Γιατί (τελικά) ο συμβιβασμός βολεύει άπαντες
Πρώτον, επαναλαμβάνω και σήμερα την καταπληκτική σύμπτωση της κορύφωσης των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό (και πιθανώς για τα ελληνοτουρκικά, αν διεξαχθεί η διμερής συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν) με την κορύφωση των διαπραγματεύσεων με την τρόικα.
Η επιστολή Τόμσεν αυτό το νόημα είχε, μεταξύ άλλων. Μετακίνησε τα χρονοδιαγράμματα για τον Ιανουάριο. Ο πρωθυπουργός θα κάθεται σε δύο τραπέζια μαζί. Κύπρος το ένα, χρέος το άλλο. Θα σηκώνεται από το ένα, θα κατευθύνεται στο άλλο. Ο,τι «παραχωρεί» στο ένα, ίσως του φέρνει όφελος στο άλλο. Δέχεσαι τετραετή μεταβατική λύση για την παραμονή του Αττίλα στο πρώτο, για παράδειγμα (υπάρχει κατατεθειμένο νέο σχέδιο των ΗΠΑ για τις εγγυήσεις); Παίρνεις υποχώρηση του ΔΝΤ για εργασιακά και Ασφαλιστικό στο άλλο. Ας πούμε.
Δεύτερον, επισημαίνω ότι ο Τσίπρας σκηνοθετεί ρήξη με τους Γερμανούς (πάλι) έχοντας navigator όπως και το καλοκαίρι του 2015. Το τηλεφώνημά του με τον Τραμπ δεν έγινε την ημέρα που ανακοινώθηκε, αλλά μέρες νωρίτερα με τη μεσολάβηση του Ομπάμα. Η γεωπολιτική ανάλυση που έκανε ο πρωθυπουργός στη Νίσυρο για τους τρεις κύκλους, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται η Ελλάδα ως νησίδα σταθερότητας (Αφρική, Καύκασος, Μέση Ανατολή), ταυτίζεται απολύτως με την τοποθέτηση του πρέσβη Πάιατ στην «Καθημερινή» προ εβδομάδων. Και συμπίπτει χρονικά με τη διαφαινόμενη απόφαση των ΗΠΑ να ανεβάσουν τα επιτόκια μέσω Fed, προκειμένου να παρασύρουν και την ΕΚΤ να κάνει το ίδιο, ώστε να σπάσει τον δεκαετή κύκλο λιτότητας που έχει επιβάλει ο Σόιμπλε στην ευρωζώνη. Συνεπώς είμαστε μέρος σχεδίου, δεν παίζουμε μόνο για τους εαυτούς μας. Με όλους τους κινδύνους και τις ευκαιρίες που συνεπάγεται αυτό.
Τρίτον, ο Τσίπρας σκηνοθετεί μια σύγκρουση που δεν έχει ακριβώς τους ίδιους κινδύνους με την προηγούμενη του 2015. Οι τράπεζες δεν κινδυνεύουν (λειτουργούν υπό καθεστώς capital controls), ενώ η επόμενη μεγάλη λήξη ομολόγων είναι τον Ιούλιο. Οι εκλογές θα ναρκοθετήσουν βεβαίως την ανάπτυξη (αν φυσικά γίνουν), θα ενισχύσουν την αντιευρωπαϊκή ατμόσφαιρα και θα διαλύσουν την όποια εμπιστοσύνη. Από την άλλη, ελληνικές εκλογές μεταξύ ολλανδικών και γαλλικών με σημαία την αντι-λιτότητα θα επιδράσουν σε ξένα ακροατήρια.
Τέταρτον, η Ν.Δ. δεν θέλει εκλογές έπειτα από σύγκρουση με τους δανειστές κι ας λέει. Στην τελική σύσκεψη που έγινε για τον Προϋπολογισμό με τη συμμετοχή Κυριάκου, Ντόρας, των δύο αντιπροέδρων και άλλων συζητήθηκε το θέμα και υπήρξε αμφιθυμία. Τούτων δοθέντων, η εκτίμηση που διατυπώνω -με τα δεδομένα που ξέρω σήμερα- είναι ότι η σύγκρουση δεν βοηθά κανέναν. Αντιθέτως, ο συμβιβασμός βολεύει. Απαντες.
Μανώλης Κοττάκης
