Η αντίδραση της Ρωσίας στα σχέδια της Δύσης και η αποσταθεροποίηση των ενεργειακών διαδρόμωνΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Παρασκευή. Αγναντεύω από το καφέ του ιστορικού «Ιμαρέτ» την κίνηση στον λιμένα της Καβάλας και «βλέπω» σκηνές από το μέλλον. Οι σκέψεις που κάνω είναι αντιφατικές. Τι θα φέρει η συμφωνία εδώ; Ειρήνη και καράβια γεμάτα LNG ή σύρραξη και αποσταθεροποίηση; Η καταμέτρηση των ψήφων των βουλευτών με τα «ναι» και τα «όχι» για τις «Πρέσπες» με βρίσκει εδώ, στην καρδιά της Μακεδονίας, ελάχιστα χιλιόμετρα από το Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, τη -συκοφαντημένη από τους συριζαίους- Αμφίπολη και το χωριό όπου γεννήθηκε η πρώτη Ευρωπαία χριστιανή, η Λυδία.
Είναι επιλογή μου να βρίσκομαι εδώ τέτοια ημέρα. Θέλω να καταλάβω, πατώντας μακεδονικό έδαφος και αναπνέοντας μακεδονικό αέρα. Από τη μια πλευρά, λοιπόν, σκέφτομαι, όσο το βλέμμα μου ξανοίγεται μέχρι την Πέραμο και την Ηρακλείτσα, πως η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Το «Μακεδόνας» και το «μακεδονική γλώσσα» χάρισμα στους Σκοπιανούς δεν χωνεύεται με τίποτα από τους ντόπιους. Παραμιλούν! Οι τεχνικοί στον τηλεοπτικό σταθμό που με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε μια διακαναλική περιφερειακή συζήτηση για το Μακεδονικό παρακολουθούν με κατεβασμένα κεφάλια την ψηφοφορία, με μια κρυφή ελπίδα μη τυχόν γίνει κανένα θαύμα.
«Αυτοί χειροκροτούν, αλλά εμείς το νιώθουμε ως εθνική ήττα» μου λέει κάποιος. Ο κόσμος στον δρόμο, σκυθρωπός. Είναι και ο καιρός… Σκοτάδι. Αστραπές και βροντές. Η Εγνατία, το προηγούμενο βράδυ, ήταν «πίσσα». Δεν έβλεπες τίποτε σε ορίζοντα χιλιομέτρων. Η Αννα Μισιριάν, η γυναίκα που αρνήθηκε να σηκώσει τη βουλγαρική σημαία στο ξενοδοχείο της όταν κατέλυσε εκεί ο Μπορίσοφ για μια συνάντηση με τον Τσίπρα -οι κάτοικοι έχουν οδυνηρές μνήμες από τη βουλγαρική κατοχή στον Πόλεμο-, δεν είχε καλό ύπνο. «Ξύπνησα με ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα» θα μου πει την επομένη. Γενικώς, ο πληθυσμός εδώ είναι έμπειρος και εκπαιδευμένος. Καταλαβαίνει πότε συγκεντρώνονται σύννεφα αποσταθεροποίησης και πότε όχι. Οι Μακεδόνες έχουν τον νου τους και ανατολικά, στον Ερντογάν. Και στους Ρώσους.
