Το 80% των οπαδών της διαφωνεί με τη μετάλλαξη του κόμματος Από τον
Θύμιο Λυμπερόπουλο
Οχρόνος είναι μια έννοια πολύπλοκη: Αλλοτε εμφανίζεται ως γιατρός και επουλώνει πληγές, άλλοτε ως δικαστής και αποδίδει δικαιοσύνη, άλλοτε ως τιμωρός για αυτούς που τον διαχειρίζονται με απρέπεια και αχαριστία. Στον έβδομο χρόνο της οικονομικής κρίσης και των Μνημονίων πια, είδαμε πολλά, ζήσαμε ακόμη περισσότερα και είμαστε ακόμη ζωντανά παραδείγματα πολιτών που πληρώνουν ακριβά μια λάθος επιλογή.
Η Δικαιοσύνη, καθυστερημένα μεν αλλά χωρίς καμία αμφιβολία δε, απήλλαξε την κυβέρνηση Καραμανλή από το σκηνοθετημένο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου και κατέδειξε ως ένοχο τον Γεωργίου για την παραποίηση των στοιχείων της ΕΛ.ΣΤΑΤ. – στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν (με τις ευλογίες της Eurostat και των εταίρων μας στην ευρωζώνη) για να μπει η χώρα σε οικονομική επιτήρηση και να βυθιστεί στο σκοτάδι των Μνημονίων και των διεθνών κερδοσκόπων. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι κυβερνήσεις μας τα επένδυσαν με φτώχεια, ανεργία, μειώσεις συντάξεων και μισθών, με υπερφορολόγηση και πολιτικές που η ανθρώπινη φύση δεν μπόρεσε να αντέξει.
Από το πρώτο Μνημόνιο, που φέρει την υπογραφή του Γιώργου Παπανδρέου και το οποίο ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΤΗΚΕ στην ελληνική Βουλή, η Ελλάδα ήταν καταδικασμένη σε οικονομική κατοχή. Εξηγήστε μου, με ποιο σκεπτικό Ελληνας βουλευτής ψήφισε ότι η χώρα μας δεν μπορεί να δανειστεί από χώρα εκτός ευρωζώνης και πως δεν επιτρέπεται συμψηφισμός στις οικονομικές συναλλαγές μεταξύ Ελλάδας και δανειστών; Στη γλώσσα του λαού και των απλών ανθρώπων, αυτό λέγεται ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Κι όμως, όλοι αυτοί εξακολουθούν να κάνουν πολιτική καριέρα και έχουν το θράσος να μας προτείνουν λύσεις για να βγει η χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο…
Η συνέχεια του δράματος περνά από το Ζάππειο και περιλαμβάνει άλλη μία εξαπάτηση του ελληνικού λαού. Η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά όχι μόνο δεν προσπάθησε με την πολιτική της να ξεσκεπάσει την προδοσία, αλλά την κάλυψε κιόλας. Στο τέλος, συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ μόνο και μόνο για να κρατηθεί στην εξουσία.
Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα καθαρά μνημονιακό, με προτεραιότητα την άψογη συνεργασία με τους δανειστές. Ουδόλως ενδιαφέρεται για ό,τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Εχει ξεκάθαρα κίνητρα και ξεκάθαρους στόχους. Ο παράγοντας «άνθρωπος» έχει διαγραφεί και από τον λόγο και από το πρόγραμμα του κόμματος. Δυστυχώς, η μεγάλη παράταξη της Κεντροδεξιάς, αυτή που συσπείρωνε γύρω της μεγάλες πλειοψηφίες του εκλογικού σώματος, έπαψε να υπάρχει… Στη θέση της αυτοσυστήθηκε ένα σύνολο πολιτικών με ιδεολογία τυχοδιωκτισμού, με παγκοσμιοποιημένο περιτύλιγμα και κορδέλα με τα χρώματα της διαπλοκής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οπαδός του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και της καρτελοποίησης της οικονομίας, έβαλε τη σφραγίδα του σε μια παράταξη με την οποία δεν δέθηκε ποτέ, ούτε ιδεολογικά ούτε ιστορικά. Η στελέχωση της ηγετικής ομάδας του νέου κόμματος (γιατί αυτό που βλέπει σήμερα ο κόσμος δεν μπορεί να λέγεται Νέα Δημοκρατία) έγινε με