Για να αναζητήσεις στρατηγική πρέπει να υπάρχουν ενότητα και ένα κέντρο που θα τη σχεδιάσει
Οι Αρμένιοι, κυριολεκτικά την επομένη της γενοκτονίας των συμπατριωτών τους, κατέστρωσαν το «Σχέδιο Νέμεσις», που προέβλεπε την παραδειγματική τιμωρία των ιθυνόντων οι οποίοι σχεδίασαν και διέταξαν την εξόντωση των αρμενικών πληθυσμών της Ανατολίας.
Αφού εκτέλεσαν 26 πρωτεργάτες της γενοκτονίας, εργάστηκαν μεθοδικά, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που περιελάμβανε τέσσερις φάσεις:
- Η πρώτη, που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970, αφορούσε την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για το θέμα, μέσα από μια σειρά ενεργειών, στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και η ένοπλη δράση εναντίον στελεχών του τουρκικού κράτους -κυρίως διπλωματών-, τα οποία προπαγάνδιζαν το ανήκουστο διεθνώς, ότι δηλαδή οι Αρμένιοι ήταν εκείνοι που διέπραξαν σφαγές και γενοκτονία εναντίον των Τούρκων και όχι το αντίθετο!
- Η δεύτερη φάση, μετά την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης, ήταν η δημιουργία ομάδων πολιτικής επιρροής, με στόχο την αναγνώριση της γενοκτονίας από τα Κοινοβούλια κρατών.
- Η τρίτη είναι η φάση της διεκδίκησης αποζημιώσεων μέσω δικαστικών διαδικασιών, τις οποίες θα ξεκινούσαν αρμενικής καταγωγής πολίτες μεγάλων χωρών, εναντίον ασφαλιστικών εταιριών, αλλά και εναντίον της ίδιας της Τουρκίας, που σφετερίζεται μέχρι σήμερα τις περιουσίες των Αρμενίων.
- Η τέταρτη φάση είναι η διεκδίκηση εδαφών, είτε μέσω της διεκδίκησης των περιουσιών σε ατομικό επίπεδο είτε μέσω μαζικής διεκδίκησης από ομάδες Αρμενίων, ακόμα και από το ίδιο το αρμενικό κράτος.
Σημειωτέον ότι όλα αυτά έγιναν χωρίς τη συμμετοχή του αρμενικού κράτους, το οποίο άλλωστε ανακήρυξε την ανεξαρτησία του μόλις το 1991.
Το πού ακριβώς βρίσκεται η υπόθεση της Γενοκτονίας των Αρμενίων είναι θέμα ειδικής ενημέρωσης από τους αρμόδιους φορείς του αρμενικού κινήματος. Πάντως, να υπογραμμίσουμε ότι η υπόθεση αυτή σε μεγάλο βαθμό μένει μακριά από το κράτος της Αρμενίας και αποτελεί κυρίως ζήτημα των ανά τον κόσμο αρμενικών κοινοτήτων, της λεγόμενης «διασποράς».
Ανάλογη στρατηγική είχαν και οι Εβραίοι, επιλέγοντας την ελληνική λέξη «ολοκαύτωμα», η οποία παρεμπιπτόντως έχει άλλη έννοια και σημαίνει την εθελούσια θυσία προς χάριν του εθνικού συμφέροντος – όρα, για παράδειγμα, το «ολοκαύτωμα» της Ιεράς Μονής Αρκαδίου. Με τη λέξη αυτήν και με μια στρατηγική αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Εβραίων από τους ναζί, και στη συνέχεια την ποινικοποίηση της άρνησης, κατόρθωσαν σε μεγάλο βαθμό να εκπληρώσουν τους στόχους που έθεσαν.
Οσον αφορά την Ελλάδα, ενώ ιστορικοί, όπως ο Βαλαβάνης, ο Ενεπεκίδης, ο Λαμψίδης, μιλούσαν για γενοκτονία από το 1924, σε επίπεδο κοινωνίας και πολιτικής ξυπνήσαμε -ή, μάλλον, μας ξύπνησαν οι Αρμένιοι- τη δεκαετία του 1980, για να αναγνωριστεί ομόφωνα από το ελληνικό Κοινοβούλιο, το 1994, η 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και, το 1998, η 14η Σεπτεμβρίου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Εκκρεμεί η αναγνώριση της 6ης Απριλίου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Θράκης, αν και όποτε γίνει, και αν δεν καταργηθούν στην πράξη οι άλλες δύο αναγνωρίσεις.
Γιατί είναι γνωστό ότι υπάρχουν κύκλοι σε όλα τα κόμματα, που όχι μόνο επιθυμούν, αλλά και επιδιώκουν την κατάργησή τους, γιατί θεωρούν το όλο θέμα ως «εφεύρημα ακραίων κύκλων, οι οποίοι το χρησιμοποιούν για να μην εξομαλυνθούν ποτέ οι ελληνοτουρκικές θέσεις». Και δεν εννοούμε τον Φίλη – αυτός ήταν ο πολιτικά αφελής της παρέας. Υπάρχουν άλλοι, που κινούνται υπογείως, όπως έχουν μάθει δεκαετίες και όπως επιβάλλουν ο ρόλος και το… στάτους τους. Αυτή, σε αδρές γραμμές, είναι η κατάσταση που επικρατεί στο μείζον ζήτημα του ξεκληρισμού των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος, με βάση σαφώς καθορισμένο σχέδιο, που υλοποιήθηκε με εγκληματική ψυχραιμία από όλους όσοι κυβέρνησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία – Τουρκία, μέχρι τα πρόσφατα χρόνια.
Γιατί η πολιτική της γενοκτονίας δεν τελείωσε το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Συνεχίστηκε το 1942 με το Βαρλίκ Βεργκισί, το 1955 με τα Σεπτεμβριανά, το 1964 με τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο, με την «εξαέρωση» των 20.000 εγκλωβισμένων στα Κατεχόμενα, με τις απαράδεκτες διεκδικήσεις στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη.
Οσο για τη στρατηγική, μην ψάχνετε κάτι τέτοιο. Για να αναζητήσεις στρατηγική πρέπει να υπάρχουν ενότητα και ένα κέντρο που θα τη σχεδιάσει. Αντί αυτού, έχουμε ομάδες σφετεριστών συμβόλων, κλεφτών, απατεώνων και εξουσιομανών, οι οποίοι συντηρούν τον διχασμό και διαλύουν τα πάντα.
Σάββας Καλεντερίδης
Διαβάστε επίσης:
