Και μπροστά στο παλιό που βαφτίζεται νέο υπάρχει ο παλιός Μεσσίας, Μητσοτάκης, που συνεχίζει την πλεονεξία της πολιτικής του διαχείρισης
Τα παλιά πολιτικά υλικά έρχονται με νέα όνειρα. Βέβαια, στο ευκαιριακό και αδιέξοδο πολιτικό μας γίγνεσθαι όλα είναι δυνατά. Οι επιστροφές από το πολιτικό παρελθόν στη χώρα μας έχουν γίνει μόδα. Ξεπροβάλλουν πάλι τα ίδια πρόσωπα με τα απολιθωματικά στερεότυπά τους, που πλέον είναι τεχνητά ανανεωμένα σε επίπεδο ορθοφροσύνης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν άλλο περιεχόμενο.
- Του Απόστολου Αποστόλου*
Για παράδειγμα ο κ. Τσίπρας έρχεται ως νέος πολιτικός προβάλλοντας το νέο σύνθημα: «Εντιμότητα – Δικαιοσύνη – Δημοκρατία». Αλλά τα συνθήματα αποτελούν πάντα μια πολιτική γραφικότητα, και λειτουργούν ως ψευδώνυμα κάτι άλλου. Ταυτόχρονα οι μιντιοκράτες έχουν αρχίσει τις αγιογραφίες. Αρκεί να δει κάποιος τη ρητορική απόληξη σαββατοκύριακης εκπομπής συστημικού καναλιού που έχει επιδοθεί σε πολιτικό μακιγιάζ του κ. Τσίπρα και προαναγγέλλει και πάλι την είσοδό του στην πολιτική σκηνή, προπαγανδίζοντας παράλληλα το υπό έκδοση βιβλίο του.
Βλέπουμε έτσι ένα πολιτικό σόου διασκευασμένο κατά περίπτωση και γιατί όχι και κατ’ εντολή. Ολα λειτουργούν παγιδευτικά για τον πολίτη. Ασημαντολόγοι ψευδο-αναλυτές μέσα στην ωκεάνια ημιμάθειά τους πολιορκούν τους πολίτες με απίστευτο θράσος προσπαθώντας να χειραγωγήσουν και πάλι τις μάζες δοξολογώντας τους παλαιο-ανανεωμένους Μεσσίες της πολιτικής μας κατάντιας.
Και μπροστά στο παλιό που βαφτίζεται νέο, υπάρχει ο παλιός Μεσσίας Κυριάκος Μητσοτάκης που συνεχίζει την πλεονεξία, την υπερβολή της πολιτικής του διαχείρισης. Ολα αυτά αποτελούν τυπικά δείγματα πολιτικού κυνισμού σ’ όλο τους το μεγαλείο. Από την «κομπάζουσα» εκσυγχρονιστική πολιτική του κ. Τσίπρα μέχρι την πολιτική τρομοκρατία του κ. Μητσοτάκη (μετά τον Μητσοτάκη το χάος) δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά και αυτό γιατί και οι δύο είναι προμηθευτές της ίδιας πολιτικής ατζέντας. Στις ίδιες σκιές οπισθοδρόμησης πάνε και οι δύο. Εχοντας και οι δύο τις ίδιες τσαλακωμένες σκέψεις με κάποιες βέβαια τεχνητές διαφοροποιήσεις, συναποτελώντας έτσι ένα σώμα (corpus) κυβερνητικής άσκησης που προσομοιάζει στις τρέχουσες επιταγές και ανάγκες.
Γιατί, όμως, μας συμβαίνουν όλα εκείνα τα παράλογα; Ο Τζ. Αγκάμπεν έχει πει ότι οι δημοκρατίες της Δύσης αναπτύσσονται μέσα σ’ ένα κλίμα, σ’ ένα περιβάλλον και σε μια λογική ενός διαρκούς καθεστώτος, δηλαδή μιας κατάστασης ανάγκης. Ετσι είναι αδύνατο οι πολίτες να ξεφύγουν και να διεκδικήσουν καινούργιες ιδέες ή, θα λέγαμε, καινούργιες ουτοπίες. Εξάλλου, η λέξη ουτοπία σήμερα έχει τόσο χρεωθεί από την οικτρή παρα-δημοκρατία του τίποτα, που έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