κριτήρια μηδενικής αντίστασης και ουδεμίας αμφισβήτησης της γραμμής και των πολιτικών που χάραξε ο νέος αρχηγός. Το πολιτικό βάρος στελεχών όπως ο Λευτέρης Αυγενάκης (νέος γραμματέας του κόμματος) ή ο Κώστας Κυρανάκης (αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου) είναι τέτοιο, που προσδίδει σιγουριά και βεβαιότητα στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ακόμη και τα λάθη του θα χειροκροτούνται και θα βαφτίζονται (χωρίς αντιρρήσεις) «μεταρρυθμίσεις» και «αναπτυξιακή πολιτική». Το μεγαλύτερο λάθος της νέας ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι αντιμετωπίζει το εκλογικό σώμα με κομπασμό. Εχει την εντύπωση ότι οι ψηφοφόροι υπέγραψαν μνημόνιο με την παράταξη και εγκλωβίστηκαν σ’ αυτήν. Εχει την εντύπωση ότι με τον ίδιο τρόπο που φίμωσε όλους τους βουλευτές οι οποίοι διαφωνούν με τις τακτικές του Μητσοτάκη θα φιμώσει και τον λαό. Για τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό -και τον Καραμανλή- μπορούν να μιλήσουν οποιοσδήποτε πολίτης και οποιοδήποτε έντυπο (αν και μόνο η «δημοκρατία» απέμεινε) πιστεύουν σ’ αυτόν. Φτάσαμε στο σημείο οι μοναδικοί υποστηρικτές του καραμανλισμού -χωρίς φίμωτρο- να ανήκουν πλέον σε άλλους πολιτικούς χώρους, όπως ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος.
Εχουν την εντύπωση ότι οι πρώην ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας περιμένουν πώς και πώς τις εκλογές για να ανακηρύξουν πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Τους πληροφορώ ότι το 80% των οπαδών της παράταξης διαφωνεί και με τις νεοφιλελεύθερες τακτικές Μητσοτάκη και με τη μετάλλαξη του κόμματος.
Το πάθημα του καταποντισμού του ΠΑΣΟΚ δεν έγινε μάθημα για τη Νέα Δημοκρατία. Δεν μπορείς πάντα να εξαπατάς τον λαό. Κάποια στιγμή θα σε τιμωρήσει για τις επιλογές σου.
Ο νεοδημοκράτης έχει πολλούς λόγους να αισθάνεται προδομένος από τη σημερινή ηγεσία της παράταξης:
Βλέπει τη συνεργάτιδα του κ. Μητσοτάκη, την κυρία Ξαφά, να είναι βασικός μάρτυρας υπεράσπισης του Γεωργίου της ΕΛ.ΣΤΑΤ. και να προσπαθεί να κουκουλώσει ένα σκάνδαλο.
Βλέπει να μένουν ανυπεράσπιστα τα μεγάλα «όχι» και οι μεγάλες εθνικές επιτυχίες του Κώστα Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας (Σχέδιο Ανάν, «Μπουργκάς», «Βουκουρέστι», βασικός μέτοχος κ.λπ.).
Βλέπει να παραχαράσσεται η ιστορία της παράταξης και να επιχειρείται η δαιμονοποίηση του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, που ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την εφηρμοσμένη πολιτική της οικογένειας Καραμανλή. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ψήφισε τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Βλέπει ότι ακόμη και η σκευωρία του Βατοπαιδίου αποκαλύφθηκε όχι από προηγούμενες «γαλάζιες» κυβερνήσεις, αλλά από αυτήν των Τσίπρα – Καμμένου.
ΥΓ.: Η κυρία Μπακογιάννη υιοθέτησε τη φράση του Λένιν και χαρακτήρισε «πεισματάρα» την πραγματικότητα. Την παραβατική πραγματικότητα (λέγε με Uber), όμως… Της υπενθυμίζω ότι «φωνή λαού, οργή Θεού».
ΥΓ. 2: H επιρροή του Λευτέρη Αυγενάκη -και μάλιστα στη γενέτειρά του- είναι ενδεικτική της απήχησης που έχει η νεοφιλελεύθερη πλευρά της παράταξης. Η προσπάθειά του να πείσει τους Ηρακλειώτες ταξιτζήδες να δημιουργήσουν μια νέα ομοσπονδία (απέναντι στον Λυμπερόπουλο) βρήκε επτά (7) υποστηρικτές σε σύνολο 650 αυτοκινητιστών. Καληνύχτα…