Στον Ερντογάν, γιατί σκύψαμε και σε αυτόν τις προηγούμενες ημέρες. «Μα, καλά, δεν καταλαβαίνει κανείς εκεί στην Αθήνα ότι η διδασκαλία της τουρκικής στα δημόσια νηπιαγωγεία θα στρέψει τα νέα παιδιά της μειονότητας, που επέλεγαν τα μεικτά δημόσια σχολεία μας για να μαθαίνουν και ελληνικά, στα αμιγώς μειονοτικά; Τόσο ηλίθιοι είναι;» με ρωτούν. Αυτή είναι η μια πλευρά του λόφου, όμως. Θέλω να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Ενώ το βλέμμα μου ταξιδεύει στη θάλασσα από το εκπληκτικό ξενοδοχείο, που ήταν κάποτε ισλαμικό ιεροδιδασκαλείο (εκεί γεννήθηκε ο ιδρυτής του αιγυπτιακού κράτους Μοχάμεντ Αλι), σκέφτομαι και την άλλη όψη των πραγμάτων! Κοιτώντας προς την «μπούκα» του λιμανιού, φαντάζομαι να καταφθάνουν στην Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη τα πρώτα καράβια μεταφοράς LNG με ελληνική σημαία, έμφορτα από υγροποιημένο δυτικό φυσικό αέριο, το οποίο μέσω του TAP και των κάθετων διακλαδώσεων του θα διοχετεύεται σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Σκόπια, Μαυροβούνιο, Αλβανία. Αυτομάτως, όλη η περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης θα αναβαθμιστεί σε δυτικό έδαφος τεράστιας σημασίας. Η διοίκηση του αγωγού TAP, στον οποίο έπιασαν δουλειά αρκετοί Ελληνες, ξέρει από δημόσιες σχέσεις. Κονδύλι 12.000.000 ευρώ για την «κοινωνική ευθύνη» θα διοχετεύσει σε δήμους και κοινότητες της περιοχής για να έχει σύμμαχο τον πληθυσμό. Αγόρασε εκχιονιστικό σε χρεοκοπημένο τοπικό δήμο, ενίσχυσε την τοπική Εκκλησία και ΜΜΕ που απειλούνταν με «λουκέτο» – κλασικά εικονογραφημένα.
Με δεδομένο ότι η ειρηνική επίλυση του Σκοπιανού και άλλων διακρατικών διαφορών (Σερβία – Κοσσυφοπέδιο, οι επόμενες «Πρέσπες») αποτελεί προαπαιτούμενο για τον νέο δυτικό ενεργειακό χάρτη της περιοχής και όρο για την αμερικανική επικυριαρχία, σκέφτομαι: Μήπως με το να κλείνουμε μέτωπα θωρακίζουμε αμυντικά την περιοχή και εκλείπει κάθε κίνδυνος για την εδαφική ακεραιότητα στα βόρεια σύνορά μας; Μου αρέσει η σκέψη. Πολύ καλό για να είναι αληθινό, όμως… Αν το ελληνικό έδαφος στη Μακεδονία θεωρείται πλέον έδαφος φιλικό για τη Δύση, πρέπει να έχουμε συνείδηση του τι θεωρείται για τη Ρωσία. Η απάντηση μπορεί να σοκάρει, αλλά αυτή είναι: Εχθρικό έδαφος!
Εδαφος, από το οποίο θα διέρχεται αγωγός δυτικών συμφερόντων με στόχο τη μείωση του μονοπωλίου της Μόσχας στα Βαλκάνια, θεωρείται εχθρικό από τους Ρώσους, οι οποίοι δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια – κινούνται από τώρα. Στην Καβάλα θέλουν να μετατρέψουν εγκαταλειμμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε μοντέρνο ξενοδοχείο – το οποίο, όπως και το Αγιον Ορος, δεν θα είναι… μόνο ξενοδοχείο, βεβαίως βεβαίως.
Αλλά και οι σύμμαχοί τους Τούρκοι δεν πάνε πίσω. Η αποσταθεροποίηση ενεργειακών διαδρόμων σε περιοχές όπου ζουν τουρκόφωνοι μειονοτικοί πληθυσμοί θα είναι βούτυρο στο ψωμί τους στο μέλλον. Κι ας μην προέκυψε τζιχάντ από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Οι κάτοικοι κοιτούν προς τον ουρανό και ξέρουν, λοιπόν – τους το λέει η Ιστορία. Τα σύννεφα, αργά ή γρήγορα, πάλι θα φανούν. Ποια «συνανάπτυξη» και λοιπές συριζέικες ανοησίες… Αναχωρώ από την Καβάλα προβληματισμένος και στενοχωρημένος. Στη διακαναλική συζητήσαμε ως άσκηση το μελλοντικό δικαίωμα Σκοπιανών να κάνουν συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους με το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες»!
Απογοήτευση… Κατηφορίζω στη Θεσσαλονίκη. Στο mail μου φθάνει το ΦΕΚ με τη Συμφωνία των Πρεσπών – τσακίστηκαν να την υπογράψουν Σαββατοκύριακο. Στο τηλέφωνο, φίλοι από την πόλη μού λένε ότι έκαναν ήδη την εμφάνισή τους στην πλατεία Αριστοτέλους οι πρώτοι Σκοπιανοί. Με πολύ τουπέ και με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο έως τα αυτιά. «Αντίο, Μακεδονία» λέω μέσα μου. Δεν θέλω να το πιστέψω, όμως.
