβικό και ατελέσφορο διάλογο με τη μονίμως επιθετική και αφερέγγυα Τουρκία.

Τι έχει αιτηθεί, αλήθεια, ο Ελληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στις συζητήσεις του με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ως αντίβαρο στις πάγιες επιθετικές βλέψεις της Τουρκίας; Ζήτησε την άρση του casus belli, απειλή που διατυπώνει μονίμως η Τουρκία, εάν η Ελλάς ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της; Απαίτησε την άμεση παύση της λειτουργίας της Αγίας Σοφίας υπό την ιδιότητα του τζαμιού και την επιστροφή του υπέρτατου συμβόλου της Ορθοδοξίας σε καθεστώς μουσείου; Ασκησε πίεση για τις λαθρομεταναστευτικές ροές που προκαλεί η Τουρκία στο Αιγαίο και στον Εβρο, στοχεύοντας στην ισλαμοποίηση της Ελλάδος;

Προέταξε την πιστή εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης, την οποία η Τουρκία καταστρατηγεί διαρκώς από το 1955 και εντεύθεν, συρρικνώνοντας την ελληνορθόδοξη μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, στην Ιμβρο, στην Τένεδο και στα Πριγκπονήσια, εν αντιθέσει με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη, η οποία απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο και θρησκευτικό δικαίωμα; Εξέφρασε, ως πρωθυπουργός της Ελλάδος, την εθνική θέση να καταργηθεί το ψευδοκράτος, να απελευθερωθούν τα κατεχόμενα εδάφη και να αποχωρήσει ο στρατός κατοχής από την Κύπρο;

Η άριστη κατάρτιση, το ακμαίο φρόνημα των Ελλήνων στρατιωτικών και τα πανίσχυρα οπλικά συστήματα, εγγυώνται αξιόμαχες Ενοπλες Δυνάμεις. Αρκεί, βέβαια, στην πολιτική ηγεσία της Ελλάδος να ευρεθούν κυβερνήσεις πατριωτικού προσανατολισμού. Κυβερνήσεις που θα καλλιεργούν ακατάπαυστα το εθνικό φρόνημα και το ηρωικό πρότυπο ενδόξων εποχών, στο σύνολο της ελληνικής νεολαίας, μέσω της ελληνοκεντρικής παιδείας. Ιδανικά και αξίες που θα εξασφαλίσουν την ελευθερία των Ελλήνων, αλλά και την εκπλήρωση των πεπρωμένων της φυλής, όταν οι καιροί το επιτρέψουν.

*Δικηγόρος – συγγραφέας Μέλος κεντρικής επιτροπής της Φωνής Λογικής